Column: Difpar

Zoals elke wet weer nieuwe wetten uitlokt, als pleisters die je met nieuwe pleisters op hun plaats moet houden, zo bestaat er ook geen afvalbeleid dat alle andere afvalregels overbodig maakt. Onrecht kan nu eenmaal niet worden opgelost, hooguit verplaatst. Recht is iets kroms dat verbogen is.

Het chaotische debat in de gemeenteraad over de invoering van Diftar, afgelopen woensdag, liet zien dat zelfs het verplaatsen van onrecht een moeizaam politiek proces is. Het lijkt zo eenvoudig: je begint met het principe ‘de vervuiler betaalt’ en dan laat je de vervuiler meer betalen naarmate hij meer vervuilt. Een grote gemene rijke vervuiler die elke dag in een sterrenrestaurant gaat eten en dus nooit afval heeft, betaalt niks, terwijl een arme weduwe die van een paar penninkjes per maand de luiers voor haar bloedjes van kinderen moet betalen een grote afvalstoffenheffing gaat neertellen. De vervuiler betaalt. Net goed.

Omdat het over zo’n nobel principe gaat, ging de raad er de afgelopen weken eens lekker voor zitten. Eindelijk eens niet die vertrouwde breuk tussen coalitie en oppositie in de besluitvorming over allerhande technocratische collegevoorstellen maar échte politiek, over de inhoud. Diftar is op lokaal niveau wat Voltooid Leven is in de landelijke politiek. Met de grootst mogelijke ernst werd gelobbied, onderhandeld in de spreekwoordelijke achterkamertjes, doorgerekend, getoetst en gewogen. Het heikele punt was of je afval nou per zak of per kilo moet gaan bijhouden.

Dat maakt een enorm verschil, want doe je het per kilo, zoals dat nu nog gebeurt in de Groningse stadswijk Haren, dan kunnen mensen lachend vuilniszakken vol piepschuim en pingpongballen aan de weg zetten zonder dat het ze wat kost. Doe je het per zak, dan zul je de Groningers zien stouwen, elke week voor de vuilniswagen komt: een bodempje leggen van platgevouwen melkpakken, daarop een laag fijngeknepen bierblikjes, dan de platgestampte plastic flesjes, de weektaak van de zoon des huizes, waarna de boel wordt afgevuld met koffiedrab en theezakjes.

Het punt bleek zo heikel dat GroenLinks, de motor achter Diftar, de raadskikkers niet in de kruiwagen kon houden. Zo eindigde het debat, zoals wel vaker bij ingewikkelde besluiten, met: ‘Alles blijft bij het oude, we doen eerst meer onderzoek.’ Tien tegen één dat daartoe straks een commissie wordt gevormd en daarmee zien we Diftar achter de horizon verdwijnen. Jammer voor de stadswijk Haren, waar ze dat systeem nu dus weer kwijtraken, en waar ze net als alle Groningers, inclusief Ten Boer, heel onrechtvaardig allemaal hetzelfde tarief gaan betalen. Maar daarvoor mogen ze dan wel weer zoveel afval weggooien als ze maar willen! De Harenaars mogen ophouden met dat geconstipeerde afvalscheiden, de bananenschil kan weer, toedeledoki, in de vuilnisbak.

Omdat politiek nu eenmaal van compromissen aan elkaar hangt, worden principiële discussies altijd wat modderig. Je kunt over principes niet marchanderen. Maar er komt al snel een herkansing voor de raad, want nu wil dit vermaledijde college vrijwel overal betaald parkeren gaan invoeren. Iedereen betaalt evenveel, of je nou in een kevertje rijdt of in een grote slee, of je je auto stom wegzet op anderhalve parkeerplaats, of netjes in een vak. Rijke mensen evenveel als arme mensen. Wat een onrecht! Dat schreeuwt om een eerlijke aanpak. Dat schreeuwt om …Difpar.

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws