Door de mand: Kees Vlietstra en de wereld van de regeltjes

'Hé Verstappen, doe eens rustig. Je mag hier maar 30, piemel'. Met lichte spanning zit ik naast mijn oudste zoon op de bijrijdersstoel. Hij heeft net zijn theorie-examen gehaald en was enthousiast toen ik hem vroeg of hij de opgedane theorie in de praktijk wilde brengen.

We rijden op zaterdagavond door Engelbert en Engelbert staat bekend om twee dingen: de eierbal van Harry's Café én verkeersdrempels. Engelbert ís een verkeersdrempel. Zoonlief laat zich door deze verkeersremmende objecten echter niet de wet voorschrijven. Ik kijk op de snelheidsmeter, die bijna de 50 kilometer per uur aantikt.

'Hé vriend, dit is niet goed. Niet zo hard, verdomme.' In plaats van gas te minderen kijkt hij me, na eerst keurig in de binnen- en buitenspiegel én over zijn schouder te hebben gekeken, glimlachend aan. 'Doe chill pap. Ik rij nog geen 30.'

Bijna 50 of nog geen 30. Hier komen we niet uit. Voor een goede analyse van dit vraagstuk, en voor de leesbaarheid van deze column, zet ik de film van zaterdagavond even op pauze. We staan stil op de Woldjerspoorweg. 30 of 50? Discussiepuntje. Feiten, meningen, regels en gevoelens lopen door elkaar heen. Dit labyrint is ook in de sportwereld een regelmatig terugkerend verschijnsel. Om te presteren gaan sporters tot en soms over het randje. Over grenzen heen, door muren en wolken en soms worden de regels van het spel aan de laars gelapt. Of zoals ons clubmotto luidt: Alles is geoorloofd om Nic. in Ahoy te krijgen.

Toch moeten ook sportorganisaties zich aan de regels houden. En dan krijgt men weleens het deksel op de neus. Zo was daar woensdag het slecht nieuws bericht voor ex-Lycurgiaan Chris Voth. De volleybalclub wilde hem toevoegen aan de technische staf als assistent-trainer en videoanalist, maar Voth krijgt geen werkvergunning. De Canadees speelde van 2014 tot medio 2016 en het seizoen 2018-2019 voor Lycurgus. In augustus kwam hij terug naar Groningen om opnieuw bij Lycurgus in dienst te treden, maar omdat zijn aanvraag voor een werkvergunning is afgewezen en zijn visum is verlopen, blijft zijn verblijf beperkt tot drie maanden, meldde RTV Noord.

Die werkvergunning werd niet afgegeven omdat Lycurgus niet had voldaan aan een aantal - en nu komt het jeukwoord - regeltjes. Regeltjes, altijd precair met werk- en verblijfsvergunningen. Helemaal voor werknemers van buiten Europa. Wellicht moet Lycurgus voor een tweede poging om Voth te binden eens contact leggen met mijn geliefde korfbalclub Nic.. Jaren geleden heeft Nic. namelijk een fantastische ontsnappingsclausule gevonden in de verblijfsvergunning van de Taiwanese topaanvaller Ricky Wu.

Die kwam voor het eerst in 2009 naar Groningen. Voor drie maanden, terwijl de zaalcompetitie toen toch echt nog zes maanden duurde. Op derde kerstdag ging Ricky terug naar Taiwan met een volle sporttas. In Taipei deed mamma Wu de was, waarna Ricky vier dagen later weer het vliegtuig naar Schiphol nam om de rest van de competitie uit te spelen. Was wel een risicootje, want volgens de regeltjes moet er minimaal een half jaar tussen beide bezoekjes zitten. Ricky had, mocht de marechaussee op Schiphol moeilijk doen, een brief bij zich van de directeur van de Taiwanese korfbalbond.

Verder had onze voorzitter een zak met steekpenningen betaald aan een bevriende korfbalster, die héééél toevallig ook bij diezelfde marechaussee werkte. De toenmalige coach van het eerste, broertje Mike, stond midden in de nacht begin januari te wachten in aankomsthal 2. Het vliegtuig was al lang geland en een horde Chi- en Taiwanezen passeerde Mike bij de welbekende schuifdeuren. Honderden Chinezen, maar geen Ricky. Broerlief begon zich al wat zorgen te maken, totdat zijn mobieltje begon te piepen. Ricky aan de lijn. 'Coach! Big problem. I'm in a room with men in white coats. Looking no good. They don't believe me. They say letter is fake. I must go back. Rules are rules, they say.'

Na wat bemoedigende woorden hangt broer op, om direct met onze voorzitter te bellen voor crisisoverleg. Terwijl de praeses Mike adviseert om zijn verlies te nemen en zonder zijn topspeler naar Groningen af te reizen, ziet de hoofdtrainer in gedachten hoe Ricky anaal gevisiteerd wordt door die corrupte wetsdienaars als plots de schuifdeuren in aankomsthal 2 opengaan. Een stralende Ricky Wu stapt, sporttas met schone was over zijn schouder, op zijn chauffeur af. 'Just kidding coach!'

Nog een regeltjes-in-de-sport-voorbeeld van de afgelopen week. Woensdag kwam er op Nationaal Sportcentrum Papendal vlak voor aanvang van de training van Team NL Korfbal een delegatie dopingcontroleurs de sportzaal binnen stappen. Controle. Plassen in een potje. Dit is ondanks de strakke protocollen en vele regeltjes, die controleurs kijken over je schouder mee of je daadwerkelijk zelf in het potje piest, een routineklusje voor onze spelers. Ze staan daar heel positief in.

Een dag later staat er een interview met Mike Tyson in het AD. De voormalige wereldkampioen boksen doet een boekje open over zíjn dopingverleden en hoe hij de controles fleste. Iron Mike gebruikte een synthetische penis die met urine gevuld kon worden. 'Het was geweldig, man. Ik deed de urine van mijn baby erin', zei de 54-jarige Tyson. Ook gebruikte de bokser weleens de urine van zijn vrouw, maar dat bracht risico's met zich mee. 'Ik was als de dood dat ik te horen zou krijgen dat ik zwanger was.'

Degene die de urinetest afnam, moest in de gaten houden of Tyson zelf urineerde. Om het bedrog niet te laten opvallen had hij de beschikking over diverse namaakpenissen. Ik moest door de onthullingen van Tyson direct aan FC Emmen met hun nieuwe shirtsponsor denken. Heb het direct ook maar even gecheckt; en ja hoor, EasyToys verkoopt die namaakpenissen van Tyson.

Trouwens, ver voor dat hele EasyToys hadden wij, stervoetballers van Engelbert 3, ook allemaal al zo'n namaakpenis onderin onze sporttas. Presentje van de laatste man. Was van een vrachtwagen gevallen. Helaas waren er, geheel volgens de regels, geen dopingcontroles in de reserve zesde klasse. Mooie tijden.

Terug naar de onze(kere). Terug naar zaterdagavond. Terug naar de Woldjerspoorweg in Engelbert. Terug naar de discussie over regels en over gevoelens over regels. Hoe kun je de regels oprekken, hoe kun je ongezien net over de regels gaan? En wanneer moet je je echt aan de regels houden?

Oudste zoon zit achter het stuur in mijn auto. Hij rijdt te hard, zie ik op de snelheidsmeter. Hij lacht het weg. Stel je niet aan, pap. Ik rij nog geen 30, zegt hij terwijl hij naar het dashboard wijst. Kijk dan. Mijn blik volgt zijn vinger. Die wijst naar de toerenteller. Op de parkeerplaats voor het MFC wisselen we van plek, waarna we onze reis naar Meerstad vervolgen. Fijntjes wijs ik hem erop dat hij altijd de verkeersregels moet volgen en dat ik uiteindelijk wel gelijk had over zijn snelheid, waarop hij als eigenwijze puber alsnog het laatste woord neemt:

'Schei toch uit met je gelijk. Zelfs een stilstaande klok heeft twee keer per dag gelijk.' Trots rijd ik Meerstad binnen. Maximumsnelheid 30 kilometer per uur.

Meer over dit onderwerp:
opinie columns lycurgus meerstad Nieuws
Deel dit artikel:

Recent nieuws