Column: Beter ten halve gekeerd…

Het te laat terug brengen van je bibliotheekboeken mag voor sommige deugmensen de grootste zonde zijn op hun hele conduitestaat, voor anderen is het nog maar het begin van een leven vol schandvlekken en er zijn zelfs mensen die er decennialang in volharden.

Afgelopen week kwamen de titels ‘Idolen sterven jong’ van ene Marianne Sinclair en ‘Of Women and their Elegance’ van Norman Mailer na 36 jaar, via een bieb in Borculo, weer terug in het Groninger Forum. Ze waren afkomstig van de Openbare Bibliotheek aan de Vismarkt. De boeken hebben gemeen dat ze aandacht schenken aan Marilyn Monroe, die wellicht het jong gestorven idool was van de lener. Meer waarschijnlijk moest de lener in 1984 een spreekbeurt over haar en haar elegantie houden. Copypasten van Wikipedia kon toen nog niet, zodat we voor kennis waren aangewezen op biebboeken.

Het is twijfelachtig of veel mensen deze werkjes hebben gemist en ze vertonen te veel gebruikssporen om ze nog eens uit te lenen. Voor het lezerspubliek komt de terugkeer van deze boeken dus niet als geroepen, maar het is wel begrijpelijk dat de lener zelf er van af wilde. Sterker nog, het ligt in de rede dat hij (want het gaat hier natuurlijk om een man) zich er al 36 jaar van wil verlossen. Alleen behoort hij waarschijnlijk tot het legioen van de uitstellers die na het missen van een deadline liever ten hele dwalen dan ten halve keren.

Wat moet hij geworsteld hebben na die bewust 8e maart 1984, de datum dat hij zijn boeken had moeten terugbrengen! De dag ervoor had zijn moeder nog gezegd: ‘Heb je je bibliotheekboeken al teruggebracht?’ ‘Ja mam’ (want dit menstype neemt ook graag een voorschot op de realiteit), waarna hij, verlamd door de deadline, als een konijn starend in de koplampen van een aanstormende auto, de dag zelf dadenloos liet passeren, zonder zijn leugen ongedaan te maken. De dag erna was het kwaad al geschied. De eerste maanden heeft hij nog overwogen om alsnog met die boeken de gang naar de bieb te maken, de boete was tenslotte maar twee kwartjes per week, maar ja, het blazoen was nou toch al bevlekt en soms moet je een zonde ook gewoon achter je laten. Dus bleven de biebboeken, ver uit het zicht, 36 jaar lang als een stille last op zijn geweten drukken.

Dat ze nu ineens zijn opgedoken, zal te maken hebben met ingrijpen door een expert, die hem heeft uitgelegd dat het heus geen schande is om ten halve (nou ja, is 36 jaar ten halve?) te keren en dat dat ook nog eens boetevrij kan. En dat gebeurt niet toevallig in deze coronatijd, want juist nu stikt het van de experts die weten hoe het wél had gemoeten, hoe het anders kan en hoe het een volgende keer moet, met die corona-aanpak. Zelden zijn we zo ontvankelijk geweest voor de meningen van een expert, of het nou gaat over mondkapjes, aerosolen, ventilatie, quarantaine, contactonderzoek, testen, handen wassen, knippen en scheren.

Afgelopen week ontbood het kabinet het hele zwikje ineens, van Maurice ‘klusjesman’ de Hond tot en met onze eigen Jochen Mierau, die allemaal weer met veel wijsheid achteraf kwamen, kennis van nu en adviezen voor de toekomst. Meer geld voor contactonderzoek bijvoorbeeld, of salarisverhogingen voor het zorgpersoneel., want ook een kabinet moet wel eens ten halve keren. Wanneer precies 'ten halve' is, zal altijd wel een geheim blijven, maar dankzij die paar duizend experts is het in elk geval minder dan 36 jaar.

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws