Door de mand: Kees Vlietstra gaat na het zingen de kerk uit

Engelbert heeft één kerk en twee kroegen. De meeste inwoners zijn zeer content met deze verhouding. Beter zo dan andersom is de algemene opvatting.

In 2002 ben ik samen met mijn vader en broertje een week naar Ierland geweest. Ook daar meer pubs dan kerken. Mooiste vakantie ooit.

En hoewel we alle drie overtuigd ongelovig zijn, hebben we op een zondagochtend de kerk in het pittoreske dorpje Castletownshend met een bezoekje vereerd. Vond het een mooie dienst. Samen met mijn broertje zong ik uit volle borst mee met de versjes.

Mijn vader zat met zijn armen gekruist voor zich uit te staren. Hij is niet zo van het zingen op zondagochtend. Na afloop van de dienst liep er een vrouw door het gangpad met een hengel. Aan die hengel hing een zakje. We werden geacht om wat geld in dit zakje te duwen. Een donatie. Een gift.

Mijn broertje beheerde onze 'pot'. Voor een goed tijdsbeeld moet u weten dat de euro toen net een paar maanden de officiële munteenheid was in de meeste landen van Europa. Ook in Ierland, ook in Castletownshend. Mijn broertje stopte tien euro in het zakje. Mijn vader keek mij verbaasd aan en siste: 'Dat is godverdomme bijna een geeltje'.

Dat besefte broerlief ook ineens en graaide over zijn buurman heen nog snel even vijf euro wisselgeld uit het zakje. Buurman moest lachen. De vrouw met de hengel niet. Ik herkende de buurman als de eigenaar van de pub die we de avond ervoor hadden bezocht. We liepen na het zingen de kerk uit. Het regende. Zonder overleg volgden we onze buurman naar zijn pub.

Achttien jaar later zijn we weer met zijn drieën op vakantie. Ierland is Groningen, Castletownshend is Oldehove. Op het fietspad langs de Houwerzijlster Vaart heeft mijn vader een zachte achterband. Oorzaak: zware bepakking. De fietstassen zitten propvol met proviand: blikken bier en metworst. Samen met mijn broertje en vader vieren we een mini vakantie op het Hoogeland. Standplaats is camping De Waterwolf vlak bij Lauwerzijl.

Vanuit dit basiskamp fietsen we naar etappeplaatsen Zoutkamp en Leens. We fietsen achter elkaar op het smalle fietspad. Vader voorop, hij weet de weg hier. Bij het bruggetje Olweemvonder hebben we schaft. Energievoorraad aanvullen. We genieten van de omgeving en van elkaar.

Voordat we de reis naar Leens vervolgen pomp ik puffend en met kromme rug nog even wat extra lucht in de achterband van vader. Mijn broer neemt een foto van dit familie tafereeltje waarop mijn vader, terwijl hij zijn fiets vast houdt, neerkijkt op de kale plek op mijn achterhoofd. Broerlief plaatst deze foto in onze broerzus appgroep. Dat ze thuis niet denken dat we alleen maar lopen te zuipen.

Zuslief reageert in groepsapp: Fietst Kees tegenwoordig met een keppeltje op? Tot aan Leens zwijg ik. Heb het wel gehad met dat gezeik over mijn oprukkende haargrens. Hé pap, je penaltystip wordt zo langzamerhand een zestien-metergebied.

In Leens neem ik de koppositie over. In een rechte lijn rij ik naar Salon Coby, dames-én herenkapper. Het is bijna vijf uur. Coby wil me zonder afspraak niet knippen, corona-maatregelen. Gemiste kans voor Coby. Dan maar naar de plaatselijke Jumbo. Vergrèld koop ik een huis-tuin-en keukenschaar, scheermesjes, bussen scheerschuim en een zachte lotion. Ik ga kaal. The full monty.

Op de terugweg naar de camping denk ik aan het Provinciale Groninger Sportgala van twee jaar geleden. Ik mocht daar de prijs voor de beste sportploeg uitreiken aan de aanvoerder van Donar, Thomas Koenis. Ik gaf hem een hand en de trofee. Mijn hand kreeg ik terug. Daar was ik wel blij mee.

Na afloop van het officiële gedeelte werd er traditiegetrouw geëvalueerd aan de bar. Broerlief stond te praten met MCZ fysiotherapeut Chris Volkers. Christiaan was vroeger - als we hem moeten geloven - een zeer verdienstelijk basketballer. Ik zeg altijd maar dat ik hem geloof, want ook Chris heeft grote handen en die gebruikt hij met liefde om mijn pijngrens op te zoeken in de herstelsessies bij mijn geopereerde heup.

Hoe dan ook kwam Chris met ongevraagd advies na mijn optreden op het podium van het Sportgala. Jezus Vliet, je ziet er niet uit. Weet je wat jij moet doen? Je moet je kop kaal scheren. Alle grote sporters hebben een kale kop. Ga maar na: Wesley Sneijder, André Agassi, Michael Jordan, Chris Volkers.

Mooie tijd. Terug naar de (on)zekere. Bij Houwerzijl denk ik via de kale Wesley Sneijder toch ook weer aan onze Arjen Robben. Denk aan zijn persconferentie van twee week geleden. Wat hij daarmee losmaakte in Stad en Ommeland. Heb door en voor Robben inmiddels ook een seizoenkaart gekocht wat best een risicootje is aangezien het wedstrijdprogramma van zowel de FC als van mijn geliefde Nic. nog niet bekend is en dat dat best wel eens kan kruisen komend seizoen. Heb er sinds de aankoop van die seizoenkaart wel opeens heel veel vrienden bij. Als jij Nic. moet coachen ga ik wel op jouw kaart naar de FC hoor.

Terug naar Robben. Robben is ook kaal. En als een gek aan het trainen. Dat wil ik ook. Dat kaal gaan is niet zo lastig, een mentaal dingetje. Fit worden is fysiek een dingetje. Moet je voor trainen. En een doel hebben. Laat ik de 4Mijl maar weer eens gaan lopen. Ja, dat ga ik doen. Met nieuwe heup kan ik misschien wel een poging wagen om die Kenianen van de troon te stoten. Vind hardlopen eigenlijk helemaal niet zo leuk maar het evenement is natuurlijk geweldig. Ja, morgen begin ik met trainen. Fijn, stok achter de deur, doel gezet. Kaal én fit.

Als we aankomen op de camping ga ik voor mijn knipbeurt nog even snel naar de wc. Daar lees ik het regionale sportnieuws op mijn mobiel. De 4 Mijl gaat dit jaar vanwege de corona omstandigheden niet door. Shit. Ik veeg mijn billen af. Weg doel. Weg fit worden. Na het handen wassen nog snel even kijken op Twitter. Een citaat van gynaecoloog Bertho Nieboer trekt aandacht: 'Mensen die regelmatig hardlopen leven gemiddeld twee jaar langer. Die twee jaar brengen ze vrijwel geheel door met hardlopen. Als je niet van hardlopen houdt, kun je er dus beter mee stoppen.'

Ik ben al gestopt voor de start.

Niet fit. Wel kaal. Gezeten op een klapstoeltje voor de camper met een handdoek over mijn schouders nemen broer en vader me onder handen. Wilde haren eraf. Schuimen, knippen, scheren. Of in een andere volgorde. In de anderhalf uur dat de mannen bezig zijn denk ik terug aan hoe mijn korfbalheld Roel Heuker lang geleden in een kappersstoel aan de Jacob van Ruysdaelstraat zijn ZZ Top-baard eraf liet scheren. Roel deed dat ten behoeve van een sponsorloop. Hij verdiende daar toen 1000 gulden voor de club mee.

Via Roel en de sponsorloop van Nic. denk ik aan de FC supportersveiling. Shit, tijdens mijn knipbeurt helemaal vergeten dat de veiling om half negen sluit. Nogmaals shit, te laat. Helaas geen singletje van Piet Fransen, helaas geen FC shirt met sponsor AGO, helaas geen Apoel Nicosia shirt van Joost Broerse. Maar wel enorm veel respect voor de organisatoren Sjoerd-Jan Nispen en de Maarschalk van Meerstad Niels Hilboesen. Bijna twintigduizend euro. Chapeau!

Zo, dat is een stuk beter, zegt mijn broer terwijl hij de handdoek met een sierlijke zwaai van mijn schouders trekt. Mijn vader kijkt me aan. Zegt niks. Dat is meestal geen goed teken. Hij steekt, ondanks dat hij deze vakantie al vier keer is gestopt met roken, een sigaret op. Kom, we goan aine kopen.

We lopen zonder overleg naar de kantine van de camping. De kantine is sinds een paar jaar een thema-café. Elvis Diner Café. Surrealisme in Noord-Groningen. De kantine is gesloten. Zonder wat te zeggen draaien we ons om en lopen weer richting koelkast in de camper. De regen voelt heerlijk op mijn kale schedel. Het waren drie fantastische dagen.

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws