Lycurgus-speler Ghanbari heeft slapeloze nachten van situatie in Iran

Hossein Ghanbari begint het jaar met gemengde gevoelens. De Iraanse volleyballer van Lycurgus slaagde deze week voor zijn inburgeringscursus en trouwde onlangs met een Groningse. Maar hij ziet momenteel ook dat zijn vaderland en zijn familie in een lastige situatie zitten.

'De afgelopen dagen heb ik slecht geslapen. Ik volg al het nieuws, vooral vanwege mijn familie. Volgens mij wil niemand een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten. Een oorlog kent alleen maar verliezers.'

Ghanbari is jaren geleden gevlucht uit Iran. Hij kwam in de problemen omdat hij het opnam voor de Koerden in zijn land. 'In Iran speelde ik in een Koerdische provincie. Daar waren veel mensen die het moeilijk hadden. Ik wilde iets terugdoen voor die mensen. En toen ik daar iets over zei op tv, kreeg ik problemen.'

Via Kolham naar Lycurgus

Na omzwervingen kwam hij in 2015 terecht in een asielzoekerscentrum in Kolham. 'Daar zocht ik een volleybalclub en wilde ik mijn leven opnieuw beginnen. Ik kwam de VIOS terecht, een kleine club met een groot hart. Iedereen wilde mij daar helpen. Dankzij de mensen daar ben ik bij Lycurgus terecht gekomen.'

In 2018 pakte hij met Lycurgus de landstitel en begon hij zich steeds meer thuis te voelen in Groningen. Recent beleefde hij andere hoogtepunten, los van het volleybal. Zo trouwde hij met een Hoogezandster. 

Overeenkomsten in plaats van verschillen

'Ik heb haar voor het eerst ontmoet toen ik in Kolham zat. Daar ging ik elke week naar de kerk en heb ik haar ouders ontmoet. Haar vader is dominee. Zij hebben mij uitgenodigd in hun huis voor eten en goede gesprekken, en zo kwam ik met haar in contact. Ik vind haar mooi en ze heeft een bijzondere persoonlijkheid. Daar ben ik verliefd op geworden.'

Interview met Hossein Ghanbari

In 2019 trouwden ze met elkaar. 'Het was de mooiste dag van mijn leven, natuurlijk', zegt een stralende Ghanbari. 'Iedereen van Lycurgus was er ook. Ik beschouw ze als mijn familie, dus ze moesten erbij zijn.'

Dat Ghanbari islamitisch is opgevoed en zijn vrouw christelijk, is volgens hem nooit een probleem geweest. 'Ik zie liever de overeenkomsten in plaats van de verschillen. Ik denk dat er veel overeenkomsten zijn tussen beide geloven en culturen.'

Nederlander worden

Een ander hoogtepunt is het behalen van zijn inburgeringsdiploma deze week, met uitstekende cijfers. 'Het was best wel moeilijk hoor', lacht hij. 'Ik was daar meer dan drie jaar mee bezig. Nu ik het gehaald heb, is er een last van mijn schouders gevallen. Ik ben er heel blij mee.'

Een van de grote moeilijkheden is de taal. Zijn moedertaal, het Perzisch, is compleet anders dan het Nederlands. 'Wij schrijven bijvoorbeeld van rechts naar links en we hebben een ander alfabet. Het grootste probleem was dat ik geen woordenboek had van het Perzisch naar het Nederlands, waardoor ik het eerst naar het Engels moest vertalen. Dat was best lastig.' 

In 2017 zag Ghanbari na tweeënhalf jaar zijn ouders weer (Foto: JK Beeld)

Afbeelding

Het is zijn plan om in Nederland te blijven. 'Eind 2020 loopt na vijf jaar mijn verblijfsvergunning af en ik wil graag Nederlander worden. Ik wil hier later graag een baan krijgen of doorgaan met studeren.'

Amerikaanse teamgenoten

Of hij ooit nog teruggaat naar Iran, weet hij nog niet. 'Ik zou het wel graag willen, want mij familie en vrienden wonen daar, maar ik ben bang om terug te gaan. Ik mis het wel.'

Dat de situatie in zijn vaderland momenteel ook nog eens gespannen is, houdt hem erg bezig. 'Na het laatste nieuws heb ik meteen met mijn broer gebeld om te vragen hoe het was. Hij was ook erg bezorgd over de situatie. Mijn ouders zijn bang voor een oorlog. We hebben al genoeg problemen daar, we kunnen niet nog meer gebruiken.'

Zo gespannen als de Amerikaanse en de Iraanse regeringen met elkaar omgaan, zo goed gaan Ghanbari en zijn Amerikaanse teamgenoten bij Lycurgus (Mitch Perinar en Collin Mahan) met elkaar om. 'Dat gaat heel goed, het zijn echt goeie mensen. Ik zie ze als meer dan mijn teamgenoten. De overheden hebben problemen met elkaar, niet de mensen.'  

Thuis

Tot slot hoopt Ghanbari dat er vrijdagavond veel mensen naar MartiniPlaza komen om zijn ploeg te steunen in de topper tegen Draisma Dynamo. 'Wij moeten die wedstrijd echt winnen om het maximale aantal punten mee te kunnen nemen in de kampioenspoule.' 

Dat de wedstrijd in MartiniPlaza is, maakt hem extra strijdbaar, want inmiddels voelt hij zich er helemaal thuis. 'Ik voel me nu een echte Groninger en ik vind dat Lycurgus veel steun verdient bij deze wedstrijd, want we strijden voor de eer van Groningen. Er gaat niets boven Groningen', besluit Ghanbari met een lach. 

Lees ook:

- Iraniër bij Lycurgus: 'Dit is een van de beste dagen uit mijn leven'

Meer over dit onderwerp:
vluchtelingen sport lycurgus achtergrond GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws