Column: Ik doe het met Adriene

Ik moet u iets bekennen. Ik wil het gewoon even met u delen. Sinds kort doe ik het namelijk met Adriene. 's Avonds voor het slapen gaan en soms 's morgens als ik wakker word. Adriene kan altijd, maar ik op mijn leeftijd moet het ook niet overdrijven.

Adriene is heel knap en sexy. Ze heeft bruin haar, diepbruine lachende ogen, is slank, sportief ook en heeft een hele sympathieke uitstraling. Ze heeft ook een hond: Benji, zo'n lekker groot harig knuffelbeest. Adriene is ook heel succesvol en daardoor is ze ook heel rijk.  

Maar Adriene doet nooit uit de hoogte, is altijd vriendelijk, vrolijk en behulpzaam. Ik kan altijd een beroep op haar doen of is het ook midden in de nacht. 

Ze is de ideale vrouw. De beste die je maar kan wensen. Ik vermoed dat er nu zo langzamerhand in jouw achterhoofd iets op komt borrelen. Zo iets van; dit is te mooi om waar te zijn dat die knappe Adriene Eriks nieuwe vriendin is. 

Nou dat is ook zo. Adriene is namelijk mijn yogalerares. Adriene woont niet waar ik woon maar in Austin Texas en leert mij en nog dik vier miljoen mensen op de wereld yoga via internet, via YouTube. Ik hoor je nu denken: Erik en yoga? Via YouTube? 'Hai kon wel nait goud weden'. 

Tja, ik geef toe. Dit is ook geen makkelijke bekentenis. In het land van strokarton en suikerbiet en van zwait en zwoare sjek doe je dan niet mee in de categorie kerel. Meer in de categorie 'Gaaist ook zitten te pizzen zeker?'

Ik neem het voor lief, want Adriene is een fantastisch middel tegen mijn eeuwige kwaal, mijn eeuwige kwelgeest: mijn rug. Al dik dertig jaar heb ik last van mijn lijf. Heb ik ergens pijn in mijn ledematen, heb ik ergens pijn in mijn spieren, heb ik pijn in mijn ziel.  

Dat klinkt niet best. Is het ook niet, maar dit moet geen zielig verhaal worden. En dankzij Adriene wordt dat het ook niet, want Adriene verzacht de pijn, verzacht mijn geest. Ik kan yoga natuurlijk ook doen zoals anderen het doen. In een klasje heet dat. Nou dat doe ik niet, want dat is beter voor mij en de andere mensen in het klasje. Dat zit zo.

Ooit zat ik wel in een yogaklasje. Ik was in die tijd behoorlijk van 't padje af. In die zin dat mijn leven eruit zag als een zwart gat. Ik deed in die tijd ook geen oog dicht. Mijn dokter wilde me daarom slaappillen geven, maar dat wilde ik niet. Ik ben niet zo van de pilletjes en de poedertjes. 

'Dan moet je yoga gaan doen', zei de dokter met een strenge blik. Dat was even een stap, maar de keus tussen een vooruitzicht van heerlijk slapen of elke nacht als een zombie door het huis dolen, was niet moeilijk. Dus toog ik met de zenuwen in mijn lijf naar een yogaklasje.

De yogalerares was een kleine dunne pezige vrouw met rood haar. Ze deed helemaal niet moeilijk. 'Pak maar een matje', zei ze. 'En ga maar lekker liggen'. 

Ik mocht gewoon gaan liggen en ik kreeg er ook nog een dekentje bij. Eerst lag ik nog bijna alleen in het zaaltje maar het duurde niet lang of de vloer van het klasje lag helemaal vol met mensen. Vooral met veel vrouwen, oudere vrouwen ook. 

Het klasje was zo vol dat ik de vrouw naast mij kon horen ademen en zelfs haar adem kon ruiken. En dat stonk. Bwohhhh…. als ik er nog aan denk. Ik weet nog dat ik dacht: Heb jij dooie muizen gegeten of zo? Ik was blij dat de les begon.  

Die blijheid ging er snel van af. De yogalerares stond voor het klasje en wij moesten doen wat zij deed. We moesten rechtop gaan staan met de ogen dicht, de handen gevouwen voor de borst en diep inademen. 'Oooohhmmm…' riep de yogavrouw. Ik keek stiekem door mijn wimpers en zag iedereen uit volle borst 'OOHHM!!' roepen. 'Oohmm..' zei ik heel zachtjes.

Daarna kwamen de standjes. Standjes met de gekste namen: de Harige Hond, het Koeiengezicht, de Blije Baby, het Brandend Vuurtje en de Eenpotige Koningsduif.  

De vrouwen om mij heen handelden die standjes met het grootste gemak. Op handen en voeten, een been in de lucht, hoofd in het kruis, het werd zo gek dat ik met mezelf in de knoop raakte.   

Na een dik half uur was ik zo kapot van het nadenken hoe ik dit in godsnaam ooit voor elkaar moest krijgen, dat ik er de brui aan wilde geven. Gelukkig mochten we weer gaan liggen op ons matje en mochten we het kleedje over ons heen trekken.  

Ik viel als een blok in slaap. Ik hoorde niet meer dat eerst de yogalerares Namaste (dankjewel) had geroepen en het hele klasje Namaste terugriep. Ik werd wakker van mijn eigen gesnurk in een lege zaal.

Omdat ik zo stijf was als een strijkplank en er geen hout van kon en de lerares mij steeds moest uitleggen hoe ik het doen moest, raakte de rest van het klasje al vorderend met de lessen iets van geïrriteerd. Helemaal toen ik bij het standje de Uitgerekte Puppie, op handen en knieën met je kont naar achteren, per ongeluk een harde scheet liet in het gezicht van mijn buurvrouw achter mij.

Het ging helemaal mis bij De Kaars. Daarbij steun je op je nek en hoofd en je benen steken kaarsrecht de lucht in. Je moet dan een tijdje in deze pose blijven. Dat schijnt goed voor de bloedsomloop te zijn. Maar niet goed voor mijn evenwicht.

Na een halve minuut donderde ik ondersteboven tegen de vrouw van de stinkende adem naast mij, die ook haar evenwicht verloor. Als in het wereldrecord dominosteentjes viel het hele klasje om.  

Ik ben daarna niet meer gegaan. Intussen sliep ik thuis weer als een roos. Met dank aan de yoga.  

Nu doe ik het met Adriene. Alleen. En geen mens die er last van heeft. 

Erik Hulsegge

Meer over dit onderwerp:
columns WINSCHOTEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws