Column: Opgezadeld met een monument

Zoals orde vanzelf ontaardt in chaos als je er geen energie in steekt, zo wordt alles vanzelf vies en niet vanzelf schoon. Maar de bekladders van het gasmonument langs de A7 hebben daar het geduld niet voor. Zodra dat is gereinigd, komen ze weer aanzetten met hun emmertje verf.

Het gaat hier niet om kunsthaters die in razernij geraken bij een fijn vibrerend kunstwerk. Zoveel vibreert er trouwens niet aan die vijf bollen, je kunt er onbewogen langs rijden. De daders zijn eerder boze actievoerders die dat Gasmolecule, het triomfantelijke symbool van de gaswinning in Groningen, willen gebruiken als een symbool van hun verzet daartegen. Of misschien zelfs dat wel niet, en hebben we het misschien over een paar verveelde pestpubers die een zwakke plek hebben gevonden bij de gemeente Midden-Groningen, die opgezadeld is met dat monument. Een soort belletje trekken. Het gemeentebestuur staat na iedere bekladding voor het dilemma of het weer zuchtend uit zijn luie stoel moet komen om te gaan lopen poetsen. En daarbij vanuit de bosjes gesmoord geproest horen.

'Niet happen, dat is precies waar ze op uit zijn. We laten die verf gewoon zitten', zeiden ze daar dan ook tegen elkaar toen er in mei weer eens wat ongeïnspireerde klodders verf over het monument waren gesmeerd. Maar net zoals je bij aanhoudend aanbellen toch een keer in beweging moet komen, ook al weet je dat dat voor niks zal zijn, zo stuurde de gemeente na een paar maanden toch maar een ploegje schoonmakers naar het Gasmolecule. En ja hoor, woensdag schoon, donderdag weer beklad. Hoe je ook reageert, je verliest altijd.

De gemeente zal intussen de gulle gevers van dit monument, jazeker, de gasbedrijven zelf, wel vervloeken. 'Timeo Danaos et dona ferentes' (ik vrees de Grieken, ook al brengen ze geschenken), klonk indertijd waarschuwend bij die geschiedenis met dat Paard van Troje, maar de gemeente kon natuurlijk geen nee zeggen. Alsof je de zorg toevertrouwd krijgt voor een hond ('lief voor kinderen'), die steeds vreemder gaat ruiken, winden laat zonder dat iemand er een nodig heeft en altijd even hinderlijk aanwezig is met die onhandige staart waar hij zo lief mee loopt te kwispelen. Je komt er nooit meer van af.

Je kunt het beestje natuurlijk wel een andere naam geven. Die hond kun je 'Adolf' gaan noemen, dat lucht op, en het 'Gasmolecule' zou ook door het leven kunnen gaan als 'Gasellende'. We hebben nou weliswaar al 'Het Andere Monument', maar ook dit beeld zou de functie kunnen krijgen van herinnering aan alles waar Groningen de afgelopen jaren mee is geconfronteerd. Een beeld waar die rode verf als het ware op hóórt. Zou de schepper van dat beeld daar bezwaar tegen hebben? Zijn collega Anish Kapoor liet bijvoorbeeld de antisemitische graffiti staan op zijn beeld 'Dirty Corner', omdat die het in zijn ogen eigenlijk beter maakten. Bovendien heeft het 'Gasmolecule' de betekenis van rouwmonument kennelijk toch al.

Sneu voor de NAM c.s. dat hun geschenk zo oneigenlijk gebruikt wordt, als een boek om de tafelpoot mee te stutten? Nee hoor, eens gegeven blijft gegeven. En als de gasbedrijven echt een monument in dankbare herinnering aan de gaswinning willen oprichten, is er in Den Haag vast nog ruimte genoeg.

Willem van Reijendam

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws