Michiel heeft corona: 'Als ik uitgerust ben, kan ik eten met mijn kinderen'

Michiel maakte foto's van zijn temperatuurmeter
Michiel maakte foto's van zijn temperatuurmeter © Michiel Bal
'De coronadagen zelf waren vervelend, maar te overkomen. De nasleep is van een andere orde.' Dat schrijft Michiel Bal in zijn persoonlijke coronaverhaal.
Af en toe publiceren we bij RTV Noord ingezonden stukken of vragen we zelf om een bijdrage van (ervarings)deskundigen. Ditmaal publiceren we een verhaal van Michiel Bal. Hij is communicatieadviseur bij Gasunie in Groningen en schreef dit verhaal eerder op zijn LinkedIN-profiel. Vanwege de relevantie, publiceren we het verhaal met zijn toestemming hier in zijn volledigheid.
Een collage met temperatuurmetingen. Mijn temperatuur, variërend tussen 38,5 en 40,3 graden koorts.
Ik had de collage begin november gemaakt toen ik mij ‘coronaklachtenvrij’ had verklaard. Een moment om te veronderstellen dat de weg naar boven ingezet zou zijn. Een collage om symbolisch te ‘vieren’ dat ik dit eindelijk achter me kon laten en weer lekker aan de slag kon gaan. Niet rekening houdend met de nasleep van corona. Nog altijd, een maand later, lig ik het grootste deel van de dag op bed. Een hard gelag.

Nasleep

Ik heb getwijfeld om mijn ‘coronaverhaal’ te delen, maar kreeg steeds vaker de reactie dat deze ervaringen vaker verteld moeten worden. Voor het besef van de impact van corona, ook tijdens de nasleep ervan. Neem er kennis van als je wilt.
Tijdens corona had ik klachten die meer mensen hadden: anderhalve dag koorts, keelpijn, spierpijn en een beetje benauwd. Wel merkte ik dat ik vermoeid was, maar dat was logisch aangezien ik nog herstellende was een ontsteking bij mijn nieren en net een antibioticakuur van twee weken achter de rug had. Ik was dus van de ene lappenmand in de andere gestapt.
Hartverwarmend is de manier waarop je omgeving reageert als het tegenzit
Michiel Bal
De vermoeidheid bleef. Veel slapen, maar ook de tegenreactie, dat ik bij toch niet al te erge inspanning de rest van de dag en soms de dag erna moet bijkomen. Liggend in bed. Ik las onlangs een artikel van journaliste Ellen de Bruin in NRC waarin zij de coronanasleep van haar en haar man beschrijft. Heel herkenbaar. Ik hoop toch van harte dat ik sneller herstel dan zij.
Hartverwarmend is de manier waarop een omgeving reageert als het tegenzit, zoals nu. Niet alleen met blijken van medeleven door appjes, kaarten, fruitmanden, telefoontjes. Ook het aanbod om te koken, boodschappen te doen, voor de kinderen te zorgen, noem maar op. Van buren uit de straat met wie je eigenlijk nooit veel contact hebt, kennissen die je niet vaak ziet, collega’s die opstaan. Geloof me, dat doet goed, ontroert en draagt bij aan de wil om te herstellen.

'Ik zie gelijk die beelden rondom Black Friday'

We zitten vlak voor de feestdagen en zijn coronamoe. Met de discussie of de maatregelen het middel niet erger dan de kwaal maken. Kijkend naar de horeca of de cultuursector. Ik zie dan gelijk weer die beelden rondom Black Friday met volle winkelstraten en de reacties van mensen dat ze ‘ook recht hebben op vrijheid. En het is toch maar griepje. Het is toch alleen gevaarlijk voor oudere mensen?’
Twee weken nadat ik coronavrij was, maar de trap aflopen nog steeds een marathon leek, heb ik m’n huisarts geraadpleegd. Hij wilde dat ik bloed liet prikken en wilde me aansluitend zien. Bloed was prima en om dingen uit te sluiten een hartfilmpje en een longfoto. De longfoto was goed, maar het hartfilmpje gaf een afwijking. Een meer gehoorde kwaal na corona wat wijst op een ontsteking bij de hartspier. Niet ernstig maar verklaart wel de erge vermoeidheidsklachten.
Ik ben normaal een gezonde kerel van 44 jaar met een normaal postuur en prima conditie
Michiel Bal
Vorige week ben ik voor onderzoek bij de cardioloog in het ziekenhuis geweest. De afwijking was gelukkig niet meer te zien op het hartfilmpje daar, wat duidt op herstel. Tijdens de inspanningstest een dag later, waarin ze via een ECG het hart in de gaten houden terwijl je op een hometrainer zit, ging het nog weer even mis. Ik werd onwel en moest voor aanvullend onderzoek naar de spoedafdeling. Het hart klopt goed, maar het lichaam wil compenseren door het gebrek aan conditie. En slaat daardoor wat op hol. De tijd en een aangepast fysioprogramma moeten dat uiteindelijk weer herstellen.

En nu dan?

Het liefst had ik de afgelopen twee maanden gedaan wat ik zo leuk vind: lekker aan het werk, genieten van de mooie dingen van het leven. Genoeg te doen! De coronadagen zelf waren vervelend, maar te overkomen. De nasleep is van een andere orde. Ik ben normaal een gezonde kerel van 44 jaar met een normaal postuur en prima conditie. En ik ben sinds corona tot amper iets in staat. Ik zorg dat ik uitgerust ben zodat ik het avondeten met m’n kinderen volhoud. En geloof me, dit is niet wat je wil.
We zitten voor de feestdagen en zijn coronamoe. Er zijn een paar maatregelen die helemaal niet zo ingewikkeld zijn: afstand houden, mondkapje voor en aan de hygiëne denken. Als we dat met elkaar kunnen opbrengen dan is de kans dat de horeca snel weer open kan. En dat we snel weer kunnen sporten of naar theater. Maar bedenk ook goed dat het de kans kleiner maakt dat je meemaakt wat ik nu doormaak. En doe je het dus niet voor ander, doe het dan gewoon voor jezelf!
Dat kunnen we. Op naar 2021. Laten we daar weer een topjaar van maken!