Normale mensen kunnen hele rare dingen doen

Maandag 13 oktober begon de rechtbank met de inhoudelijke behandeling van de Groningse hiv-zaak. In deze zaak wordt drie verdachten zware mishandeling ten laste gelegd. RTV Noord-verslaggever Peter Steinfort volgt de zaak en beschouwt elke zittingsdag na.
Ik vraag het me al geruime tijd af en ook tijdens de derde dag van het HIV-proces heb ik me weer suf gepiekerd. Waarom meten verdachten zich toch altijd de rol van slachtoffer aan. Neem bijvoorbeeld Peter M. Tijdens de zitting zei hij het volgende: “ik begrijp dat ik iets gedaan heb wat niet mag. Maar ik ben werkelijk alles kwijt, dat is verschrikkelijk.
Wat voegt detentie nog toe aan dat besef.” Oftewel, eigenlijk ben ik al genoeg gestraft.
De afgelopen dagen heb ik op een meter afstand van de verdachten gezeten, ze regelmatig recht in de ogen gekeken en geen moment hebben ze ook maar een greintje berouw getoond
En dat moet voor de slachtoffers op de tribune extra pijnlijk zijn geweest. Gewone jongens met een gewone baan op zoek naar een avontuurtje. Een van de slachtoffers verklaarde: "Ik ben niet alleen besmet met HIV, ook mijn vertrouwen in de mensheid is voorgoed geschaad". Een ander vertelt: "Deze mannen hebben me niet alleen ziek gemaakt, ze hebben er ook voor gezorgd dat ik elke dag een groot geheim met me mee draag".
Een van de gedragsdeskundigen concludeerde in haar rapport dat normale mensen rare dingen kunnen doen. Wie ben ik om dat tegen te spreken. Toch had het deze 'normale' mensen gesierd als ze op z’n minst sorry hadden gezegd.
Volgens het Openbaar Ministerie zijn er uiteindelijk tien slachtoffers geïnfecteerd, waarvan zes door het injecteren van besmet bloed. Officier van Justitie Marcel Wolters eiste gevangenisstraffen van acht tot vijftien jaar. Een forse eis. Maar zoals een van de slachtoffers tijdens de zitting zei: "Mijn lichaam en mijn leven zijn geïnfecteerd. Ze hebben me voor de rest van mijn leven te pakken".