Door de mand: Kees Vlietstra denkt na over tijdrekken

Zaterdagavond.

'Hé Sergio, als jij ook nog even dat trucje met je veter doet dan pakken we daar ook nog een minuutje of twee mee.'

Coach Danny Buijs kijkt zijn keeper indringend aan. Padt knikt instemmend. Buijs ijsbeert verder. Zijn spelers zitten op moderne stoeltjes in de gastenkleedkamer van de Johan Cruijff Arena. Over anderhalf begint de wedstrijd Ajax-FC Groningen. De laatste teambespreking. Puntjes op de i.

'Verder, bij een inworp voor ons: niet vrijlopen! Dan kunnen we de bal ook niet kwijt. Maak de bal droog met je shirt. Kost allemaal tijd. Tijd die we nodig hebben om niet te voetballen.'

'Als een ballenjongen een nieuwe bal naar je gooit, loop de andere kant op. Niet gezien. Kost ook weer tijd. Alle seconden tellen. En geloof me jongens, die scheidsrechter gaat in de eerste helft echt geen geel geven voor tijdrekken. Hij waarschuwt eerst een stuk of vier, vijf keer. Leer mij die Björn Kuipers kennen.'

De spelers grommen. Ze willen naar buiten. Naar het veld. Ze verheugen zich op de wedstrijd. Mooi podium. Ajax. Heel Nederland kijkt. Coach Buijs sluit af: 'Nou naar buiten jullie, doe een goede warming up. Het is tijd om tijd te rekken. Kalm aan en have fun.'

De FC houdt keurig stand. Ajax is beter maar toch krijgen de onzen ook wat kansjes. Het tijdrekken gaat fantastisch. Ajax ergert zich groen en geel. De scheidsrechter ook. Die trekt na zeventig minuten geel voor de professioneel tijdrekkende Warmerdam. Dat is zijn tweede en Django moet er vanaf. Twee minuten later scoort Ajax en is de wedstrijd gespeeld. FC Groningen verliest uiteindelijk met 2-0. Gegokt en verloren. Jammer.

De actie van scheidsrechter Kuipers was na afloop onderwerp van gesprek. Hij vertelde voor de camera's heel stoer dat 'het heel dom was van Warmerdam om tijd te rekken met geel op zak'. Heb het interview een paar keer terugkeken, en ja ik heb net als coach Buijs een groen witte bril op, maar kan me niet aan de indruk onttrekken dat scheidsrechter Kuipers het wel lekker vond om die stoute Django naar de kleedkamer te sturen.

Zondagmiddag.

Zit wat te tikken op mijn mobiel. Probeer een pakkende openingszin voor deze column te verzinnen. Lukt niet echt. Moet aan collega Martin Bril denken. Die schreef ooit: 'Het is gewoon een kwestie van beginnen met de eerste zin, of met de tweede als je de eerste niet weet.'

Ik ben inmiddels al aan de derde begonnen. Lukt nog steeds niet. Mijn gedachten dwalen dan ook steeds weer af naar Ajax-FC Groningen. Die gele kaart voor Warmerdam. De scheidsrechter die na vier, vijf waarschuwingen optreedt. De willekeur. Waarom niet na twee keer? Of tien keer?

Is niet te volgen. En dus ook niet uit te leggen. Dat is voetbal zeggen de betrokkenen dan. Ja, dat is voetbal. En zolang het voetbal niet met zuivere speeltijd gaat spelen, hoort tijdrekken bij voetbal als gemengd douchen bij korfbal.

Over korfbal gesproken. Er stond zaterdag een prachtig afscheidsinterview met Hugo Camps in het NRC. Camps stopt na 26(!) jaar met zijn sportcolumn in diezelfde krant. In één van die columns schreef hij ook over korfbal: 'Korfbal is geen sport. Korfbal is na een dutje een frisse neus halen.'
Kon ik maar zo'n zin verzinnen.

Met Hugo Camps en Martin Bril in gedachten kijk ik met een half oog naar het WK wielrennen op Sporza. Fantastische tv. Wat een sport. Geen tijdrekken mogelijk. Björn Kuipers zit ook nog steeds in mijn kop. Met zijn vier, vijf keer waarschuwen.

Mijn jongste zoon ligt naast me op de bank te gamen. Ik vraag of hij zijn bordje en beker wil opruimen.
'Zo,' antwoordt hij.

Nog 95 kilometer koers. Van der Poel houdt zich schuil. 'Blijf eten jongen,' fluister ik naar het scherm. 'Anders krijg je straks een hongerklop.' Ik vraag zoonlief nogmaals zijn spullen op te ruimen.
'Zo,' antwoordt hij.

Ik loop naar de boekenkast. Heb zin om De Renner van Tim Krabbé weer eens te herlezen.
Gevonden. Op de achterflap prijst Nico Scheepmaker De Renner aan als 'het beste sportboek in de Nederlandse taal'. Voordat ik begin te lezen nog een keer aan nageslacht gevraagd zijn rommel op te ruimen.

Bij zijn 'zo pap' ontplof ik. 'En nu ruim je het op. Direct. Ben helemaal klaar met dit gedrag. Hoe vaak heb ik het nu al niet gevraagd mienjonge?'

Zonder van zijn schermpje op te kijken antwoordt hij:
'Hoe vaak je het niet hebt gevraagd? Ik zou het niet weten, scheidsrechtertje Kuipers. Ga je me nu een gele kaart geven?'

Meer over dit onderwerp:
sport columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws