Door de mand: de 'welles-nietes'-week van Kees Vlietstra

Het was een week van welles-nietes. Van zwart-wit. Wel een Sportprijs voor Arjen Robben of niet een Sportprijs voor Arjen Robben. Wel voetballen of niet voetballen. Zwart-wit. Zo jammer want er zijn zo veel mooie grijstinten.

Er was afgelopen week dus nogal wat commotie over het al dan niet uitreiken van de Provinciale Sportprijs aan Arjen Robben. Korte uitleg: maandag 2 december vindt het jaarlijkse Groningse Sportgala plaats. Behalve de prijs voor sporter (m/v) en talent en team (m/v) van het jaar, wordt er ook de Provinciale Sportprijs uitgereikt. Dit is volgens de website van Sportplein Groningen een oeuvreprijs.

De sportprijscommissie had in al haar wijsheid Arjen Robben voorgedragen als winnaar. Robben, groot voetballer, groot Groninger, grootse carrière. Prima keus, zo op het eerste gezicht. De familie Robben direct maar even ingelicht en uitgenodigd voor 2 december. Kunnen ze er een beetje rekening mee houden in de drukke decembermaand en ook niet onbelangrijk: hebben ze wat tijd om mooie kleertjes uit te zoeken voor het gala (dresscode: feestelijk).

Alles was klaar voor een mooi feestje, totdat de provincie de commissie laat weten dat de voordracht 'verrassend en niet correct' is. Robben heeft de oeuvreprijs namelijk al twee keer eerder ontvangen. In 2003 en 2014. Dat was natuurlijk al bijzonder. Maar goed, na een dag commotie en protest in sportland Groningen, trok de provincie haar keutel in.

'Kom niet aan Arjen Robben'. Het mooiste kritieke commentaar, met de naamgeving van het Topsportzorgcentrum in het achterhoofd, kwam van de nieuwbakken FC Groningen-werknemer Hans Nijland, die de hele gang van zaken nogal 'knullig' noemde. Nee, de provincie vond het toch maar geen probleem om Arjen de prijs te gunnen. Wel-niet, wel-niet. Benieuwd of de familie Robben na deze commotie de oeuvreprijs voor de derde keer in ontvangst gáát nemen. Benieuwd ook hoe de sportprijscommissie en de provincie dit gaan evalueren.

Ongemakkelijk, al met al. Heb wel een oplossing voor allen. Damage control op zijn Engelberts. Schoot me opeens te binnen tijdens FC Groningen-Feyenoord. Tijdens die heerlijke 89 minuten voetbal was naast de energie van Zeefuik, de bal op de paal van Sierhuis en de ultieme redding van Padt in de laatste minuut hét hoogtepunt de zware enkelblessure van de ballenjongen bij de hoekschop van Hrustic. Die jongen is van harte welkom bij Engelbert 3 de rest van zijn carrière. Past wel bij ons. Later meer daarover.

Tijdens die 89 minuten FC Groningen - Feyenoord heb ik dus dé oplossing gevonden voor het dilemma van die Groninger Sportprijs. We voeren namelijk een nieuwe regel in. Vanaf heden is Arjen Robben gewoon elk jaar de winnaar van de Provinciale Sportprijs. Elk jaar komt Arjen de bokaal verguld en trots in ontvangst nemen. Vanaf 3 december noemen we de Provinciale Sportprijs de Arjen Robben Topsportzorgcentrum Wisselbokaal. En Hans Nijland mag de beker overhandigen.

Iets anders: FC Groningen - Feyenoord begon zondag met een minuut zonder voetbal. Na het beginsignaal werd er niet afgetrapt, maar bleven de spelers stilstaan op het veld. Het betrof een actie in het kader van het motto 'Racisme? Dan voetballen we niet'. Die leus verscheen tijdens de minuut zonder voetbal op het scorebord. Aanleiding tot de actie waren de gebeurtenissen afgelopen zondag bij FC Den Bosch - Excelsior in de Keuken Kampioen Divisie.

In die wedstrijd werd Excelsior-aanvaller (en oud-FC Groningen-speler) Ahmad Mendes Moreira vanaf de tribune racistisch bejegend. Ik zat samen met mijn oudste zoon op de tribune in de Euroborg vanmiddag. Het was een indrukwekkende minuut. Eén minuut niet voetballen. Ik begreep dat er bij sommige amateurwedstrijden ook deze protestacties waren.

In die eerste minuut bij FC Groningen-Feyenoord zonder voetbal, de FC speelde trouwens foutloos die ene minuut, moest ik toch ook weer denken aan mijn tijd bij VV Engelbert 3. We waren onze tijd ver vooruit wat het niet voetballen betreft. Wij presteerden het namelijk om een hele competitie niet te voetballen. Na welk fluitsignaal dan ook. We waren foutloos in het niet voetballen.

Of het nou was tegen de boertjes van Meeden 2, of tegen de sjompen van Groninger Boys 4, of tegen de kutstudentjes van Forward 11 (woorden van Nero, onze laatste man): wij waren heer en meester in het niet voetballen. In wel voetballen hadden we meer moeite. Moesten het meer hebben van de derde helft niet voetballen, wel bier drinken. Het 'Engelberter racisme' tierde daar welig. Zo was ik 'de homo' van het derde want ik zat naast op niet voetbal ook op korfbal. Ik moest dan tijdens zo'n derde helft 'de pot' beheren. Dat werk.

Ander voorbeeld. Toen we na afloop van Niekerk 3-uit (een keurige 0-0, Niekerk 3 zat ook op niet voetballen) stonden te douchen, kwam Abel met een Björn Borg-onderbroek onder de lauwe stralen staan. Abel was een A-junior en was mee met het derde als invaller, omdat spits Paultje niet mee kon doen met niet voetballen, want hij moest 'met het vrouwtje naar de meubelboulevard.'

Enfin, Abel ging met zijn boxershort aan douchen. Nero stond met zijn schuimende en schuddende hoofd naar Abel te kijken. Hij kon het niet aanzien dat nieuwerwetse gedoe, douchen in je onderbroek, 'hou wodt?' Na twee minuten met vergrelde blik het tafereeltje te hebben aanschouwd, stapte Nero op zijn badslippers naar Abel en trok in één ruk de natte onderbroek van Abel zijn kont.

'Zo mienjong, in het derde douchen we in onze blote kukel.'Tegen de verwachting in draaide Abel zich schaamteloos om. En zoals dat gaat onder een mannendouche, volgde de vleeskeuring. Vol bewondering keek het derde naar de Engelberter veenkukel van Abel. 'Zeg Keessie', zei Nero 'neem jij volgende week even een zak doppinda's mee voor Abel? Kan wel uit de pot.'

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws