Door de mand: Kees Vlietstra verlangt terug naar Eurovoetbal

Ik had net een handtekening van Marco van Basten gescoord, toen ik opeens enorm moest poepen. Zal de spanning geweest zijn. Ik was twaalf jaar. Pinkstermaandag 1983, finale van het Eurovoetbaltoernooi tussen Jong Oranje en Jong Tsjechoslowakije.

Na het laatste fluitsignaal volgde de traditionele pitch invasion. Met pen en papier op jacht naar handtekeningen van de toppers van morgen. Ik was kieskeurig. Hoefde geen handtekening van Henk Duut of Tjapko Teuben. Nee, alleen van Marco van Basten. Na tien minuten vrij worstelen met leeftijdgenootjes stond ik eindelijk oog in oog met de spits van Jong Oranje. Hij zette snel en professioneel een krabbel op het programmaboekje dat ik hem had overhandigd. Dankjewel, zei ik. Van Basten zei niks terug.

De finale van Eurovoetbal werd uiteraard op de Esserberg gespeeld. Jong Oranje, onder leiding van Kees Rijvers, was geen misselijk ploegje. Naast Marco van Basten speelden onder anderen Johnny van 't Schip, Mario Been en publiekslieveling Gerald Vanenburg mee.

Jong Oranje was in voorbereiding op het Jeugd-WK in Mexico later dat jaar. Daar in Mexico werd Oranje uitgeschakeld in de kwartfinale door Argentinië. Dat vonden ze niet leuk. Kortsluiting bij Vanenburg, Henk Duut en Tjapko Teuben (ken je klassiekers) zorgden ervoor dat ze alle drie (!) in de laatste minuut van het veld werden gestuurd.

Terug naar de finale op de Esserberg. Met de handtekening van Van Basten in mijn linkerhand stiefelde ik met samengeknepen billen naar de dichtstbijzijnde wc, in de kantine van Be Quick. Er stond een brede meneer bij de deur. 'Dag meneer' begon ik, 'ik moet poepen, mag ik even naar de wc in uw kantine?' Dat mocht niet. Zonder uitleg werd ik naar de mobiele toiletten gestuurd.

Dertig jaar later hoorde ik de reden waarom ik niet naar de wc van Be Quick mocht. Ik was uitgenodigd om zitting te nemen in een sportpanel voor één of andere sponsoravond. Ron Jans, Peter Jeltema en Joop Gall mochten ook meepraten. Leek me wel leuk. Dat was het ook. Dertig jaar na mijn toiletweigering zette ik dan eindelijk voet in het thuishonk van Be Quick.

Annet Veldmate stond achter de bar en het ontvangst was allerhartelijkst. Ik vertelde op het podium het verhaal dat ik dertig jaar geleden niet mocht poepen in hun kantine. En dat ik door die toiletweigering eigenlijk een schijthekel aan Be Quick heb gekregen. De zaal moest niet lachen om het woordgrapje. Na afloop kreeg ik een biertje van de voorzitter. Weet jij waarom jij niet naar de wc in onze kantine mocht jongen? De voorzitter gaf me geen tijd om te reageren want hij gaf zelf het antwoord.: 'Be Quick heeft geen kantine. Be Quick heeft een clubhuis.'

Mooie tijd. Terug naar de onze(kere), want er was mooi nieuws van de week. Makelaar John Schokker wil als oprichter van zijn eigen Foundation het Eurovoetbal Jeugdtoernooi laten herleven. Doel is om met Pinksteren 2022 weer te starten. Kan ik me nu al op verheugen, want wat was dat altijd fantastisch. Een heel weekend lang jeugdvoetbal kijken. Biertje in de hand. Schokker schetste op RTV Noord de geschiedenis:

'Het evenement begon in 1977 als jubileumviering van drie voetbalclubs in de stad - GRC, Velocitas en Be Quick - en werd daarna ieder jaar gehouden rond Pinksteren.'

Het evenement verhuisde naar de Esserberg waar op de velden van Be Quick én Helpman de wedstrijden werden gespeeld. Het was ook een evenement van zien en gezien worden. Zeker de laatste jaren was het een sport om vermeld te worden in de rubriek van Dick Heuvelman in het Dagblad van het Noorden. Gezien op Eurovoetbal. Heeft me heel wat koffie gekost. Niet gelukt.

Jeugdvoetbal op de Esserberg. Mijn gedachten dwalen weer eens af. Denk terug aan een wedstrijd van Engelbert E1. Uit bij Be Quick. 'Welke muts heeft de kledingtas vorige week eigenlijk meegenomen?', vraag ik als leider van Engelbert E1 als we de auto's uitstappen op de parkeerplaats voor de Esserberg. Alle ouders halen sloom hun schouders op. Ik vloek binnensmonds. De jongens en meisjes van de E1 vliegen richting kleedkamers.

De mama van Bram krijgt blosjes op haar wangen. Shit, die tas staat nog bij ons in de gang geloof ik. Ze loopt op haar hoge hakjes naar haar auto. 'Ik rij even snel heen en weer', roept ze over haar schouder. Retourtje Haren-Engelbert, die kan binnen een half uurtje terug zijn met de tas.

Ik loop een ruimte naast het clubhuis in. Hier zetelt het wedstrijdsecretariaat. 'En u bent van?', zegt een mannetje, terwijl hij op een groot bord kijkt. Van wie ik ben? Zou het niet weten. Van mijn ouders? Van mijn kinderen? Van mijn geliefde korfbalclub Nic.? Snel druk ik deze gedachten weg. Van Engelbert E1. We moeten tegen jullie E5 geloof ik. Zwart trouwens.

'Welkom Zwart. Jullie spelen op veld 6, naast het rugbyveld. Kleedkamer 10', zegt de man. Ik heet geen Zwart beste meneer. Zo drink ik mijn koffie. Mijn naam is Vlietstra, maar u mag Kees zeggen hoor. De man kijkt me vals glimlachend aan. 'Jullie wedstrijd begint om 9.00 uur, dat is over tien minuten.'

Ik leg hem snel uit dat de wedstrijd even wat later moet beginnen omdat onze wedstrijdshirtjes nog in Engelbert liggen. De man krijgt vlekken in zijn hals. 'Onmogelijk. Dan loopt het hele programma in de soep. Dat halen we nooit meer in. Hier is een tas met reserve shirtjes van Be Quick, doe die maar aan.'

Even twijfel ik. Mijn broertje voetbalt bij de buren van Be Quick, bij Helpman. Als hij hoort dat ik mijn spelertjes in een Be Quick-outfit heb laten voetballen, ben ik aan de beurt. Je gebruikt de Nederlandse vlag ook niet als handdoek. Broerlief is dan heel principieel. En gelooft dan ook in fysieke vergelding. Dat kan ik niet gebruiken, dus kies ik om te wachten. Engelbert speelt altijd in het groen en wit meneer.

Een half uur te laat, Bram woont in een kop-hals-romp boerderij met een hele lange gang, begint de wedstrijd. Engelbert speelt als nooit tevoren in het mooie groen en wit, maar verliest zoals altijd van Be Quick, 2-0. Goals van Storm en Vlinder.

Na de wedstrijd, de jongens en meisjes van Engelbert staan gemengd te douchen in kleedkamer 10 (dat heb ik er als korfballer snel ingeramd), drinken de ouders een kopje koffie op het terras voor het clubhuis. Ik moet naar de wc. Denk ineens ook weer aan het verschil tussen een clubhuis en een kantine. Ben in trance naar de kantine van Helpman gelopen. Heerlijk toilet.

Meer over dit onderwerp:
Nieuws columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws