Column: De guilty pleasure van een voetbaltrainer

Soms, als het geluk iets harder loopt, als het leven harde noten kraakt, is er altijd nog troost. Troost van een nabije schouder. Of troost van muziek. Muziek als heelmeester van een scheur in de ziel.

Daar kwam ik deze week achter toen ik even een muziekje wilde opzoeken in mijn jukebox van het moderne tijdperk: Spotify. Spotify had zonder dat ik erom gevraagd had zelf een lijstje gemaakt van mijn meest beluisterde muzieknummers van het jaar 2019. 

Willie Nelson staat bovenaan in dat lijstje met Always on my mind; 'Little things I should have said and done'. Daarachter kwamen Bob Dylan en Johnny Cash die met 'Oh she was once a true love of mine' The Girl from the North Country bezingen. The Rolling Stones horen regen in 'As tears go by' en voor Bill Withers is het weer ook al niet best in 'Ain't no sunshine'.

Vier liedjes die ik zonder dat ik me er nu bewust van ben, luisterde als troost na een verbroken liefde. Als troost van luddevedut. Vier liedjes van vijf iconen uit de popgeschiedenis. 'Och, t kon minder' denk ik als ik mijn eigen muzieksmaak zo op een rijtje zie. Ik kom aan bij nummer 5:

Clouseau - Passie

Ik kan er niets aan doen, maar ik moet hardop lachen. Lachen om deze eigen vreemde muziekeend in de bijt. Clouseau, de Belgische band van Koen en Kris Wauters uit de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. 

Mierzoete liedjes gezongen door een mooie Belgische man waar de getoupeerde hoofden van de Nederlandse meisjes op hol van sloegen. Althans de meisjes die ik kende. Passie was geschreven door Koen Wauters voor Babette van Veen, de dochter van Herman. De liefde tussen Koen en Babette vervloog en de zanger maakte uit eerbetoon een liedje... 

Dus droog je tranen ook al heb je veel verdriet.
Je kan treuren net als ik maar 't helpt ons niet.

Het was de tijd van de cassettebandjes. De TDK's en de Maxell's. Lege cassettebandjes die via de radio en de cassetterecorder de dragers van 90 minuten van je favoriete muziek werden. Van een meisje dat - dacht ik - hopeloos verliefd op mij was, en ik op haar, kreeg ik haar mooiste cassette. Zij had smaak met Pearl Jam, Cranberries, U2, Mother Love Bone.  En... Passie van Clouseau.

Waarom weet ik nu nog niet, maar de passie tussen het cassettemeisje en mij verdween ras. Alleen het cassettebandje bleef in de cassettedeck van mijn witte Opel Rekord 2.0S, beter bekend als De Tank. In die jaren was ik ook voetbaltrainer. Zo'n bloedfanatiek mannetje met trainersdiploma's en zelfs een lange trainersjas, dat alleen maar wilde winnen. 

Het gekke is dat ik als ik aan die tijd terugdenk, nauwelijks nog een overwinning kan terughalen. Maar wel die bijzondere momenten zonder bal. Die mooie menselijke kleine dingen van het leven. Eentje ervan gebeurde in De Tank. 

Ik was trainer van een elftal puberjongens. Een stel jonge haantjes die kraaiden van testeron. Bij uitwedstrijden hadden de grootsten en sterksten zichzelf de plaats in de auto van de trainer verworven. Bij mij dus, in De Tank. 

Eentje, een goedlachse jongen met rood haar, voorin naast mij en drie op de achterbank. In het midden een rapvantongventje van Italiaanse afkomst, geflankeerd door een slungelige jongen met halflang donker haar en eentje met kort haar en in zijn oorlel een zilveren knopje.

Stuk voor stuk stoere jongens. En zo waren de gesprekken ook. Op weg naar het altijd lastige Zandeweer-Eppenhuizen Combinatie ging het op de achterbank over de disco. Over bier drinken en over 'knokkerij' op het Marktplein.

Dat ze dat ene mannetje ook al een keer voor zijn kop hadden geslagen en dat dat andere mannetje ook wel een pak slaag verdiende. Ik drukte ondertussen op het knopje 'aan' van het cassettedeck. Ik neuriede Linger van de Cranberries mee terwijl in het gesprek een vriend een bloedneus werd geslagen door een groepje uit een naburig dorp. Dat er die avond wel even wraak zou worden genomen. 

Ik zei het niet, maar dacht het wel: Waarom hebben ze het nooit over meisjes? Altijd maar over 'pak op pinze' of 'doppen dij ploppen': De rouwdouwers. In het veld konden ze er trouwens ook wat van. Er werden liever benen van tegenstanders geraakt dan doelpunten gemaakt. Bloed aan het been was vijf punten. Een gebroken been was eeuwige roem.

De cassette was klaar met de Cranberries en de klanken van Clouseau vulden de auto. Ik droomde even weg naar het meisje dat mijn hart had gebroken. 

Het doet pijn maar geef jezelf een nieuwe kans
Alleen dan krijgt je leven weer wat glans

Toen mijn gedachten weer terugkeerden in de auto, was het stil. Of toch niet. Ik keek in de achteruitkijkspiegel. Op de achterbank zongen drie stoere rouwdouwers, drie stoere knuppels van zestien, zachtjes mee met Koen Wauters…

Droog je tranen ook al heb je veel verdriet.
Het leven gaat door.?

Je begint weer van voor.
Er ligt vast wel iets moois in 't verschiet

Erik Hulsegge

 

Meer over dit onderwerp:
columns Winschoten
Deel dit artikel:

Recent nieuws