Coronacolumn (1)

Een coronabubbel. Daar zat ik in de afgelopen week. Een gekke plek om te belanden.

Maandagavond ontvingen we de gasten voor de amateurvoetbaldiscussie nog met een handdruk. Per ongeluk, we wisten eigenlijk wel dat dat niet de bedoeling was. Toen we anderhalf uur later afscheid namen, was het begin van de nieuwe werkelijkheid daar: handen schudden was nu officieel verboden.

Het was het voorzichtige begin van een werkweek die om corona zou draaien. Bellen met scholen, interviews met deskundigen, lezen over het gevaar, de maatregelen en de impact en extra programma's maken.

En dan ineens is het weekend. En stelt corona mij voor allerlei dilemma's. Want wat gaan we doen? Wat kan wel en wat kan niet?

Normaal gesproken zouden we even wat drinken met mijn ouders, allebei in de zeventig. Volgens Rutte geen probleem, zolang niemand van ons klachten heeft. Volgens onze eigen Groningse opperdeskundige Alex Friedrich van het UMCG beter van niet. Die twee kleine mannetjes van ons zijn misschien niet ziek, maar kunnen wel besmettelijk zijn. En mijn lieve ouders vallen onder de risicogroep.

We bellen, wikken, wegen, overleggen. Mijn ouders willen ons graag zien, maar ik besluit het besluit uit te stellen. Iets waar ik toch al goed in ben.

Dan maar even naar de fietsenwinkel, dat stond ook nog op de planning. Na al die door corona beheerste gedachten lijk ik een andere wereld in te stappen. Eentje waar corona niet lijkt te bestaan. Het is druk in de winkel, de eigenaar helpt me met een vrolijke lach, ik doe nog even een boodschap en zie niemand hamsteren. Het zonnetje schijnt.

Overdrijf ik niet schromelijk?

Voor zaterdagavond staat een etentje gepland in een restaurant. Met een goede vriendin die een heftige tijd doormaakt. Eindelijk tijd om bij te praten. Ik regel oppas en denk na over een leuke plek. We grappen dat we in de normaal overvolle Groninger binnenstad nu vast niet hoeven te reserveren.

Maar dan komen toch weer de twijfels. België gooit alles dicht, ook de restaurants. Ik lees artikelen van deskundigen die ieder horecabezoek afraden. Het kan ertoe leiden dat onze ouderen straks niet meer geholpen kunnen worden. De ene opa redden, de andere laten gaan. Van Rutte mag het wel. Of voel ik toch mijn keel een beetje? Ben ik wel zo fit?

Het is zoals mijn vader zegt: hoe meer je weet, hoe moeilijker het nemen van besluiten is.

Maandag gewoon maar weer aan het werk. Dat scheelt in elk geval een boel keuzestress...

RTV Noord heeft verschillende maatregelen genomen om medewerkers te beschermen en verspreiding van het virus te voorkomen. Zo werken medewerkers zo veel mogelijk thuis.

Meer over dit onderwerp:
coronavirus columns GRONINGEN
Deel dit artikel:

Recent nieuws