Door de mand: Kees Vlietstra snakt naar échte sport

Van de week maakte ik mijn debuut op zon groene e-scooter die je tegenwoordig her en der in de stad ziet staan. Hartstikke makkelijk. Dacht ik.

Om zo'n elektrische scooter te huren ga je een soort van contract aan met de verhuurder. Een paar week geleden heeft een goede vriend een app op mijn mobiel geïnstalleerd (en gekoppeld aan mijn rijbewijs én bankgegevens) zodat ik, - echt waar Keessie, het is heel makkelijk - zo'n milieuvriendelijk monster kon huren. Voor het vervolg van dit verhaal is het zinvol om deze vriend te beschouwen als mijn zaakwaarnemer.

Toen ik de e-scooter als techneut eindelijk aan de praat kreeg (na een kwartier pas door dat dat ding nog op de stander stond) was het een heerlijk tochtje van Meerstad naar De Wijert. Halverwege nog wel even aangehouden en ouderwets etnisch geprofileerd (glimmend trainingspak, scooter, kale kop) maar dat mocht de pret niet drukken.

Aan de Hora Siccamasingel (opoe noemde het altijd de Horeca Siccamasingel) parkeerde ik de scooter naast mijn auto die ik de avond ervoor wijselijk had laten staan om nog een kleine alcoholische versnapering te nuttigen in stamcafé De Singelier. Via de app probeerde ik de rit te beëindigen. Kreeg een foutmelding. Mocht de scooter niet op die plaats parkeren.

Shit. Kon het allemaal ook niet zo goed lezen. Kleine lettertjes. Waar is mijn leesbril? Shit 2. Ligt in Meerstad. Opeens herinner ik me het stemmetje van mijn zaakwaarnemer. Dat je die dingen alleen maar mag stallen in speciale zones. Regels zijn regels. Maar waar zijn die fucking zones in De Wijert? Kan het met mijn klootogen niet zien op de app.

Gefrustreerd de scooter maar weer gestart en op zoek naar broertjes en zusjes van mijn groene vriend. Na tien minuten rondjes rijden, de oude vertrouwde sporthal de Wijert heeft inmiddels plaats gemaakt voor een veel te kleine moderne speelhal, eindelijk gevonden. Op nog geen tweehonderd meter van mijn auto, waar men struikelt ligt de schat begraven, staan voor het Noorderpoort gebouw twee groene scooters. Opgelucht parkeer ik de scooter in de bewuste zone, sluit de rit af en krijg een push melding dat het ritbedrag (¬8,40) binnenkort van mijn rekening wordt afgeschreven. En dat daarmee onze overeenkomst is beëindigd. Regels zijn regels.

Thuisgekomen verbaas ik me over een artikel op de RTV Noord-app. De MVP van FC Groningen van vorig seizoen, Deyovaisio Zeefuik, krijgt alle ruimte om zijn gal te spuwen over technisch directeur Mark-Jan Fledderus. Wat is er aan de hand? Zeefuik wil weg. Naar Duitsland, naar Hertha BSC.

Dat wil ik als voormalig rechtsback ook wel, helaas is Hertha geïnteresseerd in Zeefuik. En die Duitsers willen naar verluidt vier miljoen aan de FC overmaken. Dat is een hoop geld, maar toch wil Fledderus meer, wat zijn goed recht is, waardoor Zeefuik gefrustreerd raakt: 'Hij heeft zogenaamd het beste met me voor, maar ik wil zelf over mijn carrière beslissen. Ik laat Fledderus niet mijn leven bepalen. Als hij zich zo blijft opstellen, dan ga ik aan het eind van het seizoen transfervrij naar Hertha.'

Moet aan mijn scooterritje denken. En aan het gekoppelde huurcontract met regeltjes. Ook Zeefuik heeft een contract getekend. Hoogstwaarschijnlijk met behulp van een bevriende zaakwaarnemer. Staan misschien ook wel kleine lettertjes in dat contract. En toch heb je er zelf voor getekend beste Deyovaisio. Dus niet piepen als Fledderus het onderste uit de kan wil.

En je weet ook, hoop ik tenminste, dat het allemaal bij het spel hoort van vraag en aanbod. Kijk naar illustere voorgangers van je die ook allemaal, ondanks een contract, weg wilden: Luis Suarez, Mimoun Mahi, Bruno Silva, Martin Drent en Henk de Haan. O nee, die laatste moést weg.

Beste Deyovaisio én Mark-Jan, jullie weten best dat uiteindelijk alles wel weer goed komt. Hier of in Berlijn. Hoort bij het spelletje.

Over spelletjes gesproken. Zag van de week al zappend een herhaling van een spelletjesprogramma op SBS6: 50/50. En verrek, die kop ken ik. Het is Gert Bernardus, voorzitter van mijn geliefde korfbalclub Nic. Gert is in vorm. Hij weet veel en als hij het niet weet, gokt hij goed. Ben gewoon trots als ik zijn blije hoofd zie winnen. Maandag gaat hij voor de derde ronde. Kijktip.

Via Gert springen mijn gedachten naar een andere voorzitter die in een tv-spelletje als kandidaat heeft opgetreden. Jaren geleden. Mijn moeder in Lingo. Samen met mijn zusje. Ze hadden veel geoefend. En nieuwe kleren gekocht.

Op een zaterdagochtend gingen we naar Hilversum voor de opnames. In de kantine kregen we uitleg wat onze rol als publiek zou zijn. Letterlijk klapvee. En heel hard 'groen' roepen als moeder of zusje in de ballenbak aan het graaien waren. Verder kregen we natte kadetjes en lauwe koffie.

Presentatrice was Nance. Op tv vond ik haar wel een mooie verschijning. Vanaf de tribune in de studio was ze vooral heel dun. Als zuslief in de ballenbak begon te draaien dan moest Nance zich vasthouden aan haar desk om niet door de wervelwind opgetild te worden.

Enfin, hoe harder mijn vader en ik 'groen' riepen hoe vaker mams en zus 'rood' trokken. Geen finale. Regels zijn regels. Na afloop hebben we wel lekker gegeten in de polder.

Spelletjes, allemaal leuk en aardig, maar ik snak naar sport. Echte sport. En echte sport met écht publiek. Volle stadions. Met over elkaar heen duikend en juichend publiek na een prachtige goal van Robben.

Tot die tijd is het behelpen met sportwedstrijden op tv. Heb vannacht honkbal gekeken. Live, Philadelphia Phillies-Miami Marlins. Was geen reet aan. Viel dan ook regelmatig in slaap maar wat bleek, als ik een kwartier later weer wakker schrok, was er niets veranderd. Dommelde dan weer weg in gedachten over eigen honkbal ervaringen.

Eind jaren tachtig liep ik als ALO-student stage op het Röling College in Groningen. Lesje honkbal op het toenmalige voetbalveld van VV Oosterparkers aan het Van Starkenborghkanaal. Eindexamenklas mavo. Ik fungeer niet alleen als lesgever maar ook als referee. Gebogen over de catcher, blonde Marion, geef ik aan of de geworpen bal een slag- of wijdbal is.

Marion vindt alles oké. Abel mept de bal in het verre veld. Verrevelder Fatima gooit geschrokken haar peuk in het gras en hobbelt achter de bal aan. Ondertussen slingert Abel, verheugt over zijn ferme tik, de knuppel achter zich naar de dug out en sprint richting het eerste honk. Hero is de volgende slagman. Hij pakt de knuppel van de grond en loopt alvast naar de thuisplaat.

De bal die Abel heeft weggemept ligt in het verre veld lekker in het zonnetje. Fatima heeft hem gevonden. Ze pakt hem op en smijt hem in één rechte lijn naar blonde Marion, de cather. Het is werkelijk een streep, de bal die Fatima gooit. Snoeihard. Marion zit op haar hurken en heeft de handschoen voor haar borst. Uit mijn ooghoeken zie ik Hero met zijn knuppel het slagveld in lopen. De bal van Fatima is inmiddels vlak bij blonde Marion. Abel is trouwens al bijna bij het derde honk.

En dan, net voordat Marion de bal wil vangen, mept Hero de bal fenomenaal hard weg. De bal vliegt over veld 3 van VV Oosterparkers pardoes op het dak van de kantine van korfbalvereniging ROG.

Home run,' schreeuw ik. Daar was mijn stagebegeleider het achteraf niet mee eens. Regels zijn regels, zei hij. Ik vond hem een mierenneuker.

Schrik wakker. De Phillies hebben met 7-1 gewonnen van de Marlins. Het zal. De trap op lopend naar de slaapkamer denk ik nog een maal terug aan de dag dat ik ik me voorgenomen heb dat ik mijn leven niet laat bepalen door een stagebegeleider. En daaruit voortvloeiend als trainer en coach het spel altijd voor de regels heb gesteld. Lets play!

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws