Column: Acuut Onveilige Situatie

Mensen wier huis al een jaar in de stutten staat, mensen die na een nieuwe aardbeving weer in dezelfde schademolen belanden, mensen die ten einde raad zijn, mensen die eieren voor hun geld kiezen en wegvluchten uit onze provincie en soms zelfs het land uit.

Berichten over onze aardbevingsellende blijven maar doorgaan als een perpetuum mobile. Als een eeuwig draaiend rad van hachelijk en belachelijk avontuur.

Van de week ging het over Woltersum. Ik las het verhaal over vier huizen, over vier gezinnen, die beland zijn in een horrorfilm. Die machteloos als een bal in een flipperkast heen en weer worden geschoten tussen oneindige instanties met afkortingen en de politiek.

Om niet alleen spreekwoordelijk, maar letterlijk gek van te worden. Alleen als je het leest, word je boos en verdrietig tegelijk. De pikdonkere schaduw van decennialang profijt en comfort van laagcalorisch gas uit onze Groningse bodem.

‘Het het nog noeit zo donker west of t wer altied wel weer licht’, is Ede’s troostende motto in deze grote schande in de vaderlandse geschiedenis.

Wordt het wel weer licht? Gaat er wel eens wat goed? Je leest en hoort er nauwelijks iets van. Niet zo lang geleden zei een man die goed ingevoerd is in sentimenten van de Groningers: ‘Als je hardop zegt, dat er ook heel veel goed gaat, gaat je kop eraf’.

Ik waag het erop met een verhaal van een man, die je denk ik ook wel kent. Een man die woont in het oosten van het ommeland. Het begon zo:

‘Moi Buurman’, zei de buurman van onder hetzelfde dak. ‘Hebben ie ook lekkerij?’

De buurman had lekkage en zijn buurman onder hetzelfde dak niet. Buurman met Lekkerij liet een mannetje komen, die het dak op klom en er met een ernstig gezicht weer afkwam. ‘Het is de schoorsteen’, zei hij met een onheilspellende blik naar boven.

Wat bleek: de schoorsteen zat vol scheuren en gaten. ‘Nait best’, zei het mannetje. Buurman met Lekkerij kwam later op de dag Buurman zonder Lekkerij de onheilstijding brengen over de staat van de gedeelde schoorsteen.

Bij Buurman zonder Lekkerij was net een mannetje met de nieuwe cv-ketel bezig. Die bood spontaan aan om ook even te kijken en al even spontaan klauterde hij het dak op. ‘Ain novemberstorm en hai ligt derof’, riep hij van boven. ‘Nait best’, was zijn gelijke conclusie toen hij weer met beide benen op de grond stond.

Voor de twee buurmannen zat er niks anders op dan een nieuwe schoorsteen te laten metselen. Nog diezelfde avond spookte bij Buurman zonder Lekkerij een vallende schoorsteen op zijn auto en een schoorsteen dwars door het dak op zijn slapende hoofd.

Vanaf de oprit had hij ook de scheuren gezien. En de onheilspellende woorden van het mannetje gehoord. De volgende morgen toen hij wakker werd en de eerste geluiden van een nieuwe week de slaapkamer binnenslopen, was zijn eerste gedachte: de schoorsteen. En zijn tweede: Acuut Onveilige Situatie.

Hij had wel eens gehoord dat je bij direct gevaar aan je huis je dat kon melden bij de aardbevingsinstanties. Buurman zonder Lekkerij bedacht zich niet en belde met een aardige vrouw van het Instituut Mijnbouwschade Groningen en legde haar uit wat er aan de hand was. Zij legde hem vriendelijk uit wat hij moest doen.

Via de website kon hij melding doen van een AOS. Buurman zonder Lekkerij moest even denken maar kwam al snel tot de conclusie dat een AOS een Acuut Onveilige Situatie moest zijn. Zo gezegd zo gedaan. BzL (Buurman zonder Lekkerij) verwachtte er niet veel van, maar hij had amper op de knop verzenden gedrukt of de telefoon ging.

Een man van het Instituut Mijnbouwschade Groningen. BzL legde hem uit wat er aan de hand was. ‘Of hij langs kon komen?’ was het vragend antwoord. Een goed uur later stonden er twee mannen met een enorme telescoophengel met op het topje een camera voor het huis.

Ze drentelden met telescoophengel en al rond het huis. Via het cameraatje was beneden op een telefoonscherm de erbarmelijke staat van de gescheurde schoorsteen overduidelijk te zien. De twee mannen overlegden met elkaar en kwamen toen met hun oordeel: een Acuut Onveilige Situatie. Een uitleg volgde van de ene mijnbouwschademan over een beschermende bekisting rond de schoorsteen.

De andere mijnbouwschademan was intussen koortsachtig aan het bellen. Nadat hij uitgebeld was, kwam hij met een nieuw voorstel. Er kwam geen bekisting maar er kwam stante pede een nieuwe schoorsteen als gevolg van nieuwe inzichten van het Instituut Mijnbouwschade Groningen. En de volledige kosten waren voor hun rekening. Buurman met en zonder Lekkerij waren eerst perplex en toen heel erg blij met deze voortvarendheid.

Deze week beginnen ze met de vervanging van de schoorsteen.

Die BzL, die Buurman zonder Lekkerij ben ik. Vorig jaar kreeg ik enkele duizenden euro’s voor mijnbouwschade aan mijn huis. Inmiddels heb ik een nieuwe cv-ketel en krijg ik straks vloerisolatie en denk ik nog over zonnepanelen. Alles betaald uit de schade- en duurzaamheidspot van het rijk.

In mijn omgeving en ver daarbuiten zijn veel van deze zelfde positieve verhalen. Er wordt amper over gepraat. Heel soms besmuikt op een verjaardagsfeest of onder een biertje in de kroeg.

Ik zeg het hier maar hardop. Er gaat ook best heel veel goed in de aardbevingsellende. Hopelijk zit mijn kop er volgende week nog op.

Erik Hulsegge

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws