Door de mand: Kees Vlietstra ziet Arjen Robben zwemmen

We zitten in de woonkamer. JJ op een bureaustoel achter zijn nieuwe computer, ik achter een oude Voetbal International op een lage uitgezakte bank. Op de ronde salontafel staat een volle asbak met peuken. JJ had me een half uur eerder gebeld. 'Nou Keessie, wat ik nou heb. Kom snel kijken.'

JJ woonde aan de Van Royenlaan met 'uitzicht vanuit de skybox op de Horeca Siccamasingel.'

Het was begin jaren '90. We zaten samen op de ALO. Tijdens de lessen zaten we bij elkaar in de kantine. Hij was kind van voetbalclub Helpman én keeper van het eerste elftal. Ik was keeper in het eerste van mijn geliefde korfbalclub Nic. We hadden een aparte band. Net als iedereen die had met JJ. Keepers zijn per definitie gek en JJ was daar geen uitzondering op. Sfeergevoelig kan je het ook noemen. In zijn blote reet over de volle bar van café De Singelier kruipen om met zijn lange armen op de cd-speler een ander nummertje van André Hazes aan te tikken was normaal gedrag. 'Sorry, ben keeper,' was dan zijn verweer als hij drie lauwe witte wijntjes en een elftal fluitjes van de bar had gestoten met zijn keeperhandschoenen.

In het tweede jaar van de ALO werd JJ ziek, lymfeklierkanker. Hij bleef daar zelf heel nuchter onder wat het voor zijn familie en vrienden bijzonder maakte. Hoe troost je iemand die niet getroost wil worden. Hij hield als keeper alle emoties tegen.

Telefoon. 'Nou Keessie, wat ik nou heb. Kom snel kijken.' Ik woonde twee straten achter JJ in Helpman. Hij was al een tijdje aan de chemo. Schrok me dood. Een minuut later stormde ik zijn portiek in en sprintte over de galerij naar zijn voordeur. Die zwaaide open. Een groot lachend gezicht. JJ deed zijn onafscheidelijke baseballcap af en trok bulderend van het lachen een grote pluk haar van zijn schedel. 'Moet je ook eens proberen Vlietje,' zei de keeper. 'Voel je niks van.'

Opgelucht haalde ik adem. 'Klootzak,' siste ik hem toe. 'Sorry, ben keeper.'

Bijzondere tijd. Terug naar de onze. Afgelopen weekend was de Groningen Swim Challenge. Honderden zwemmers haalden gezamenlijk 210.000 euro op voor het UMCG Kanker Research Fonds door een stuk van de route Zoutkamp-Stad te zwemmen.

Arjen Robben zwom ook mee. Van Dorkwerd naar de Oosterhaven. Acht kilometer. Vind ik knap. Cabaretier Bert Visscher schoot Arjen weg vanaf een ponton in Dorkwerd:

'Dames en heren, het grote moment is bijna daar. Hij zit in de vaseline. Ik zeg wel eens, zo sta je in de finale van de Champions League en zo sta je met een badmuts op.'

Arjen was Maarten van der Weijden 2.0. De voormalig nummer tien zwom stoïcijns kilometerslang aan stuurboord door het Reitdiep om vlak voor de finish in Stad naar bakboord af te zwenken om als een nuchtere Groninger af te ronden. Klasse en kassa!

In een interview na afloop gaf de vermoeide Robben aan dat hij afzag om de wedstrijd FC Groningen-Heracles te bezoeken. Achteraf was dat een goede keuze. Het was nait best van de FC. Geploeter, watertrappelen, kopje onder.

Die wedstrijden heb je erbij vertelde de teleurgestelde trainer Buijs na afloop. Dat klopt. Zulke zaadwedstrijden heb je er af en toe bij. De taak van de trainer is het niveau op te krikken. Dat kan door gericht te trainen, door de tactiek aan te passen of er andere spelers in te gooien. Hoe dan ook zal trainer Buijs als een zweminstructeur aan de slag moeten. Reddend zwemmen.

Misschien krijgt hij nog een reddingsboei toegeworpen door badmeester Fledderus. Een nieuwe goede speler. Zou mooi zijn. Met een beetje fantasie zou je deze ingrediënten (training, tactiek, opstelling, nieuwe speler) kunnen zien als medicijnen. Medicijnen die noodzakelijk zijn om een zieke keeper of een watertrappend elftal te redden. Beter te maken.

Toen JJ na een intensieve behandeling met medicijnen en chemo 'schoon' werd verklaard hebben we dat groots gevierd in De Singelier. JJ hield zijn cap op en zijn kleren aan.

Heb afgelopen week elke dag aan JJ gedacht. Heb namelijk na mijn heupoperatie een koffer vol met pillen meegekregen uit het ziekenhuis. Heb nog even getwijfeld om direct door te rijden naar een Hongaars festival om daar wat zakcenten te verdienen door die medicijnen te verkopen. Toch gekozen voor eigen gebruik. En om af te dwalen in herinneringen. Naar JJ.

Van Royenlaan. JJ zit nog steeds achter de computer. Naast de asbak met peuken staat een papieren puut met medicijnen. Medicijnen om de pijn van de chemo te onderdrukken. Ik lees de bijsluiters.

'Hé JJ, piemel. Weet je wel dat je bij deze medicijnen helemaal geen alcohol mag drinken?'
JJ kijkt me glimlachend aan. 'Tuurlijk weet ik dat,' antwoordt de keeper. 'Ik neem die pillen dan ook niet.'

Beste JJ, ik mis je. Binnenkort weer eens afspreken? Singelier? Zonder handschoenen.

Deel dit artikel:

Recent nieuws