Door de mand: Kees Vlietstra houdt van koude patat

Ik ga je recenseren, zullen we morgen lunchen? Het schijnt dat door dit soort berichtjes van literair recensent Arjan P. van De Volkskrant aan vrouwelijke schrijvers diezelfde Arjan P. door diezelfde Volkskrant op non-actief is gesteld. Grensoverschrijdend gedrag.

Als collega van P. heb ik direct aan zelfreinigend onderzoek gedaan. Mezelf de maat genomen. Pijnlijke conclusie: #metoo, ben geen haar beter dan P. Voor het schrijven van deze sportcolumn zoek ik namelijk altijd contact met de vrouwelijke hoofdpersonen. Of het nou Daniëlle Bekkering is of Ranomi Kromowidjojo, Lois Abbingh, Sarèl de Jong of Marianne Timmer, ik stalk ze.

Nodig ze uit voor een intiem dineetje bij Moeke Vaatstra op het terras. En happen ze toe dan schrijf ik positief over ze in deze column. Dat geen van bovenstaande dames ooit op mijn chantage avances is ingegaan doet nu even niet ter zake. Heb mezelf na de affaire P. een app-verbod opgelegd. Voordeel is dat ik nu wel kan wegdromen over scenario's die nooit gaan gebeuren.

Voetjevrijen met Marianne op het terras van Moeke Vaatstra. What if... Over terrassen gesproken. Die mogen weer open. Kijk ik naar uit. Zaterdag heb ik samen met hockey coach Joost van Geel en voetbalanalist Barend Beltman al even coronaproof proefgedraaid op het terras in de tuin van gastheer Taco Poelstra. Het was een memorabele dag. Een flesje te veel, een kratje te weinig, dat werk. Leven zoals het leven bedoeld is.

Als oud ALO-ers hebben we de sportwereld grondig besproken. Dat het in deze coronatijd als spelsporter niet makkelijk is om zonder doel, de wedstrijd, te trainen. En dat je als trainer uiteraard creatief moet omgaan met 1,5 meter sancties om de spelvreugde bij je spelers te brengen. En dus is het trainen trainen trainen zonder wedstrijden. Tis nait aans.

Joost vertelde het verhaal over oud-hockeybondscoach Rob Bianchi. Die werd na afloop van een WK wedstrijd tegen China gevraagd waarom de trainingsbeesten van China toch steeds de hooggespannen verwachtingen niet konden waarmaken. Bianchi: Look, the Chinese train train train train. And when the tournament starts they miss the train.

Gastheer Taco heeft ons goed verzorgd. Je moet tijdens zo'n dagje drinken op Champions League-niveau wel de vocht huishouding op peil houden door regelmatig het toilet te bezoeken. Dat deden we dan ook. We hebben zoveel van picknicktafel naar de wc gelopen dat er een olifanten paadje in de tuin ontstond. En een file voor de wc.

Benieuwd hoe dat gaat in de Groningse horeca als straks de terrassen weer open gaan. Op de terugweg naar Meerstad herinnerde ik me opeens een stukje wat ik ooit heb geschreven over toiletbezoek in de horeca. Heb het even voor u opgezocht:

De eerste jaren als import Engelberter kwam ik wel eens op een zondagavond bij Harry Café om wat culinaire hapjes mee te nemen om thuis te nuttigen. Dan moet u denken aan langwerpige gefrituurde reepjes aardappel, een stukje gesmolten jonge kaas omringd door een krokant korstje en een langwerpige donkergekleurde staaf van verschillende soorten onbestemd vlees met over de gehele lengte een incisie gevuld met blokjes Gronings plantenextract van de siepel op een bedje van een koude witte saus op basis van olie en eierdooier in combinatie met een zelfgemaakte rode specerijsaus gedestilleerd uit tomaten en azijn.

Enfin, toen barvrouw Gerda mijn patat met 4 kaassoufflés en 4 frikadellen speciaal in een papieren puut op de bar zette plaatste ze er een vers getapt biertje naast. Aangeboden door Menno, zei ze. Vertwijfeld keek ik om me heen. Goeie kerel die Menno. Nou, proost dan maar, bracht ik uit om daarna het biertje rap naar binnen te klokken. Ik moest immers snel naar huis anders werden de culinaire hapjes koud.

Bij het afrekenen bij Gerda bestelde ik ook nog even een biertje voor Menno en voor de man die naast hem zat aan de bar en het hoogste woord voerde. Die werden dankbaar ontvangen. Vlak bij de deur riep Gerda me terug. Of ik nog één biertje wilde hebben. Van Panda. Panda was de buurman van Menno. En ja, een gegeven paard mag je natuurlijk niet in de bek spugen dus zette ik de puut met lekkernijen nog maar even op de bar en schoof naast beide heren op een barkruk.

Als ik nou gewoon na dit biertje keihard terug zou fietsen naar huis dan was het eten nog lekker warm en zat ik voor aanvang van Studio Sport gezellig bij vrouw en kids voor de tv. Het liep even anders. Van het ene kwam het andere. Biertje. We woonden nog maar net in Engelbert en om nou direct heel arrogant alles af te wijzen en helemaal in ons eigen sociale isolement weg te kwijnen was natuurlijk ook niet de bedoeling, hield ik me tegen beter weten in voor. En ach, lauwe patatjes zijn ook heerlijk, als je het maar overtuigend brengt. Komt wel goed dacht ik nog.

Binnen twee, drie, vierentwintig glazen bier wisten we alles van elkaar. Menno was de hardcore grasbaan speedway-fan, Panda was de nieuwe trainer van FC Groningen en ik de korfballer met de koude patatten. Uiteindelijk rustig met de puut aan het stuur naar huis gefietst. Koude patat eten.

Dat werd wisselend ontvangen. Ik vond het heerlijk, de rest van het gezin een stuk minder. Geen beeld en geen geluid, en veel erger, ook geen Studio Sport.

Een week later op herkansing. Bij het doorgeven van de bestelling voegde ik eraan toe dat Harry de hapjes nog niet direct in het vet hoefde te gooien. Grinnikend werd ik door de andere gasten toegeknikt. Snelle leerling. Zo, nu eerst even het weekend evalueren met mijn nieuwe vrienden.

Menno en Panda zaten nog op hetzelfde plekje als vorige week. Dorpsraadoverleg. Bij het naar de wc gaan viel mijn oog op een bordje op de deur: Menno's wc. De achterliggende anekdote wilde ik helemaal niet weten maar in een flits dacht ik wel terug aan het toilet in ons ouderlijk huis naast Café Bar West End. Het café stond via een piepklein halletje in verbinding met ons huis naast de kroeg. In dit halletje was ook de deur naar het damestoilet. Dit damestoilet deed eveneens dienst als wc van ons huis. Trauma's heb ik hier aan over gehouden.

Als klein ventje van zes was het een crime als je net zat te drukken met de Donald Duck op schoot en er een dronken sloerie aan de deur stond te rammelen of het verdomme niet wat sneller kon. Omgekeerde volgorde was ook niet fijn. Tipsy madam op de doos die haar hele maaginhoud, bestaande uit een broodje tonijnsalade en 13 glazen wodka jus, met anti-peristaltische bewegingen via haar zwanenhals in de zwanenhals van de wc stortte én een achtjarig jongetje die hééél nodig moest plassen en met gekruiste beentjes in het halletje stond te wachten totdat mevrouw eindelijk waggelend met haar ene hand de de wc deur opengooide en met haar andere een stukje tonijn bij haar oor wegpulkte.

Om de vrouwelijke clientèle toch een beetje terug te pakken liet ik de wc bril altijd omhoog staan. Dat zal ze leren. Toen mijn vader daar meerdere klachten over ontving heeft hij het hele hoekpand opgekocht en gingen we groter wonen, en veel belangrijker, kregen we eindelijk een eigen wc. Maar goed, die heeft Menno dus ook.

Na een bescheiden rondje met enkele verdeelbiertjes was ik die avond voor aanvang van Studio Sport thuis. De snacks waren heerlijk warm. Zo ging dat jaren (meestal) goed.

Totdat ik drie jaar geleden van Sinterklaas een frituurpan kreeg. Bij het uitpakken hoopte ik nog dat het een surprise was maar het was een echte. Een echte Princess Black 2x3 liter met dubbele friteuse. Met gedicht. Madrid, 5 december 2009. De Sint houdt het lekker kort Eet smakelijk bij Studio Sport Sinterklaas.

Tot slot. Lieve Daniëlle, Ranomi, Lois, Sarèl en Marianne, ik blijf jullie recenseren. Zonder lunch op een terras.

Meer over dit onderwerp:
Nieuws
Deel dit artikel:

Recent nieuws