Door de mand: Kees Vlietstra weet waar trainingskampen écht voor bedoeld zijn

Waar zestien van de achttien eredivisieclubs de buitenlandse warmte opzoeken voor een trainingskamp tijdens de winterstop, blijven VVV-Venlo en de FC Groningen in eigen land. Beide clubs hebben een goede reden.

VVV-Venlo heeft indachtig aan zijn bekendste inwoner Geert Wilders gekozen voor Eigen Stad Eerst. FC Groningen blijft niet in Stad en Ommeland, maar slaat een lang weekend haar kampement op in het Limburgse Dorst.

Vind ik mooi. Gewoon kiezen op plaatsnaam. Het nuttige en aangename met elkaar verbinden. Een beetje teamsporter weet dat zo'n trainingskamp is ingericht om buiten 'het voetbalgedeelte' ook flink aan het teambuildingsproces te werken. Lees: stevig ordinair op stap in een onbekende plaats. Het betere regenpijpwerk. En waar kan dat beter dan in Dorst? Goed uitgekozen derhalve van de teambegeleider Edwin Bolt van de FC.

Dat Dorst in het echt eigenlijk Horst heet is in dit kader dan ook niet van belang. Na vier bacootjes tijdens de bonte avond klinkt alles hetzelfde. Ik verwacht dan ook veel van de FC in de tweede seizoenshelft. Zo'n trainingskamp is namelijk altijd goed voor de sfeer. Onze jongens groeien in een vreemde omgeving naar elkaar toe. In de tweede seizoenshelft gaan ze ervoor. Met en voor elkaar. Door het vuur. Bek op 't stuur. Kont op 't achterlichtje. Erop of geen vreten. Van gras hooi maken. Bokje staan. Schouder aan schouder. Punten pakken, play-offs halen. Europa in. En dat allemaal door het trainingskamp in Dorst.

Wat misschien ook wel wil helpen is het vastleggen van een scorende en creatieve middenvelder. Ook op amateurniveau gaan de voetbalclubs tegenwoordig de grens over. Zo was hoofdklasser Be Quick 1887 voornemens om na de oliebollen even goed te trainen in Valencia. Dat doen ze daar al een paar jaar naar volle tevredenheid.

Valencia schijnt een prachtige stad te zijn met meerdere restaurantjes en laten we eerlijk zijn; na die onvermijdelijke tapas wil je ook gewoon even met z'n allen een glas of twee, drie, 24 cerveza in de nek gooien. Stukje cultuur snuiven. Wel met de kraagjes van de clubpolo's omhoog natuurlijk. Blijft Be Quick. Maar goed, het ging allemaal niet door. Vanwege dichte mist op vliegveld Eindhoven werd de vlucht naar Valencia geannuleerd.

Daar sta je dan met je goede voornemens. Weg, mooi tripje naar de zon. Teleurstelling alom. Wat ga je doen. Terug naar Stad? Slapen in je eigen bedje? De jonge twintigers konden moeilijk overweg met hun frustraties. Na koortsachtig overleg tussen spelers en staf werd besloten om te blijven in Lampegat. Voor een aangepast trainingskamp.

Teamleider Thijs Adema stond op en regelde alles. Snel schakelen, zaken regelen, rustig blijven onder hoogspanning, vervangend vervoer regelen, hotelovernachting boeken, zelfs een trainingsveld werd gevonden. Klasse gedaan van Thijs, een echte teamleider. Dat vliegveld in Eindhoven heeft trouwens de laatste tijd wel meer last van de mist, stakend personeel en gecancelde vluchten.

Zo vlogen de korfballers van mijn geliefde Nic. in het weekend voor kerst van Eindhoven Airport naar Lissabon, maar werd de terugvlucht ook gecanceld vanwege dichte mist. Ook wij waren op 'trainingskamp'. Lissabon is een aanradertje. Op uitnodiging van korfbalclub Benfica speelden we daar een houtje-touwtje toernooi tegen het Engelse Norwich Knights, Voorwaarts uit België en het organiserende Benfica.

Zoals het hoort tijdens een trainingskamp sliepen de spelers en speelsters in stapelbedden. En zoals het hoort bij gemengde teams mocht iedereen een keer 'boven' slapen. Waar de spelers en speelsters de gierende hormonen in elkaars banen lieten leiden, heeft de staf urenlang onafgebroken geklaverjast. In de sporthal, in de restaurants, in de Markthal, op het vliegveld. Overal klaverjassen.

Dat gebeurde zelfs op de bonte avond. Die was trouwens fantastisch. Met trillende billen van Dominicaanse gastspeelsters van Benfica en Groningse boerenkinkels, die het klassieke nummer van de Snollebollekes (naar links, naar rechts) een internationaal tintje gaven. (para esquarda, para a direita). Met de toernooiwinst op zak meldden we ons op Aeroporto Humberto Delgado voor de terugvlucht. Terminal twee liep vol. Mist. Dichte mist. Onze vlucht werd uiteindelijk na meerdere uren vertraging geannuleerd. Wat te doen?

Lichte paniek. Sommige spelers hadden vakanties geboekt her en der in Europa, anderen moesten deadlines halen. Maar er gingen geen vluchten meer naar Eindhoven. Twintig spelers keken Harrie vol verwachting aan. Na zestien uur hangen op het vliegveld hadden ze het wel een beetje gehad.

Harrie is onze teammanager. En Harrie maken ze de pis niet lauw. Harrie zat te klaverjassen aan een tafeltje in het bomvolle McDonalds-restaurant. Spelers keken Harrie smekend aan: 'Regel wat, alsjeblieft!'. We willen naar huis. Het enige wat Harrie kon zeggen: 'Rustig mensen. Eerst dit boompje even afmaken. Raymond, wat is troef verdomme? Heb je al gedraaid?'

Uiteindelijk zijn we midden in de nacht teruggevlogen.Op Schiphol. Dat was nog wel een dingetje, aangezien onze auto's in Eindhoven stonden. Met een KLM-bus zijn we naar Eindhoven gebracht om daarna nog even drie uur terug te tuffen naar Stad. Raymond reed.

Harrie heeft heerlijk op de achterbank geslapen. Perfect geregeld. Volgende week herstart de competitie. In de aanloop naar de eerste wedstrijd heeft Harrie de staf uitgenodigd om een hapje te eten bij Il Lago in Stad aanstaande vrijdag. Ik neem de speelkaarten mee. Lekker klaverjassen tussen het voorafje en het hoofdgerecht.

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws