Column: De terugkeer van de thuiswerker (3)

De thuiswerker zit wat ingeklemd tussen de nanochips en de algoritmes die ons gezonde verstand van verschillende zijden bedreigen. En dat in een week waarin weer eens ‘licht aan het eind van de tunnel’ te bespeuren valt, maar niet dan nadat we nog weken voorzichtig moeten zijn.

Maandag:

Ik had me verheugd op de wintertijd, omdat ik daar meestal wel een dag of vijf plezier van heb. Ik krijg een soort geluksgevoel als ik wat langer kan blijven liggen dan ik dacht, wat ik ook heb als ik op de pot geweest ben en maar één keer hoef te vegen. Geluk zit in kleine dingen.

Maar dit jaar soupeerden Lolo en ik dat uurtje krediet zaterdagavond meteen al op, omdat zij het ineens op haar heupen kreeg en de hele babykamer wilde schilderen. Dat is natuurlijk mijn taak, want ik heb een kwastenset van echt beverhaar, uit een Tsjechische speciaalzaak. Lolo hielp wel mee, door aan te wijzen waar ik randjes had overgeslagen en waar ik spatjes verf had gemorst. Daardoor werd het best wel laat en was ik zondagochtend net zo brak als anders. Toch blijft het gek dat je als het ware een uur cadeau krijgt, of eigenlijk dat je het in de zomer moet inleveren. Zou een filosoof daar wel eens over hebben nagedacht?

Bobbi Eden in elk geval niet. Die riep vanochtend dat de zomertijd een complot is van de pedofielen van de Bilderberggroep om de burgers te ontregelen. Zij logde dan ook een half uur te laat in bij onze wekelijkse Helikoptersessie.Die ging over onze nieuwe kernwaarden in coronatijd. Volgens Jelmer is alles anders geworden, en dus ook onze kernwaarden. Ik kon nu mooi voor de dag komen met mijn vrijdag bedachte slogan ‘Verbonden maar niet altijd bereikbaar’, maar die werd weggestemd. We kwamen tenslotte uit op ‘Betrokken, op gepaste afstand.’ ‘Daarmee zeilen we tussen het sociaal-democratische en liberale gedachtengoed door’, verkondigde Jelmer plechtig. Ik zat intussen te kijken of ik een Toobinnetje bij hem kon ontdekken, maar zijn camera staat net iets te hoog gericht.

Dinsdag:

Mijn wiskundeneefje appte me dat hij een economietentamen moet overdoen omdat jaargenoten tijdens dat tentamen met elkaar hadden geappt over de vragen. Door die fraude moet alles over. Ik had wel eens ergens gelezen dat de goeden per definitie onder de kwaden moeten lijden, en daar probeerde ik hem mee op te beuren. Maar eigenlijk lijkt heen en weer appen over moeilijke vragen me een handige vaardigheid. Alsof economen niet tot op hoge leeftijd aan collega’s moeten vragen hoe het ook alweer zat met passiva en activa.

Lolo wil graag een nerts opnemen uit zo’n fokkerij omdat die straks natuurlijk allemaal opgedoekt worden. Ik heb ja gezegd, maar stiekem vind ik het hele onsympathieke dieren, met die tandjes en die valse oogjes van ze. Als ik nertsenfokker was, zou ik die dieren goed aanhoesten tot ze allemaal de corona achter het hart hebben. En dan lekker vangen: anderhalf miljoen euri beloning voor het niet meer fokken van kutbeesten.

Later:

De persconferentie van Rutte was een beetje kort, maar het is wel een vertrouwd ritueel. Toen we in Tsjechië zaten, hebben we ze niet gekeken, maar ik zou nu al niet meer zonder kunnen. Ik denk dat dat shot van twee mannen achter een katheder met een wild gebarende vrouw ertussen het beeld is dat het langst blijft hangen van deze coronacrisis. Al blijft het beeld van 16 zoomende mensen, elk achter hun eigen bureau, waarvan er minimaal één zichzelf ontuchtig beroert, ook wel bij mij hangen.

Woensdag:

We blijven dus nog een paar weken langer in onze gedeeltelijke lockdown. Het voelt als een soort winterslaap en dan na het ontwaken maar hopen dat de planten (en de nerts) nog leven en dat de afwas niet te veel is aangekoekt en beschimmeld. Die nerts komt er dankzij die lockdown voorlopig niet, goddank.

Vandaag hadden we onze maandelijkse Benen-op-tafelsessie, met het hele bedrijf. Die ging over de ontwikkeling van het coronavaccin en wat dat voor ons betekent. Ongeveer elf procent van de medewerkers heeft in een anonieme enquête gezegd dat ze geloven dat we een nanochip ingespoten krijgen die ons tot willoze slaven van Bill Gates maakt en één procent denkt dat het vloermatjesvuil is. Ik wist niet dat zoveel collega’s zich op hun beurt door algoritmes hebben laten programmeren. Sjoerd verwoordde het heel filosofisch, hij zei: ‘De meeste mensen zijn niet uit op falsificatie, maar alleen op verificatie van hun ideeën.’ Ik moest eerst lachen, maar hij bedoelde het serieus.

Donderdag:

Sinds die uitzending van Arjen Lubach vorige week hoor ik steeds vaker dat woord algoritme en ik snap inmiddels ook helemaal hoe het werkt. Nu lees ik weer dat het CDA en D66 die algoritmes willen verbieden. Lijkt me een goede zaak. Weg met die algoritmes van het internationale kapitaal dat samenspant om ons in te kapselen!

Over kapsel gesproken, ik had vannacht ineens weer een inzicht: het is opvallend dat veel complotdenkers kalend zijn. Als ik types als Lange Frans, Willem Engel, Baudet of Karel van Wolferen bekijk, zit ik inhammen die meedogenloos oprukken, kale plekken die een beetje worden weggemoffeld en het haar van Willem Engel ziet eruit of er ’s nachts een haarvretende slak op zijn hoofd heeft rondgemeanderd. Maar Tom Zwitser heeft dan weer een goede kop met haar. Wat zou daar achter zitten? Aan de andere kant, Sjoerd is ook bijna kaal en die zegt juist hele filosofische dingen. Vandaag had hij ook weer een mooie, over de complotdenkers: ‘Je hebt niks aan de puzzelstukjes, als je niet weet hoe de puzzel eruit ziet.’ En toen liet hij een Tangram-puzzeltje zien. Kostelijk!

Vrijdag:

De universiteit hier heeft nog nooit zoveel inschrijvingen gehad. Zou dat met corona te maken hebben? Mijn wiskundeneefje wilde ook per se meteen na school gaan studeren, want anders zou hij in een zwart gat vallen of iets dergelijks. En dan bij het eerste het beste tentamen meteen frauderen. Maar ik las ook dat studenten zich best eenzaam kunnen voelen. Ben je met zijn veertigduizenden, voel je je nog eenzaam. Of misschien wel juist daarom. Dat zou ook wel iets zijn voor een filosoof, om over na te denken.

Je hebt in elk geval weinig aan al die mensen als je ze nauwelijks meer ziet. In Groningen mag het dan relatief veilig zijn vergeleken met de Randstad (blijkbaar zijn onze studenten veel voorzichtiger) maar ik merk het zelf nergens meer aan. Ik hou steeds vaker mijn mondkapje op, ik haast me de supermarkt in en uit (niet vergeten: van Lolo moet ik dit weekend Ookworsten halen bij de Hema) en verder sluit ik me een beetje af van de wereld. Het is nu echt helemaal wintertijd.

Deel dit artikel:

Recent nieuws