Column: Voetbalvuurwerk

Pfas, te dure vrouwenkappers, verbod op muizentarwe, stervende herten in de Oostvaardersplassen, oprukkende biomassa, rookzones, #zwartepiet, #metoo, houtkachels…. Je kunt aan de urgentie van onze problemen wel zien dat de oorlog alweer een poos geleden is.

Voor wie van plan was zijn leven reukloos en geluidloos uit te zitten is dat wel prettig, Het doet een beetje denken aan een bejaardenhuis, waar de kwaliteit van het puddinkje het voornaamste gespreksthema is, met de gas-, nee elektrische! kachel op 23 en verder alleen nog maar de dood in het vooruitzicht. Maar ook nu zijn er nog altijd mensen die vinden dat het leven meer belooft. Die af en toe iets groots en meeslepends willen doen. Die ook wel eens flink willen knallen en vlammen, al was het maar twee keer in hun leven. Die ene keer vlammen kunnen we natuurlijk sowieso inboeken.

Ook voor hen heeft het leven nog genoeg opties in petto. Van bungeejumpen in Zuid-Afrika en raften op Borneo tot het lopen van een marathon of meedoen aan een of andere 'challenge'. En voor wie dat knallen en vlammen letterlijk neemt is er vuurwerk. Nog wel, tenminste, want ook vuurwerk staat op de shortlist van problemen die 75 jaar na de oorlog nodig aangepakt moeten worden. We zijn al beland in het stadium van vuurwerkvrije zones en diervriendelijke, nitraatvrije, fijnstofloze, geluidsarme inclusieve vuurwerkshows, maar nu is het nog te koop. Het zal nog wel vijf jaar duren voor rotjes en vuurpijlen helemaal verboden worden.

Het zijn opvallend vaak voetbalsupporters die behoefte voelen om het geprangde gemoed lucht te geven met een paar flinke ontploffingen en dito fakkels. Omdat dat in het Hitachi Capital Mobility Stadion niet mag, al kun je daar tegenwoordig op de tribunes een kanon afschieten, moet dat dus bij amateurwedstrijden. En zo werd woensdag een bekerwedstrijd in het droefgeestige Harkema, waar de bewoners Harrekieten heten (over échte problemen gesproken!) een poosje stilgelegd omdat supporters er wat zwaar vuurwerk op het veld gooiden. Hun leven kan alvast niet meer stuk. Zij hebben echt wat gedáán. Nou nog één keer vlammen.

Het was een heel erge knal, want de keeper van Harkemase Boys hield er zelfs een piep in zijn oren aan over en nu gaat het erom wie zijn schuld dat is. Daarbij worden de vertrouwde posities ingenomen. Een Harkemase Boy: het waren die rot-Groningers. De directeur van de FC: wij zijn niet verantwoordelijk, want de Harkemase Boys gaan over hun thuisvak. De trainer: jullie moesten je schamen. En de KNVB: we doen onderzoek, want we doen altijd onderzoek. Het wachten is alleen nog op Kamervragen van de Partij voor de Dieren over de overlast voor de rond het veld verblijvende bruine vogels.

Het rijk der vuurwerkgooiers wordt door dit soort acties steeds kleiner. Fakkels afsteken in het Hitachi Capital Mobility Stadion mag niet meer, en straks word je bij Harkemase Boys ook al op vuurwerk gefouilleerd. Dus worden er binnenkort strijkers en fakkels bij pupillenwedstrijden afgestoken, tot ook daar de beveiliging ingrijpt. Misschien moeten voetbalsupporters dan maar uitwijken naar wedstrijden curling, hinkstapsprong en snelwandelen om die met wat nitraatbommen op luisteren. Want de oorlog mag allang voorbij zijn, de Drang zum Knallen blijft.

Willem van Reijendam

Meer over dit onderwerp:
columns
Deel dit artikel:

Recent nieuws