Column: Gunfactor

‘Een klein lief winkeltje moet wijken voor een grote boze supermarkt.’ ‘Schande!’ ‘Mag ik dan uw handtekening?’ ‘Mijn steun heb je.’ Het is niet moeilijk om ongezien sympathie te koesteren voor het vijftig jaar oude sigarenzaakje Knollema aan het Wielewaalplein in Groningen in zijn strijd tegen de Lidl.

Vorige week won de Lidl, als eigenaar van het pand, een rechtszaak tegen de Knollema’s over het opzeggen van het huurcontract. Waar nu nog tuitknakken, Havana’s, panatella’s, maar ook de goedkope pakjes shag liggen, staan straks de soepen en de sauzen opgestapeld. Waar we nu nog bediend worden door Gerrit en Alie Knollema met hun zoons, lopen straks geüniformeerde medewerkers van de Duitse supergrutter. Die verkoopt overigens wel allemaal hippe veganistische shit, maar geen tabak, zodat buurtbewoners zullen moeten omfietsen voor hun rokertje. Het rijk der rokers krimpt langzaam in.

Geen wonder dus dat de Oosterparkers een petitie zijn gestart voor ‘hun’ sigarenmagazijn. Er zijn al bijna tweeduizend handtekeningen gezet op een online petitieplatform, maar omdat zo’n handtekening niks kost, is-ie ook niks waard. Wie zich een beetje verveelt, kan zich ook sterk maken voor een terras aan een plas (wie wil dat nou niet?), en de nachtdienst van de pont tussen Schoonhoven en Gelkenes Groot-Ammers. Veel gewicht zal het dan ook niet in de schaal leggen, maar de Knollema’s weten zich er in ieder geval door gezien en geliefd. We kopen er niet alleen voor onszelf, maar ook om hen. Dat wordt wel de gunfactor genoemd. Hoe aardig de uitbater van de Lidl misschien ook mag zijn, we kennen hem niet. Hij krijgt het nadeel van de twijfel en zijn gunfactor nadert tot nul. Hij knijpt vast ook de winkelmeisjes in hun billen.

De gunfactor vanuit de gemeente daarentegen is een stuk lager, zo niet naderend tot nul. Het gemeentebestuur van Groningen haat rokers en zou ze het liefst allemaal verbannen opdat we hier kunnen opscheppen dat we de eerste rookvrije (lees: saaiste) gemeente ter wereld zijn. Het kan die rokers wel schieten! Dat is ook een gunfactor, maar dan op zijn Engels. In de VS zou ‘gun factor’ wellicht een maatstaf zijn voor het risico dat een bepaalde winkel of gelegenheid met zich meebrengt. Winkels met het opschrift ‘Liquor, guns and ammo’ zoals je die in het zuiden van de VS aantreft, hebben bijvoorbeeld een hoge ‘gun factor’.

Dat gold afgelopen week ook voor sommige cafés in de binnenstad, want het jeugdige publiek speelt er op drukke uitgaansavonden een potje Russische roulette: net zo lang in een zweterige pijpenla over elkaar heen staan te aërosoleren tot het coronoavirus weer eens een keer de trekker overhaalt. Dat brengt het risico met zich mee dat we hier weer een uitbraakje krijgen en dan is het weer huilie huilie en alles dicht. Dat gunnen we onszelf nou ook weer niet.

Kroegbazen zijn, net als sigarenhandelaars, uit hun aard sympathiek, en hebben dus een hoge gunfactor, hoe ongezond hun waren ook mogen zijn. Sterker, nog het ongezonde maakt ze misschien wel sympathiek. We hebben de vrijheid nodig om af en toe iets lekkers en ongezonds te doen. Uitgaan bijvoorbeeld. Maar van dat laatste blijft weinig over als straks een café de brandhaard van een nieuwe uitbraak blijkt te zijn. Laten we hopen dat dat uitblijft, want voor je het weet wordt die gunfactor ineens een ‘gun factor’.

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws