Column: Verliezen is nodig om te winnen

'Kinderen zijn niet bezig met winnen, maar willen plezier hebben.' Met deze argumentatie schrapt voetbalbond KNVB de competitiestanden voor jeugdvoetballers tot 12 jaar. Een totale mispeun, want verliezen is minstens zo leuk als winnen.

Zaterdagochtend 8.15 uur, begin jaren negentig. Ik, dan 12 jaar jong, stap de kantine van VV Astrea in en loop naar het prikbord halverwege. Daar hangen de standen van alle teams. Netjes uitgeprint, vers van de printer.

We staan er niet best voor, tweede van onderen. Vorige week wonnen we nog wel van de nummer drie op de ranglijst. Gek genoeg namen we hun plekkie in de stand niet over. Ik ben er als 12-jarige van overtuigd dat je van plek wisselt met de ploeg waarvan je wint of verliest.

'Kom je? We gaan', roept onze leider. Eigenlijk zijn we deze regenachtige zaterdag vrij, maar omdat we binnenkort een leeftijdscategorie hoger gaan, heeft onze éénkoppige technische staf 'ja' gezegd tegen de vraag of we een oefenpotje willen spelen.

Vijf minuten later zit ik in de auto. Onderweg naar Kantens voor onze krachtmeting met de grote jongens van een leeftijdscategorie hoger. De ruitenwisser maakt overuren en onze leider begint zich af te vragen of de wedstrijd wel doorgaat.

Aangezien begin jaren negentig de mobiele telefoon nog toekomstmuziek is, rest ons maar één ding: deurbroezen naar Kantens. Eenmaal aangekomen blijkt de wedstrijd gewoon door te gaan. In de kantine staan jongens die een kop groter zijn dan ik. En ik ben de langste van ons team.

'Goh, is er nog een wedstrijd?', vraagt onze leider bij het zien van de reuzen. 'Nee hoor, alleen een potje tegen jullie', luidt het antwoord van de dame achter de bar.

9.40 uur: we stappen het zompige veld op. Bij iedere stap hoor je de blubber onder je noppen. Onze fraaie oranje shirts zijn voor de aftrap al doorweekt en plakken tegen onze veelal tengere kinderlijven.

Omdat geen van de ouders de reis naar Kantens heeft gemaakt, is onze leider grensrechter. Met frisse tegenzin pakt hij de vlag op, terwijl het oude wijven regent. 'Waarom heb ik dit in vredesnaam geregeld?!', straalt zijn lichaamshouding uit.

Na tien minuten spelen, staat KRC met 2-0 voor, bij rust zelfs met 7-0. Als verzopen katjes krijgen we een donderpreek. Het helpt, want de eerste twee minuten van de tweede helft krijgen we geen goal tegen. In de tien minuten daarna wel. Drie stuks zelfs.

Onze leider gooit even later bij de 11-0 uit frustatie zijn vlaggetje naar de grond. De regen hakt er blijkbaar flink bij hem in. Binnen de lijnen strijden elf jochies tegen de kerels van Kantens.

Het wordt 12-0....13-0....14-0... Ik, keeper van beroep, doe wat ik kan, maar vis als een soort blubbermonster keer op keer de bal uit het netje. Met nog vijf minuten op de klok dendert KRC weer eens het strafschopgebied in. Een schot wordt deels geblokt en dreigt met een boogje naast mij de goal in te ploffen.

Ik duik, tik de bal net op tijd uit het doel, maar zie in mijn vlucht onze bonkige laatste man die in volle vaart richting het doel loopt. Remmen lukt niet meer. Hij beukt mij met bal en al het doel in.

Gevloek klinkt vanaf de zijlijn, waar de gemoedstoestand van onze leider het kookpunt heeft bereikt. Als zwijntjes in de modder liggen de laatste man en ik in de blupsie van Kantens, vlak voor de doellijn. De bal ligt op z'n inmiddels vertrouwde plekje in ons doel: 15-0.

Op weg terug naar Stad zwijgt onze leider. Wij zitten weer droog en warm met groene kikkertjes van vijf cent per stuk op de achterbank. De beslagen ruiten verraden dat er ook een zeiknat iemand in de auto zit. Achter het stuur wel te verstaan.

Eenmaal terug in de kantine bekijken we samen nogmaals de competitiestand op het prikbord. 'Zaterdag pakken we ze', klinkt het zelfverzekerd met de 15-0 nederlaag nog vers in het geheugen. Verliezen is nodig om te winnen.

De voetballertjes van toen zijn nu volwassen kerels. Volwassen kerels waarvan een aantal nu besluit standen voor jeugdteams te schrappen. Ik kan maar één ding denken: waren zij er maar bij op die verregende zaterdag in Kantens.

Meer over dit onderwerp:
sport columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws