Door de Mand: Kees Vlietstra vraagt Kwakdeuze om te wisselen

Vrijdagavond. We kijken samen Veronica Inside. Dat gebeurt niet zo vaak dus staan al mijn zintuigen open, wil proeven hoe mijn jongste zoon dat domme gelul over voetbal pap, ervaart. Ze laten beelden zien van de slotfase van de Champions League wedstrijd van woensdag, Barcelona-Dynamo Kiev.

Barça leidt met 2-1, Kiev aan de bal. De Oekraïners zetten aan voor de laatste aanval, de laatste kans op de gelijkmaker. Messi verdedigt niet mee, die slentert in de middencirkel. Eendjes voeren in het Sterrebos. Hij kijkt niet eens naar de oprukkende verdediger die langs hem dribbelt.

'Werkweigering!', roept René van der Gijp. Jongste zoon ziet het met verbazing aan. 'Waarom verdedigt hij niet mee?', roept-ie. De mannen in de studio geven Barcelona trainer Ronald Koeman ongevraagd advies voor de komende wedstrijd: aanpakken die Messi, op de bank zetten, wissel, laten zien wie de baas is, werken voor je geld.

Maar, durft Koeman zijn beste speler te wisselen?

Ik kijk mijn zoon aan. Wat zou jij als coach doen zie ik hem denken. Hij begint met een andere vraag.

'Pap, was jij vroeger een betere speler dan nu een goede coach?'

Ik haal mijn schouders op en counter: 'Wat denk jij?'

'Ik heb je nooit zien spelen, toen leefden er nog dinosaurussen.'

Ik glimlach en reageer: 'Nee, maar je hebt me wel zien coachen. Heb jouw teampje ook nog drie jaar gecoacht. Weet je nog?'

Ik refereer aan de prachtige tijd dat ik trainer/coach mocht zijn van Nic.C3. Een tijd waarin ik dat jonge groepje volgens de modernste inzichten trainde, verantwoordelijkheid bij de spelersgroep legde door vragend te coachen (willen jullie na afloop van de wedstrijd een frikandel of een kaassoufflé?) en in visie op teamsport heel duidelijk was: pak de bal en maak een goal.

Betere speler of betere coach. 'Ja, nu je het zegt', zucht zoonlief. 'Je was onze coach.'

'Dus?', vraag ik hoopvol. Hij kijkt me aan en antwoordt glimlachend: 'Dus weet ik wel zeker dat je een betere speler was.'

Zoonlief verdwaalt weer in zijn mobiel. Vertwijfeld kijk ik op de mijne. Op de AD app een interview met ene Joaquín, oud speler van Valencia toen Ronald Koeman daar zijn coach was. Joaquín kijkt vooruit naar de wedstrijd van zaterdag waar hij, nu als speler van Real Betis, Ronald Koeman weer zal ontmoeten. Ik denk niet dat hij me begroet. We kunnen hooguit een paar flessen water naar elkaars hoofd gooien, maar hallo zeggen? Ik denk het niet.

Joaquín was in het seizoen 2007-2008 speler van Valencia onder Koeman, die in Mestalla regelmatig met zijn selectie overhoop lag. (....)

'Zijn relatie met mij was nooit goed. Koeman sprak niet met de spelers. Hij stuurde zijn assistent Bakero.'

Ik dwaal af. Waarom zegt Joaquín dit allemaal? Niet zo slim om dit allemaal op te rakelen voorafgaand aan een wedstrijd. Iets met olie en vuur.

Joaquim gaat toch nog even verder.

'Ik zou graag half zo slim zijn als hij, want hij verdiende zeven miljoen euro in vijf maanden', zegt Joaquín. 'Hij heeft bewezen een slechte coach te zijn en hij heeft weinig van een goed persoon. Hij nam geen afscheid in de kleedkamer en heeft zelfs zijn auto van de club niet ingeleverd. Het enige waar Koeman om gaf, waren de vijf of zeven flessen wijn bij het avondeten.'

Wow, de frustratie van Joaquin doet mijn waardering voor Coach Koeman eigenlijk alleen maar stijgen. Zeven miljoen euro in vijf maanden. Steekt schril af tegen de tien euro die het mij elke week kostte aan frikandellen en kaassoufflés en nogmaals wow: zes flessen wijn bij het diner. Ook weer jaloezie in de vergelijking met de tien plastic bekertjes ranja tijdens het vieren van Sinterklaas met C3 in de oude kantine van de Wijerthal.

Ik lees het artikel nog eens. Wat stoort me nu zo? Ja, weet het al. Dat die Joaquín zo stellig beweert dat Koeman bewezen heeft een slechte coach te zijn en weinig heeft van een goed persoon. Dat stoort me.

Want wanneer ben je een goede coach? Om antwoord te vinden op deze levensvraag klap ik mijn laptop open en zoek een PowerPoint presentatie die ik lang geleden heb gebruikt bij een coach de coachsessie in Zuidhorn. Gevonden, op dia 1 komt Johan Cruijff aan het woord:

'Ten eerste is een goede coach een goed mens, want een slecht mens kan nooit een goeie coach worden. Ten tweede, een goeie coach is iemand op wie het team trots is. Met een goeie coach heb je misschien ruzie gehad, maar je spreekt er uiteindelijk vol liefde over. Ten derde, met een goeie coach heb je vaak genoeg verloren, maar in je herinnering heb je hoe dan ook altijd gewonnen. En tenslotte, als je zijn naam hoort, dan moet je lachen bij de zinnen en de situaties die bij je opkomen.'

Die laatste Wet van Cruijff doet me ineens weer denken aan de drie beste coaches die mij tijdens mijn spelerscarrière regelmatig hebben laten lachen: Hans van de Kaa, Freek Keizer en Nanno Kranenborg.

Wet van Vlietstra: Een goede coach kan winst en verlies in perspectief plaatsen. Zo wist, of deed hij verdomd goed alsof, Coach Hans van de Kaa de stand in de wedstrijd heel vaak niet. Maakte daardoor het proces belangrijker dan het resultaat.

Zo maakte Coach Freek Keizer winst en verlies heel persoonlijk. Daagde ons uit. Wie is het snelst? Wie schiet het best? Wie is als eerste bij de bar? Wie loopt met me mee van Nijeveen naar Groningen?

Coach Kranenborg tenslotte sprak gewoonweg nooit over verlies. Verliezen bestaat niet voor Nanno. Niet als speler, niet als coach en al helemaal niet als clubscheidsrechter.

Maar goed, ik zie ondanks de tirade van jankerd Joaquín onze Koeman nog best wel als een goede coach. Hij zette zaterdag Messi in de wedstrijd tegen Betis op de bank (beetje pijntjes, beetje rust). Hij had Messi wel nodig in de tweede helft om de wedstrijd in winst om te zetten. Goed gecoached al met al.

Tot slot. Niet alleen Koeman heeft een bewogen week achter de rug. Ook de look-a-like van Ronald, Donald J. Trump, heeft een wedstrijdje gespeeld. En volgens de laatste tussenstand toch echt verloren. Maar net als bij Coach Nanno staat het woord verlies niet in het woordenboek van Kwakdeuze Trump. Hij geeft niet op. Dreigt met van alles en nog wat. Ik zucht.

Mijn laptop staat nog open. Zelfde PowerPoint presentatie. Over winst en verlies. Tot u spreekt Coach Herman Finkers:

'De Franse wielrenner Jaques Maton is gepasseerd in het klassement maar behoudt de gele leiderstrui. Weliswaar heeft hij 34 minuten verloren, maar hij behoudt de gele leiderstrui. Er is met hem gepraat, men heeft geprobeerd hem er van te overtuigen dat het niet eerlijk is, maar Jaques Maton wil de trui niet afstaan en behoudt dus de gele leiderstrui.'

Mocht de president-elect Joe Biden die Kwakdeuze Trump nou echt niet uit het Witte Huis krijgen dan stel ik voor om met een kleine coachdelegatie (Ronald Koeman, Herman Finkers, Hans van de Kaa, Freek Keizer en Nanno Kranenborg) vanuit Groningen Airport Eelde naar Washington DC te vliegen. Hoe zet je je beste speler op de bank? Even een intiem coachmomentje. Voor de wereldvrede. Kom maar even wisselen Kwakdeuze.

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws