Column: Uit het dagboek van een thuiswerker (11)

We kunnen straks weer de deur uit, naar terras, café of restaurant, maar niet dan nadat wij een checkgesprek hebben gevoerd: even controleren of je wel helemaal gezond bent. Maar onze thuiswerker heeft liever helemaal geen gesprek dan een checkgesprek.

Maandag

Zaterdag heb ik een rood katertje uit het asiel in Zuidwolde opgehaald, gegarandeerd coronavrij, tegen mijn huidhonger. Ik was altijd meer een hondenmens, maar sinds ik ergens gelezen heb dat honden mensenpoep en zelfs baby’s opeten, geef ik de voorkeur aan katten. Bovendien zijn katten, en zeker die rooie van mij, de aaibaarste wezens ter wereld. Ik heb hem Rossi gedoopt, naar mijn idool Valentino Rossi.Het hele weekend ben ik in de weer geweest met kattenvoer, kattengrind, kattenbak en een krabpaal. Hij heeft het enorm naar zijn zin en ik heb al een stuk minder huidhonger, hooguit nog een beetje huidtrek.

We hadden wel een leuke vergadering vanochtend omdat iedereen zijn zegje deed over het recht op thuiswerken, waar GroenLinks en D66 voor pleiten. Daardoor kwamen mijn harde sales, die niet echt van de grond komen, helemaal niet aan bod. John Holmes van Personeelsverbetering zat erover te fulmineren, terwijl het begin maart nota bene zijn eigen idee was om ons allemaal naar huis te sturen met een laptop van de zaak. Zelf ben ik altijd voor meer rechten en minder plichten. Het zal die partijen vast een hoop stemmen opleveren van overbodige kantoormannetjes zoals Jelmer. Nu ga ik een to-do-list opstellen, zodra ik de kattenbak verschoond heb en Rossi eten heb gegeven uit zo’n blik. Wat stinkt dat spul!

Dinsdag

Rossi is onvermoeibaar bezig met pingpongballetjes aanvallen en wegschieten onder de kast, waar ik ze dan weer tevoorschijn moet halen. Zo vliegt de tijd voorbij en ik voel dat ik echt een band met hem opbouw. Hij vindt het ook leuk om langs mijn broekspijp omhoog te klimmen, dus hij houdt van avontuur. Ik neem hem binnenkort een keertje mee op de Yamaha. Misschien kan ik hem een keer laten zien aan Bobbi Eden, want vanochtend appte ze me dat zij ook een kat had.

Ik moest voor een warme pitch naar de binnenstad vandaag. Even op de Yamaha erheen geknald, want ik loop nog steeds een beetje moeilijk na het instorten van mijn sit-upbench. Voor het eerst dus weer een afspraak bij iemand op zijn kantoor. Op de Grote Markt waren ze bezig om tafels en stoelen op anderhalve meter afstand te zetten. Vroeger zat ik er ook graag, maar de gedachte dat je je stoel niet eens een paar centimeter mag verplaatsen, beneemt me de lust. Een binnenstad vol lachende en pratende mensen is wel leuker om doorheen te lopen, dus laat anderen maar mooi op dat terras zitten, als aankleding van de Grote Markt.

Later:

De persconferentie van Mark en Irma, voor wie ik toch nog een zwak heb ondanks die drukke gebaren, verliep heel vreemd! Irma was ineens weg en er stond een andere tolk. Eerst dacht ik dat ik droomde, maar op Twitter had ook iedereen het erover. Ik was even bang dat ze misschien onwel was geworden, maar gelukkig was ze gewoon moe. Ze had waarschijnlijk ook geen kak zin om die moeilijke vragen te vertalen van de journalisten. Door dat incident is een beetje langs me heen gegaan wat Rutte nou precies zei, maar de maatregelen worden versoepeld, zoveel is wel duidelijk. Rossi mag vanavond bij mij in bed slapen, want ik voel weer wat huidhonger opkomen.

Woensdag

Ik kreeg vanochtend op mijn kop van de chef toen ik vertelde dat ik bij een klant was geweest voor een warme pitch. Of ik wel een checkgesprek had gevoerd. Nou nee dus, want ik heb nog nooit een checkgesprek hoeven voeren. Maar voortaan moet dat dus altijd, heeft het coronacrisisteam van het bedrijf bepaald. Kun je nagaan hoe snel zo’n team reageert op situaties! Gisteren bestond het hele woord nog niet eens.

Na de vergadering dacht ik lollig te zijn en belde ik Bobbi Eden met een hijgerige stem of ik met haar een checkgesprek mocht voeren, maar zij verstond seksgesprek en ze werd nog kwaad ook toen ik zei dat het een grapje was. Ik ben nu heel blij met Rossi, die troostend op mijn schoot klom en zijn nagels in mijn kruis zette.

Later:

Omdat ik vind dat ik over alles moet kunnen meepraten, heb ik die hele persconferentie nog eens teruggekeken. Het is echt in een fractie van een seconde dat Irma is weggetoverd, het leek wel een goocheltruc waarbij je wordt afgeleid door dat gecoiffeerde hoofd van de premier. Fijn voor de cafés dat ze gauw weer open mogen en dat al die pubers nu ook weer even van de vloer zijn. Ik had al bedacht dat ik niet in de trein hoef, en dat ik dus geen mondkapje hoef. Maar die anderhalve meter, dat blijft anderhalve meter. En dan wil Rutte de jeugd laten meepraten! Ik moet er niet aan denken dat mijn autistische wiskundeneefje zich gaat bemoeien met grotemensenzaken.

Ik appte erover met Sjoerd die natuurlijk weer ergens gelezen had dat je corona eigenlijk alleen maar binnen, en vrijwel nooit buiten opdoet. En dat het vooral wordt overgedragen bij gelegenheden waar veel wordt geschreeuwd en gezongen. Dus hoef ik niet thuis te blijven, zolang er maar niemand tegen me schreeuwt.

Donderdag

Hemelvaart en dus een vrije dag. Ik heb Rossi thuis achtergelaten met een grote bak voer en ik ben lekker op de Yamaha naar Bergen geknald, voor een dagje op het strand. Want volgens Sjoerd gaat corona dood van het uv-licht. Nou weet ik weer waarom ik een motor heb, want ik kon dwars door de files heen knallen en een parkeerplaats vinden is ook geen probleem. Ik hield heel slim mijn integraalhelm op toen ik het strand op liep, zodat die BOA’s me niks konden maken. Bovendien kon ik door die helm ongegeneerd naar de vrouwtjes kijken. Daar kreeg ik wel weer enorme huidhonger van. Pas na een paar honderd meter deed ik mijn motorpak uit en mijn zwembroek aan. Er waren veel mensen maar het strand is zo groot dat je op minstens vijf meter van elkaar kon zitten. Dichterbij wil ik mensen op het strand niet hebben, of het moest Bobbi Eden zijn. Stom van dat telefoontje, gisteren. Na een paar uur in de zon liggen, zwemmen, patat eten en naar de vrouwtjes kijken weer teruggeknald naar Groningen. Wat een heerlijke vrije dag!

Vrijdag

En vandaag dan ook nog een verplichte vrije dag. Alle tijd om met Rossi te spelen en de kattenbak te verversen. Iedereen maakt zich weer druk over de drukte op de stranden en in het Noorderplantsoen, lees ik. Er zijn zelfs een paar BOA’s mishandeld. Dus zo leuk was die drukte niet. Ik zit een beetje te piekeren of ik wel naar het strand had moeten gaan? Maar met wie had ik daarover een checkgesprek moeten voeren?

Willem van Reijendam

Meer over dit onderwerp:
columns opinie Nieuws
Deel dit artikel:

Recent nieuws