Column: Een kwestie van kiezen

Jij bent een maximizer, zegt een vriendin. Een maximizer is iemand die gaat voor de allerbeste keuze. Om erachter te komen wat dat allerbeste dan is, laat je alle mogelijkheden, argumenten en overwegingen passeren.

Wie denkt dat dat vermoeiend is, heeft gelijk. Maar het ergste komt nog: na alles op een rij te hebben gezet moet er een knoop door.

En dat kan ik niet.

We zitten op een kleedje in een Amsterdams park, ter ere van haar vrijgezellenfeest. Dat ik daar op tijd ben aangekomen is een klein wonder. Nachtenlang twijfelen gingen eraan vooraf: ga ik met auto of trein. Terwijl de wekker langzaam doortikte richting een volgende werkdag, lag ik af te wegen. Auto, want: sneller, meer vrijheid, zware spullen mee. Trein: boek lezen, goedkoper, minder gedoe in hartje Amsterdam. Auto, want sneller, meer vrijheid, zware spullen. Trein, want…

Dat maximizen van mij levert zelden wat op.

Regelmatig valt er niks meer te kiezen. Zoek ik een hotel, dan twijfel ik zo lang, dat de prijs inmiddels over de kop is gegaan. Of alle hotels zitten vol.

Vaak haalt de tijd me in. Wel of niet nog naar dat feestje, want ben moe en heb geen zin. Maar het zou wel goed zijn en ook wel leuk. Maar moe en heb geen zin, maar wel goed en ook wel leuk, maar moe... Uiteindelijk is het feest voorbij en de avond ook.

En kies ik eindelijk, is het nog niet goed. Rijden we op de terugweg van vakantie een half uurtje door (want dichter bij huis, kinderen houden het goed vol en meer van die argumenten) eindigen we op een camping in de regen. Onacceptabel voor een maximizer als ik, want ik had het immers allemaal zo goed uitgedacht.

En zo wordt iedere keuze ook nog een kwestie van goed of fout. Een kwestie van presteren.

Kies ik voor de trein die vervolgens vertraging heeft, dan is dat mijn eigen schuld. Had ik toch maar met de auto moeten gaan. Kies ik voor de auto en kom ik in de file, dan had ik maar de trein moeten nemen. Zit ik in de regen op de camping, dan heb ik fout gekozen. Want ergens schijnt heus wel de zon. Zijn alle hotels te duur geworden, dan had ik maar eerder moeten kiezen. Want wie is nou zo dom om altijd het maximale te willen halen?

Op internet lees ik dat maximizers meestal minder gelukkig zijn dan de satisficers, die stoppen met zoeken zodra ze iets tegenkomen dat er prima uitziet.

Minder gelukkig weet ik niet. Vermoeider, dat wel.

Eva Hulscher

Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws