Column: #trotsopgroningen

Wat in gewoon Nederlands een uitdaging heet, is nogal gedevalueerd sinds we spreken van een 'challenge'. Een uitdaging is het beklimmen van een berg, een 'challenge' is het rondtwitteren van een foto van die berg.

De gedachte achter een uitdaging is dat je iets moeilijks doet, waarvoor zelfoverwinning vereist is. De Griekse held Herakles, met zijn twaalf werken maar bovenal zijn keuze voor de weg van de deugd, is daarvan een van de oudste voorbeelden. Maar natuurlijk gaan wij allemaal en voortdurend uitdagingen aan, van stoppen met roken tot en met elke avond je tanden poetsen. Soms nóg moeilijker dingen. Het leven is tenslotte ook een worsteling met onszelf. Maar bij een 'challenge' gaat het om het nadoen van anderen, ten overstaan van sociale media. Jezelf in een bad ijsklontjes onderdompelen voor een goed doel, jezelf op de foto zetten met alle ingrediënten van je auto of zo veel mogelijk hete pepertjes eten. In de sloot springen. Alles mag, zolang het maar op Twitter komt.

En zo zien wij ons als Groningers nu weer voor de betreurenswaardige 'challenge' gesteld om middels een tweetje duidelijk te maken dat we trots zijn op Groningen, althans op een bepaald aspect van deze provincie. Bijvoorbeeld met de mededeling dat je Groningse mosterd wel smakelijk vindt, of met foto's van de zonsondergang bij Noordpolderzijl, het torentje van Spiek, je poes op een Gronings kussentje of gewoon lekker jezelf met een Gronings vlaggetje in je oor geprikt. Echt een uitdaging is het dus niet, deze 'challenge'. Het is moeilijker om een Groninger te vinden die belijdt niet trots te zijn op zijn provincie. En nóg moeilijker om een niet-Groninger te vinden die dat wel is. Want trots ben je, a priori, alleen op iets waar je zelf wat mee te maken hebt. Het slaat nergens op om trots te zijn op Drenthe.

De aanleiding voor deze malle 'challenge' is juist zo aardig. Het is honderd jaar geleden dat Geert Teis het Grunnens Laid schreef en dat lied wordt vanmiddag op honderd podia in de provincie gezongen, dankzij de organisatie van de wandeltocht Tocht om de Noord, dit weekend. Als er nou iets is wat de trots op onze provincie verklankt, dan is het wel het Grunnens Laid. Als een borst toch eenmaal gezwollen is van trots, kan er daarna des te harder gezongen worden. Hoera voor onszelf!

En dat mag wel weer eens een keer, in deze tijden van schaamte. Afgelopen weken werden we geacht bergen as over ons hoofd uit te strooien uit klimaatschaamte, vleesschaamte, vliegschaamte, slavernijschaamte, stikstofschaamte en rookschaamte. Ook schaamte heeft, a priori, alleen betrekking op iets waar je zelf wat mee te maken hebt, maar, net als trots, kan zij wel door anderen worden aangewakkerd. Door een stampvoetend wichtje uit Zweden bijvoorbeeld. We worden geacht ons te flagelleren en te schamen omdat we ademen, vlees eten en deel uitmaken van de mensheid. Ja, ook wij Groningers! We moeten ons schamen! De Drenten gelukkig ook.

Maar dit weekend kunnen we die schaamte dus een beetje compenseren door trots te zijn op Groningen. Wie ook nog eens trots wil zijn op zichzelf, kan bijvoorbeeld deze Tocht om de Noord volbrengen, met zijn tientallen kilometers wandelen. Dat is tenminste een uitdaging. Want anders dan bij een 'challenge' ga je een uitdaging aan voor jezelf. En kun je er daarom ook trots op zijn.

Willem van Reijendam

Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws