Door de mand: Kees Vlietstra's kroniek van de laatste wedstrijd

Vorige week zondag kwam het vreselijke nieuws door dat Kobe Bryant, op 41-jarige leeftijd, is omgekomen bij een helikopterongeluk. De sportwereld stond even stil. Eén van de beste basketballers ooit is niet meer.

Ik heb inmiddels twaalf keer het laatste kwart van zijn laatste officiële wedstrijd teruggekeken. 13 april 2016, LA Lakers - Utah Jazz. De Lakers waren al uitgeschakeld voor de play-offs. Utah moest winnen om die te halen. Kobe speelde als nooit tevoren. In zijn eentje.

Alles deed hem zeer, zijn lichaam was op. Maar zijn absolute wil om te winnen sleepte hem voort. Bryant gaf geen bal meer af. Scoorde 60 (!) punten, waardoor de Lakers wonnen. Het Staples Center, met op de voorste rij onder anderen Snoop Dog, Shaquille O'Neal en Jack Nicholson, gaven een minutenlange staande ovatie. Ook na de twaalfde keer weer kippenvel.

Ik heb Kobe Bryant één keer live aan het werk gezien. Dat was in oktober 2010. Met een groepje mannen zijn we op een basketbaltrip naar Barcelona. Het is een bijzonder groepje. Reisleider is Joeval, in die tijd de fysieke trainer bij Nic. Joeval was toen ook al een beetje de Arie Boomsma van Groningen. Sterk, gespierd, charmant en uitermate precies. Van Nic. waren Michiel en Linda mee (later meer).

Joeval had verder wat internationale basketbalvriendjes uitgenodigd. Uit Bulgarije was daar Krum. Krum zei niet zo veel, maar kon in acht seconden elke auto openmaken. Zonder sleutel. Verder waren mee: de Knutsen-broers uit Noorwegen. Vikingen. Zeiden ook niet zo veel tussen het bier drinken door. Helpman 4 werd vertegenwoordigd door Mike, Taco en Jillis.

Laatstgenoemde zat niet alleen op voetbal maar ook op dom lullen. Jillis hield een monoloog van vier dagen. We waren in Catalonië voor de basketbalwedstrijd Barcelona - Los Angeles Lakers. Een prestigieuze oefenwedstrijd. Barcelona was het beste Europese team met spelers als Juan Carlos Navarro en Ricky Rubio. De Lakers waren het voorafgaande seizoen kampioen van de NBA geworden door in de finale van de Celtics te winnen.

Daarom was ik heel erg voor Barcelona. Dat is iets Gronings. Je bent voor de één omdat je vooral tegen de ander bent. Voor de Celtics dus tegen de Lakers. Barcelona nam het initiatief. Speelde met meer passie. Wilde in eigen casa even de 'wereldkampioen' op hun plek zetten.

Navarro speelde geweldig. 'MVP! MVP!', scandeerde het publiek. Lakers-coach Phil Jackson nam een time-out. Het stadion trilde. Sterspeler Kobe Bryant luisterde maar half naar zijn coach. Hij was uit op wraak. In het laatste kwart heeft Bryant de bal niet meer naar een teamgenoot gegooid. Hij deed alles zelf. 'Wat nou MVP? Ik ben hier de grote man. Niet die Navarro van jullie. Hier, nog een driepunter. Olé', zag je hem denken.

De inhaalrace van Kobe-one-man-team-Bryant kwam te laat. Barcelona won met 92-88. Het publiek gaf een minutenlange staande ovatie. Zelfs Krum en de Knutsen Brothers produceerden verbale klanken. Mooie tijden. Terug naar de onze. Kobe Bryant is niet meer. Ik kijk voor de dertiende keer naar zijn laatste wedstrijd. Historisch.

Mijn gedachten dwalen af. Juni 2002, Zuidwolde, Drenthe. Jan Mulder, bekerfinale. Mijn geliefde Nic. speelt tegen Heerenveen. Mijn laatste officiële wedstrijd in het eerste. Ik sta stijf van de ibuprofen. Last van mijn achillespezen. Mijn teamgenoten noemen me de laatste weken gekscherend Achilleskees.

Door de pijn en het hoge gras speel ik als een nat pak bami. Mijn vizier staat niet op scherp, schoten vliegen als vuurpijlen over de korf. Het rebounden gaat me gelukkig beter af. De wedstrijd gaat gelijk op. Na zestig minuten is het gelijk. Er volgt een verlenging met golden goal. Ik loop letterlijk op mijn laatste benen. Of figuurlijk, hoe dan ook staan mijn poten op springen.

Vakgenoot Michiel Gerritsen neemt de bal uit. Michiel kan goed schieten. Héél goed schieten. Het gameplan is dan ook niet zo moeilijk: Michiel gaat schieten, ik ga rebounden. 'En de vrouwen?', zult u zich afvragen, korfbal is toch een gemengde sport? Wat was de rol van de vrouwen? Nou, bij mijn geliefde Nic. was het anno 2002 statutair vastgelegd dat de vrouwen natuurlijk ook mochten schieten. Tijdens de training. Niet in een verlenging van een bekerfinale.

Michiel neemt de bal uit. Speelt zichzelf vrij en schiet. Mis. Zonder te springen pak ik de rebound. Mijn rechterachillespees schreeuwt. We brengen Michiel weer in stelling. Die schiet. Weer mis. Deze keer moet ik springen om de rebound te pakken. Mijn linkerachillespees mengt zich in de conversatie. Er moet nu snel een einde komen aan deze wedstrijd. Peesjes staan op knappen.

Na een overtreding van een Heerenveen-vrouw, neemt onze coach een time-out. Terwijl mijn teamgenoten de spelersbank opzoeken, loop ik naar de persoonlijke tegenstander van Michiel. Hij ontwijkt mijn blik. Ga irritant achter hem staan. 'Hé jij, je weet het hè. Jouw jongetje gooit hem er straks in. Ik zal hem maar kort dekken. Blijf tussen je jongetje en de paal.'

Na de time-out neemt Michiel de bal uit. De vrouwen brengen hem statutair in stelling. Ik strompel naar de korfzone. Michiel vangt de bal en schiet, zijn persoonlijke tegenstander is te laat en probeert met een uiterste krachtsinspanning de bal nog te blokken, maar deze vliegt met een sierlijke boog richting rieten mand. De bal komt als een donderslag binnen. Goal! Winst!

Ik laat me achterover vallen in het hoge gras. Het is voorbij. Voel me opgelucht en hoor mijn achillespezen zuchten: 'En nu stoppen met die flauwekul.'

Meer over dit onderwerp:
columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws