Column: Uit het dagboek van een thuiswerker (10)

Tussen de optimistische heropening van de basisscholen en de dreigende nabijheid van een ‘tweede golf’ aan coronabesmettingen krijgt onze thuiswerker last van huidhonger…

Maandag

Mijn sit-upbench klapte zaterdag ineens in elkaar, net toen ik bezig was met mijn laatste serie reverse crunches. Dat krijg je dus met die Chinese makelij. Hoewel, virussen, daar zijn ze dan wel weer goed in. Mijn linkervoet raakte bekneld tussen de bank en de inklappoten, dus ik loop nu een beetje moeilijk.

Omdat het mooi weer was en ik wel eens met eigen ogen wilde zien hoe druk het nou was in het plantsoen, ben ik daar op de Yamaha eens naartoe gereden. Wandelen ging natuurlijk niet, maar ik strompelde naar het dichtstbijzijnde bankje. Het was er inderdaad druk, maar het was fijn om weer eens mensen te kijken, in plaats van videobellen met Jelmer en Sjoerd. Daarvoor was iedereen natuurlijk ook gekomen. Ik probeerde een beetje ‘in het nu’ te zijn, want ik heb in de biografie van Wim Kieft gelezen dat dat goed is, maar dat viel nog niet mee. Bij het zien van al die knappe studentes dacht ik om de haverklap aan straks, en dan vooral aan de Russian twists die ik voor ze zou willen doen.

Maar vanochtend was ik lekker uitgerust bij de vergadering. De kinderen gaan weer naar school, dus collega’s als Ron Jeremy en Sjoerd hoefden niet meer vanuit hun isoleercel te bellen, ze zaten gewoon aan die muffe keukentafels van ze. Sjoerd had natuurlijk weer ergens gelezen dat alleen al de schade van het sluiten van de basisscholen groter is dan de complete beurskrach van 1929. Boeiuh. Maar iedereen luistert ernaar of hij de grote profeet zelf is.

Dinsdag

Ik heb al een paar jaar geen seizoenkaart meer, want Samantha vond het niet goed, maar ik vind het toch sneu voor onze FC dat ze op de rand van de afgrond staan. Misschien kunnen ze nog een keer het stadion van de gemeente cadeau krijgen en het dan terugverkopen aan een BV met een lease-en-sale-backconstructie, en dan weer huren voor een euro per jaar. Voor het voetbal kan die anderhalvemeterregel een uitkomst zijn, dan houden ze misschien het veld een beetje breed.

Een term die ik nou steeds vaker hoor is tweede golf. Dat het virus straks weer helemaal terug is. Sjoerd begon er vanochtend ook al over, dat er in Zuid-Korea een tweede golf coronabesmettingen gaande is. En dus hier ook, en toen kregen we weer dat hele verhaal over pompend remmen wat ’ie zogenaamd zelf heeft bedacht en ook nog dat alles heel anders is dan bij de Spaanse griep. Hij kreeg gelukkig tegengas van Bobbi Eden van Imagotransitie, die op YouTube het bewijs had gezien dat het virus in een Chinees-Amerikaans lab is ontwikkeld onder regie van Bill Gates, en dat we met dat coronavirus in onze hersenen straks allemaal via 5G door het besturingssysteem van Microsoft gecontroleerd worden. Persoonlijk lijkt me het me onwaarschijnlijk, maar het kán.

Woensdag

Ik weet eindelijk wat me al die weken mankeert: ik heb huidhonger! Ik kwam erachter dankzij een artikeltje bij RTV Noord met een psychologe die het uitlegt. Omdat ik voor het laatst ben aangeraakt door Chantal, ergens in januari, en dat was ook maar een minuut of elf, heb ik te weinig oxytocine aangemaakt, en dat is een hormoon dat een mens nodig heeft om zich een beetje te verbinden. Je wordt er zachtaardiger van. Daardoor voel ik me de hele tijd zo rusteloos, krijg ik een kort lontje en lukte het me zaterdag ook niet om ‘in het nu’ te zijn. Maar gelukkig schijnt oogcontact ook te helpen, dus ook in coronatijden kun je oxyticone opdoen. Misschien zelfs wel met ‘virtual sex’. Maar om te beginnen ga ik mijn camera weer aanzetten tijdens het videobellen, om oogcontact te krijgen met Bobbi Eden. Haar laatste vriendje ging ervandoor met een werkloze kapster, omdat hij niet meer tegen die monologen kon, maar ze heeft prachtige ogen. Ik vind verbinding echt een onderschat begrip in de anderhalvemetersamenleving.

Later:

Het werkt! Ik heb Bobbi Eden de hele vergadering strak aangekeken, terwijl ze haar masterplan Imagotransitie 3.7 aan ons uitlegde en ik voelde de oxoticine door mijn aderen stromen. Alleen heb ik nou nóg meer huidhonger.

Donderdag

Slecht geslapen door de huidhonger. Ik geloof toch dat aankijken niet genoeg is, ik denk dat alleen voelen mijn huidhonger kan stillen. Misschien moet ik een kat. Van Samantha mocht het niet vanwege haar allergie, maar die is nou toch weg. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik verlang naar het aaien van een kat.

Later:

In de vergadering ging het over de vakantie. De chef wil dat we onze geplande vakanties opnemen, anders ‘komt het bedrijf in problemen’. Zelf neemt hij nooit vrij, hahaha. De Europese Unie wil ook al dat we vakantie houden, maar tegelijk mogen we het geld voor de vliegtickets terugvragen. Ik had nog niks geboekt want als een loner op de motor wil ik vrij zijn. Ik wil af en toe even Duitsland inknallen op de Yamaha. Volgens Sjoerd komt het er straks op neer dat iedereen in zijn eigen land vakantie gaat vieren. Dat had hij ergens gelezen. Eigenlijk best een goed idee. Waarom blijft iedereen niet gewoon waar hij is? Dan gaan we op de camping om de hoek staan en kunnen we thuis onder de douche.

Vrijdag

Ik kreeg vandaag de boete in de bus voor het door rood fietsen op een doodstil kruispunt. Bijna honderd euro omdat een lul van een agent de regeltjes letterlijk neemt. En dan te bedenken dat al die lui die boetes krijgen voor samendrommen in het plantsoen daar met succes tegen in beroep kunnen, vertelde Sjoerd vanochtend. Dat gun ik ze, daar niet van, maar dat zou dan voor alle boetes moeten gelden die nergens op slaan.Bobbi Eden was er vandaag niet bij de vergadering en gisteren ook al niet. Wat zou er met haar zijn? Ik hoop dat ze er vanavond bij de virtuele pubquiz, georganiseerd door de commissie Sfeerbeheer, wel bij is.

Later:

Ik heb de virtuele pubquiz gewonnen en er een paar eierbalsokken aan overgehouden. Sjoerd wist helemaal niks, met die grote smoel van hem. Niet wanneer het Verbindingskanaal gegraven was en ook niet waar de eerste Brinta-fabriek stond. Maar wel blijven opscheppen over een tweede golf in Zuid-Korea en pompend remmen. Bobbi Eden was er ook, ze had een knoopje extra los van haar bloesje en we keken elkaar veel aan tijdens de quiz. Mijn week is dus weer goed. Morgen haal ik een poes op uit het asiel, tegen de huidhonger.

Willem van Reijendam

Deel dit artikel:

Recent nieuws