Door de mand: Kees Vlietstra's bijzondere overeenkomst met Hakim Ziyech

Een half jaar geleden heb ik op Marktplaats een piano voor mijn oudste zoon gekocht en heb daar inmiddels regelmatig spijt van. Vanmiddag tijdens FC Groningen - FC Utrecht op FOX Sports (ook spijt van) heeft hij het repertoire van Queen ontdekt.

In de pauze speelde zoonlief voor het eerst 'We are the champions'. Kreeg kippenvel, maar heb hem wel vriendelijk verzocht om te kappen met die onzin. Bad memories.

Iets anders. U heeft het vast meegekregen afgelopen week. Ene Yassine ging eerder met zijn moeder naar de Champions League-wedstrijd tussen Lille en Ajax. Aangezien hij in Lille woont en een groot fan is van Hakim Ziyech, kwam dat goed uit. Dan besluit hij tijdens het duel het veld op te rennen. Geen steward die hem onderuit haalt. Nee, een knuffel van zijn held!

De onverwachte ontmoeting tussen de twee roept wereldwijd vertedering op. De Ajax-aanvaller fluistert het joch in dat hij toch echt van het veld moet. Want er zijn nog twintig minuten te spelen. Ziyech belooft hem zijn shirt. Na de 0-2 zege van Ajax gaat de Marokkaans international op zoek naar de jongen, maar kan hem niet vinden. Dan verschijnt er een man die zegt de vader van het veldbestormertje te zijn.
 
Ziyech denkt zijn belofte na te komen en overhandigt de man zijn shirt. Maar volgens Yassine was dat zijn vader helemaal niet. Sterker nog, hij was alleen met zijn moeder naar het Stade Pierre-Mauroy gekomen. 'Ik kon niet terug om het shirt van Hakim te krijgen omdat ik haast had. Iemand die claimde mijn vader te zijn, heeft het shirt meegenomen', aldus Yassine (AD, 6-12).

Die zogenaamde vader heeft dat shirt direct op eBay gegooid. Hoogste bod inmiddels al 11.950 euro. Wat een boefje, sjacheraar, autoverkoper. Moest van de week door bovenstaand verhaal ook ineens denken aan mijn eigen shirt-van-de-pokkel-verhaal.

Even terug naar maart 1999. 'Hé captain, jij moet als eerste naar die kloede.' Zwaar ontgoocheld sta ik wezenloos voor me uit te kijken. We hadden net een pak slaag gehad in wat de mooiste wedstrijd van onze carrière moest worden. Dat werd het niet. Mijn geliefde Nic. werd afgedroogd door PKC in de zaalkorfbalfinale van Nederland. Voor 10.000 toeschouwers in Ahoy.

We staan bij de spelersbank. De halve selectie in tranen. De andere helft boos, woest, ontgoocheld. Op de speelvloer viert PKC feest. Wij worden getroost door onze groen-witte supporters. Mijn broer had als eerste de kop er weer bij en duwt me richting de trap van het podium waar we onze zilveren medaille zullen ontvangen van staatssecretaris van Sport, Erica Terpstra.

Met lood in mijn Nike Air Jordans bestijg ik de trap. Mijn ploeggenoten volgen gedwee. Ik tel de treden. Macht der gewoonte. Na 26 treden ontvang ik uit handen van Erica ('Wees trots kanjer, jullie hebben mieters gespeeld') een schaal en een ferme handdruk. Kan de drang om uit te huilen op haar forse schouders maar net bedwingen. We zwaaien naar ons publiek. Toch ook wel een beetje trots. Mijn broer duwt me weer naar beneden. 'Kom, opschieten. Snel douchen en rap die bus in. Kunnen we nog mooi even op stap in Stad.'

Halverwege de afdaling word ik vastgeklampt door een supporter. 'KC, I'm your biggest fan. Please, give me your shirt.' Geïrriteerd ruk ik me los. Vast weer zo'n groupie. Daar heb ik nu even zo geen zin in. Maar de fan houdt me in een ijzeren greep. 'Come on KC, it's me, Artur, your biggest fan.' Verrek, het is écht Artur. Artur Dabrowski uit Polen. Artur de autoverkoper.

Een paar weken voor de finale in Ahoy heb ik het Poolse nationale korfbalteam training gegeven. In een sporthal in Schoonoord. Daar ook kennisgemaakt met Artur. Artur was de aanvoerder. En had zelf opgestelde privileges. Het gebeurde regelmatig dat Artur tijdens de training met zijn mobiele telefoon de toestellenberging van de sporthal indook. Handel in Polen. Autootjes verkopen.

Zijn teamgenoten stopten dan met de training en gingen wat water drinken om, zodra Artur uit de berging stapte en zijn Nokia met telescoop-antenne dichtklapte, daarna weer de training te hervatten. Ik heb mijn afkeer over het asociale gedrag van Artur en de apathische houding van zijn medespelers die training professioneel aan de kant gezet; de Poolse bond betaalde me immers vorstelijk voor de gasttraining. En wie betaalt, bepaalt. Heb Artur zelfs nog een stoomcursus schieten gegeven. Ergo: vier jaar later werd Artur topscoorder van het WK in Rotterdam.

Terug naar Ahoy, 1999. Artur hangt nog steeds aan mijn shirt. Ik loop stug door. Mijn shirt rekt mee. Artur loopt als een bruidsmeisje een halve meter achter me. Hij heeft beet en laat niet meer los. Ben inmiddels bij de spelersbank aangekomen. PKC wordt op het podium gehuldigd door Erica Terpstra. O, wat hebben ze het leuk. Ik heb zwaar de schijt in. Trek mijn bezwete shirt uit en smijt het in het gezicht van Artur. Uit de speakers van het sportpaleis knalt Queen: 'We are the Champions'.
 

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws