Column: Open brief aan de Raad van Bestuur van het Ommelander Ziekenhuis Groningen

Geachte mevrouw Sanders, geachte mijnheer Wallis de Vries

Beste Hennie, beste Bas,

allereerst van harte gefeliciteerd met uw nieuwe functie als baas van het Ommelander Ziekenhuis Groningen. 

U mevrouw Sanders, gepokt en gemazeld in de Oost-Groninger zorg en u mijnheer Wallis de Vries, de tovenaar van de operatiekamer van 't Academisch'. Dat moet een gouden combinatie zijn om ons nieuwe ziekenhuis door de toekomst te loodsen.

Ik moest van de week aan jullie denken. Dat kwam zo. Ik reed in de auto naar mijn moeder en kwam langs het oude St. Lucasziekenhuis, wij zeggen nog altijd gewoon 'Sint Lucas'.

Het gaat me werkelijk aan het hart dat dat immense gebouw met een lange, mooi menselijke historie akelig leeg staat te verpieteren. Maar daar gaat het nu even niet om.

Vlak bij mijn moeder begon mijn telefoon te zoemen in de broekzak. Aangezien mijn bluetooth van de auto op een wonderlijke manier niet combineert met die van mijn telefoon, ging ik langs de kant van de straat staan en nam op. Het was de assistente van de schoorsteenveger. Dat het weer hoognodig tijd werd voor een flinke veegbeurt.

Daar gaat het in dit geval ook niet om, want uw schoorsteen zal al wel flink roken, ga ik vanuit. Nee, het kwam zo. Voor mijn ogen door de voorruit van de auto zag ik tijdens mijn telefoongesprek een wonderlijk tafereel. Een oude magere mevrouw in een scootmobiel stak gehaast de drukke weg over en wilde het fietspad op aan de andere kant van de weg. 

Dat lukte haar niet omdat een hoge stoeprand in de weg zat en daar kreeg ze de scootmobiel niet overheen. Mits begonnen auto's te toeteren en raakte de arme vrouw totaal in paniek. Ze botste maar tegen de hoge stoeprand aan zonder dat ze er ook maar iets mee bereikte. 

Intussen reden de fietsers op het fietspad haar gewoon voorbij. Drie jongens met rugzakken op. Twee mannen op leeftijd, waarvan een met een sjekje in zijn mondhoek. Een mooi meisje dat haast had want ze lag bijna plat op het stuur en een oudere dame die nog wel even richting de vrouw van de scootmobiel keek, maar gewoon doorreed.   

En toen kwam er een oude man al lopend over het fietspad aan. Hij had een grote zware boodschappentas in elke hand en onder zijn ene arm een doos en onder de ander een soort slaapzak, maar het kan ook een opgerolde deken zijn geweest.

De oude man, met donkere huidskleur, ging zo gebukt onder het gewicht dat hij er krom van liep. Ik zag dat hij opgeschrikt werd door het getoeter en de vrouw op de scootmobiel in paniek de stoeprand zag rammen. 

De oude donkere man liet zijn tassen vallen en tegelijk ook de deken en de doos onder zijn arm en liep zo hard hij kon naar de vrouw op de scootmobiel. Hij kalmeerde haar met een armgebaar en tilde haar - eerst met de voorband en toen met de achterbanden - met scootmobiel en al op over de stoeprand. 

Ik was al bellend ontroerd door het mooie gebaar van de man. En toen moest ik nadat ik de assistente van de schoorsteenveger had opgehangen, aan u denken. Eigenlijk moest ik eerst denken aan de Barmhartige Samaritaan. 

U kent wel dat verhaal uit de bijbel. Dat een Samaritaan een gewonde man helpt die in de berm ligt nadat twee hooggeplaatste joden hem gewoon hebben laten liggen.

Wat u waarschijnlijk niet weet is dat op de muur van het oude St. Lucasziekenhuis, het oude OZG-ziekenhuis waar wij nog steeds Sint Lucas tegen zeggen, uw oude ziekenhuis, het schitterende immens grote koperen beeld van de Barmhartige Samaritaan hing. 

Dat beeld, een man die zich over een kind ontfermt en de herinnering aan het 'Sint Lucas' van tienduizenden Oost-Groningers, is sinds de verhuizing van het oude ziekenhuis in Winschoten naar het nieuwe OZG in Scheemda verdwenen.

Het kunstwerk dat aan de muur van het ziekenhuis hing. (Foto: Stichting Oud Winschoten)

Afbeelding

Het beeld, een symbool van de stad, hing er al sinds 1961, ter ere van de grote uitbreiding van het oude ziekenhuis. 

Het verhaal van de Barmhartige Samaritaan komt uit het Lucasevangelie en daarom paste het beeld als gegoten bij het ziekenhuis van beschermheilige Lucas.

Nou dat beeld, beste Hennie en beste Bas, is dus al sinds de verhuizing spoorloos. Ik heb er exact een jaar geleden al over gebeld met uw ziekenhuis. Een jongedame van de communicatie vertelde na navraag bij haar superieuren dat het 'ergens' lag opgeslagen en bezwoer mij dat er iets heel moois mee gedaan zou worden. 

Nou, we zijn nu dus een jaar verder en ik heb nog niks moois gezien. Ik heb in het geruchtencircuit gehoord dat de Barmhartige Samaritaan ergens in een loods achter een recyclingbedrijf zou liggen. Ik denk dan: te roesten en te verpieteren. 

Ik neem u niets kwalijk hoor, want u kan dat waarschijnlijk helemaal niet weten. Maar ik denk dat u het mij eens bent, u helemaal mijnheer Wallis de Vries omdat u zo van de menselijke maat bent, dat zo'n beeld niet in een schuurtje bij een recyclingbedrijf hoort.

Wat als iemand denkt: Dat ding ligt er al zo lang, die kan net zo goed de kopercontainer in.

Kunstenaar Wim van den Hoek, maker van het beeld, helaas al heel lang niet meer onder ons, zou zich in zijn graf omdraaien. Wat zou het toch mooi zijn als u als nieuwe bazen van ons ziekenhuis er voor zou kunnen zorgen dat ons beeld weer voor de dag zou komen.  

De Barmhartige Samaritaan staat symbool voor het tweede gebod: heb uw naasten lief. Heeft u, beste Hennie en beste Bas in dit geval mij, Winschoters, Oldambtsters. Oost-Groningers lief?

Zodat de Barmhartige Samaritaan zich weer over ons geplaagde volk kan ontfermen. 

Een man in het café zei het vorige week iets anders, op z'n Gronings, maar wel met dezelfde strekking:

'Wie willen hom weer…' 

Met vriendelijke groet,

Erik Hulsegge

Meer over dit onderwerp:
columns Winschoten
Deel dit artikel:

Recent nieuws