Herdenking treinramp Winsum: 'Emotioneel en heel indrukwekkend’

Enkele tientallen mensen woonden de herdenking bij
Enkele tientallen mensen woonden de herdenking bij © Rieks Oijnhausen
De herdenking van de treinramp bij Winsum werd zaterdagochtend bijgewoond door 25 mensen. Op 25 juli 1980 botsen net buiten het dorp twee treinen frontaal op elkaar. Er vallen negen doden en 21 gewonden. Voor velen voelt het als de dag van gisteren.
Nabestaanden en andere betrokkenen leggen bloemen bij het monument bij de plek van de ramp. Ook wordt een minuut stilte gehouden ter nagedachtenis aan de slachtoffers.

Rampzalige dag

Een van de aanwezigen is John Smit. Hij zat destijds op die rampzalige dag ook in de trein. Wat zich toen afspeelde, zal hij nooit vergeten. Ook niet na veertig jaar.
Smit: ‘Het was een fijne en goede bijeenkomst. Er waren meerdere nabestaanden. Daar heb ik uitvoerig mee gesproken. Ik heb twintig minuten met een mevrouw gepraat, Bertha Dijksterhuis uit Uithuizen. Zij verloor haar man en deed vandaag voor het eerst haar verhaal.'
De werkgroep hangt bloemen op bij het monument
De werkgroep hangt bloemen op bij het monument © Rieks Oijnhausen
Bertha Dijksterhuis woont de herdenking bij samen met haar zoon Theo en haar dochter Lia Dijksterhuis. Die vertelt naderhand: 'Mijn moeder was heel blij dat ze haar verhaal kon doen en er met andere betrokkenen over kon praten. Mijn vader stapte altijd in de achterste coupé. In Winsum zag hij een collega en besloot hij naar het voorste treinstel over te stappen. Twee minuten voor de ramp'.
Niet alleen haar vader, maar ook diens collega komt om.
Reddingswerkers bij de op elkaar gebotste treinen
Reddingswerkers bij de op elkaar gebotste treinen © Archief RTV Noord
De spullen van mijn vader werden bij de voordeur afgegeven. Bril, horloge, trouwring en portemonnee. En dat was het
Lia Dijksterhuis - nabestaande
Lia Dijksterhuis vervolgt: 'Vroeger werd er niet over gepraat. Nu is er allemaal nazorg. Als klein kind op school heb ik het er ook nooit over gehad. Het ging toen heel anders. De spullen van mijn vader werden bij de voordeur afgegeven. Bril, horloge, trouwring en portemonnee. En dat was het.'

Kleine kring

'Toen in er 2005 voor het eerst een herdenking was', vervolgt ze, 'kwam er aandacht voor de ramp. Mijn moeder heeft toen niet veel mensen gesproken omdat er driehonderd aanwezigen waren. Nu was het in kleine kring. Dat is heel fijn voor mijn moeder.'
De herdenking bij de plek waar de treinramp in 1980 plaatsvond.
De herdenking bij de plek waar de treinramp in 1980 plaatsvond. © Rieks Oijnhausen
‘Ik kreeg zelf ook tranen in de ogen toen mevrouw Dijksterhuis haar verhaal deed en dacht: bliksem!', vult Smit aan. Hij stapte zelf destijds achterin de trein en behoort daarom tot de overlevenden. Hij is blij dat Bertha Dijksterhuis haar verhaal heeft verteld.
‘Er werd inderdaad nauwelijks over gesproken destijds. Dus ook nu komen er steeds weer nieuwe verhalen boven. De eerste verwerking was eigenlijk bij de eerste herdenking in 2005.’
We hadden graag een grote bijeenkomst gehouden, maar dat kon niet vanwege het coronavirus
John Smit - overlevende van de treinramp
John Smit zit samen met Lou Guikema en Dirk Wieringa in de werkgroep die zich ontfermt over de herdenking van de treinramp.
‘We krijgen fijne reacties dat we dit organiseren. We hadden graag een grote bijeenkomst gehouden, maar dat kon niet vanwege het coronavirus’, zegt Smit. Hij hoopt dat meer mensen op eigen gelegenheid naar het monument gaan. ‘Voor veel mensen is 25 juli toch een datum met een emotionele lading. Nu liggen er een paar bloemen, maar aan het einde van de dag zie je er veel meer liggen.'

Goed gevoel

‘Ook de kleinkinderen van één van de machinisten waren aanwezig om bloemen te leggen. Het was een bijzondere en indrukwekkende bijeenkomst. Ik kijk er met een goed gevoel op terug’, besluit Smit.
Bloemen bij het monument
Bloemen bij het monument © Rieks Oijnhausen