Nabestaanden over bioscoopmoorden: 'Waarom heeft deze man zo lang kunnen rondlopen?'

Als Laura Visser op 26 oktober 2019 om 9.45 uur de eerste whatsappjes krijgt denkt ze dat haar ouders de twee overleden mensen in bioscoop Pathé hebben gevonden. Niets blijkt minder waar, want even later staat de politie aan haar deur. 'Mijn hele leven stortte in.'

Drie nabestaanden van het schoonmakersechtpaar dat werd vermoord in een bioscoop aan het Zuiderdiep in Stad deden tijdens de rechtszaak tegen verdachte Ergün S. hun verhaal. In dit artikel lees je hoe hun leven eind oktober vorig jaar op de kop kwam te staan.

Dochter werkte zelf bijna tien jaar voor bioscoop

Laura Visser, de dochter van Gina en Marinus Visser, woont op 500 meter afstand van de bioscoop en heeft er zelf tien jaar gewerkt. Al sinds de jaren '80 is het echtpaar Visser verbonden aan de Pathé-bioscoop.

'Tot op de dag van vandaag kan ik niet geloven dat dit mijn broertje Edwin en mij is overkomen', begint ze haar verhaal. 'Mijn leven is compleet veranderd. Hier zit je dan, als dochter van het echtpaar van de gruwelijke bioscoopmoorden van vorig jaar oktober.'

Herfst was favoriete seizoen

'Op het moment dat ik dit aan het schrijven ben kijk ik naar buiten en zie ik de blaadjes alweer die mooie herfstkleuren krijgen', zegt Visser. 'De herfst was voorheen altijd mijn favoriete seizoen. Maar dit jaar voelt het heel anders. Het doet me nu terugdenken aan 26 oktober 2019.'

Mam, alles oké? Kan je mij bellen als je tijd hebt?
Het laatste appje van Laura Visser aan haar moeder

'Ik was die ochtend op tijd wakker. Rond 9.45 uur kreeg ik de eerste whatsappjes over het nieuws binnen. Heel gek, maar mijn eerste gedachte was dat mijn ouders de lichamen hadden gevonden. Ik maakte me zorgen, en ik probeerde direct mijn moeder te bellen. Geen gehoor, dus appte ik haar. Mam, alles oké? Kan je mij bellen als je tijd hebt?' Niet wetende dat dit mijn laatste berichtje aan mijn moeder was.'

Familie Visser werkt al jaren in de bioscoop

Visser vertelt dat ze zelf ook in de bewuste Pathé-bioscoop heeft gewerkt. 'Mijn ouders deden een goed woordje voor me, en zo werd ik aangenomen. Bijna tien jaar liep ik er rond, vond ik er de liefde van mijn leven, en leerde ik er bijna al mijn vrienden kennen. Mensen die mijn ouders allemaal hebben gekend. Als ik in het weekend een dagdienst had, dan kwam ik mijn ouders altijd tegen, en dronken we nog een kopje koffie. Dan begon mijn dienst, en zat hun werkdag er alweer op.'

De bloemenzee voor de Pathé-bioscoop (Foto: RTV Noord)

Laura en haar ouders zijn niet de enige Vissers die in de bioscoop hebben gewerkt. 'Ooms, tantes, neven en nichten hebben allemaal wel eens een bioscoopzaal schoongemaakt. Mijn broertje werkte al vanaf zijn tienerjaren samen met mijn ouders in Pathé. Met een klein team maakten ze iedere ochtend de bioscoop schoon. Hard werken, maar daarna samen koffie drinken in de kantine. Dat stopte abrupt op 26 oktober 2019.'

'Mijn hele leven stortte in'

De dochter van het echtpaar vertelt hoe haar vriend die ochtend naar één van de managers van Pathé Groningen belt. 'Het was een kort gesprek, het voelde niet goed. Mijn vriend hield zich opvallend stil. Nog geen tien minuten later deed ik de deur open. De theatermanager van Pathé en een politieagent stonden voor onze voordeur.'

Ik weet nog dat ik heel hard gilde en niet wilde geloven dat het om hen ging
Laura Visser, dochter van het echtpaar

'Er gingen allerlei emoties door me heen, en ik besefte heel goed dat me zo verteld ging worden dat mijn ouders iets ernstigs was overkomen. Op het moment dat mijn manager me inderdaad vertelde dat mijn vader en moeder die ochtend dood waren aangetroffen stortte mijn hele leven in. Ik weet nog dat ik heel hard gilde en niet wilde geloven dat het om hen ging.'

Visser en haar vriend brengen daarna uren door op het politiebureau op de Rademarkt in de stad Groningen. Haar broertje is op dat moment op vakantie in Zuid-Korea, en hoort het nieuws van Laura's vriend.

Ontbijtbordjes nog op aanrecht

De dag na de moorden rijdt Visser met haar oom en tante naar het huis van haar ouders. De ontbijtbordjes staan nog op het aanrecht, de was hangt nog uit op het droogrek. 'De pony's in het weiland liepen onrustig heen en weer, alsof ze aanvoelden dat er wat aan de hand was.'

Identificeren het allerergste

Het identificeren van haar ouders noemt Visser 'het allerergste'.

De manier waarop hun leven is afgenomen, is niet te bevatten
Laura Visser, dochter van het echtpaar

'Ik weet nog heel goed het moment dat ik ze voor het eerst zag', zegt Visser. 'Ik barstte in tranen uit, en kon bijna niet op mijn eigen benen staan. Verschrikkelijk om je eigen ouders, die je hebben opgevoed, dood op een bed te zien liggen. De manier waarop hun leven is afgenomen, is niet te bevatten', zegt ze met emotie in de stem.

Elke dag terugdenken

'Elke dag denk ik terug aan wat er die ochtend is gebeurd. Ik hoor in mijn hoofd het vreselijke gegil van mijn moeder die wordt aangevallen en achterover valt. Ik zie de angst in haar ogen. Mijn vader die op het geluid van mijn moeder afstormt, en niet weet wat er gaande is. Er ontstaat een gevecht dat mijn vader niet heeft gewonnen.'

Mensen staan stil bij de bloemenhommage (Foto: RTV Noord)

'Binnen twee minuten zijn mijn beide ouders op een afschuwelijke manier afgeslacht door de man die hier vandaag moet aanhoren hoeveel mensen hij pijn heeft gedaan met deze verschrikkelijke daad. Een man die al meerdere keren in aanraking is gekomen met de politie. Een man die niet zijn medicatie heeft genomen, ervoor heeft gekozen drugs te gebruiken, met een mes op straat liep. Compleet in de war. Waarom heeft deze man nog zo lang op straat kunnen rondlopen?'

Boos en verdrietig

'Waren mijn ouders op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd? Nee, ze waren gewoon aan het werk. Ik ben zo boos en verdrietig. Als hij eerder van straat was gehaald, hadden mijn ouders nu nog geleefd. Hoe ziek deze man ook mag zijn, mijn broertje Edwin en ik zullen dit monster nooit vergeven.'

Als hij eerder van straat was gehaald, hadden mijn ouders nu nog geleefd
Laura Visser, dochter van het echtpaar

'Ik zit nog steeds in een film waar geen eind aan komt. Ons is zoveel afgenomen. En stel dat mijn broer, die op het moment van de moorden in Zuid-Korea zat, er die ochtend ook was geweest. Had hij iets kunnen doen? Of had ik dan voor drie kisten gestaan?'

'Mijn ouders gaan nooit ervaren hoe mooi het is om opa en oma te zijn. Tijdens mijn zwangerschap kan ik niet vragen hoe het voor mama is geweest om van mij zwanger te zijn. M'n vader was zo'n fantastische opa geweest. Het waren zulke nuchtere, liefdevolle en onschuldige mensen. Nu zijn het alleen nog herinneringen. Dat is, naast de foto's, ook het enige wat ik nog van hen heb.'

Zussen doen verhaal ook

Laura Visser is niet de enige die haar verhaal dinsdag doet. Ook Karin Visser, de zus van de overleden Marinus, en Christina Kaper, zus van de overleden Gina, doen hun verhaal in de rechtbank.

Bioscoop was tweede huis

'De bioscoop was het tweede thuis voor mijn broertje', zegt Karin Visser emotioneel. Ze richt zich rechtstreeks tot Ergün S.: 'Jij zult nooit kunnen bevatten wat dit met mij en mijn familie heeft gedaan.

Mijn leven is veranderd, en dat is jouw schuld (...) Het is niet aan mij om te straffen, maar ik hoop dat jij nooit meer op vrije voeten komt. Om je tegen jezelf te beschermen, en nog meer om de samenleving veilig te houden.'

Sterke mensen

Christina Kaper omschrijft haar zus Gina als een sterke vrouw. Ze vertelt over het moment dat ze haar moeder het vreselijke nieuws moest vertellen. Moeder stond in het midden van de kamer, Kaper vroeg haar even te gaan zitten. 'Nee toch?', riep haar moeder, 'Zijn het Gina en Marinus?'

Eis: tbs met dwangverpleging

De rechtbank doet op 27 oktober uitspraak in de rechtszaak van de bioscoopmoorden. Het Openbaar Ministerie heeft tbs met dwangverpleging geëist, omdat Ergün S. volledig ontoerekeningsvatbaar is verklaard. De advocaten van S. kunnen zich in die eis vinden.

Lees ook:
- Tbs met dwangverpleging geëist tegen 'bioscoopmoordenaar' Ergün S.
- Verdachte bioscoopmoorden was daar week eerder ook al

Meer over dit onderwerp:
rechtszaken groningen-stad
Deel dit artikel:

Recent nieuws