Moeder Natuur: bedankt!

Donkere, eenzame dagen, geen fysieke knuffels, niet even lekker even de kroeg in, overvolle ziekenhuizen, mentale moeilijkheden, uitgestelde operaties, verminderde levensjaren: Moeder Natuur, waarom doet u ons dit virus aan?

Begin maart. Nederland is nog niet in lockdown. Toch komt de dreiging van het vrij onbekende COVID-19-virus, alias corona, dichterbij. Langzaam maar zeker bouwt de spanning zich op in de samenleving. Het hangt zo tastbaar in de lucht, dat je het voor je gevoel bijna kan grijpen. Wat komt er onze kant op? Wat gaat er gebeuren? En vooral: hoe lang en heftig gaat de komende periode wellicht zijn?

Nog voordat ik die spanning écht te pakken heb, gaat het land toch al op slot. Het gaat op de redactie van RTV Noord over niets anders: We bouwen kennis op, verzamelen data, spreken artsen, en horen verdrietige verhalen. Er is in die tijd nauwelijks ruimte voor andere onderwerpen.

Stel je eens voor dat jij op zo’n redactie werkt. De hele samenleving is in een panische angst. Alleen dat brengt je al stress. Net als bij je andere collega’s. Dat versterkt zich alleen maar, omdat je als journalist alleen maar meer en meer met corona bezig bent. ‘Eindelijk gebeurt er écht eens iets’, denk je nog, in een ietwat lichtzinnige bui. Vaak houden wij nieuwsjunkies daar wel van.

Maar ik nu niet. Stress op het werk en stress thuis, die niet meer los van elkaar staan. En dan, precies op het moment dat de ziekenhuizen vollopen met coronapatiënten en de coronasterftecijfers omhoog schieten, krijg ik een telefoontje:

‘Papa heeft een hersenbloeding en is met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Verder weet ik ook niks.’

Een klap! Verdriet. Stilte!


Langzaamaan wordt er door artsen gesproken over iets dat we absoluut niet willen: Code Zwart. In andere woorden: triage; selectie aan de poort. Patiënten met acute problemen die mogelijk niet meer allemaal geholpen kunnen worden. ‘Geldt dat ook voor mijn vader?’, vraag ik me angstig af.

Ik kan op dat moment het woord ‘corona‘ al niet meer horen. Ik walg ervan. Dit geldt nog meer voor ‘anderhalvemeter'. Ik heb wel wat anders aan mijn hoofd. Wordt mijn vader wel geholpen? Komt hij er wel levend van af? En zo ja: zal ik ooit nog met hem kunnen praten of andere dingen kunnen doen? En daarnaast: kan ik wel troost vinden bij familie en vrienden? ‘Wat doet iedereen toch hysterisch over zo’n stomme griepziekte', denk ik. Er zijn wel ergere dingen in de wereld.

Zo komt voor mij de coronacrisis in een heel ander daglicht te staan dan bij de meeste mensen. Ik word gedwongen om thuis te werken, en terwijl ik zorgen heb over de gezondheid van mijn vader (die dus losstaat van corona), wordt van mij als datajournalist verwacht me steeds met coronacijfers bezig te houden.

De situatie gaat me niet in de koude kleren zitten. Ik krijg last van stress, van vermoeidheid en soms ook van eenzaamheid. Ik volg de persco’s van Rutte niet meer live. Ik krijg een hekel aan weinig helpende mondmaskers. Ik ben op de redactie het liefst met heel andere dingen bezig dan corona.

Toch is er hoop. Om te proberen ontspanning te vinden, wandel ik veel door het park Groenestein. Steeds sta ik stil bij één specifieke esdoornstruik. Het is maart. Dag in, dag uit zie ik de knoppen verder ontluiken. De nieuwe bladeren komen steeds verder uit hun schulp. En op hetzelfde moment hoor ik een vink zijn liedje zingen. En kijk: twee eekhoorns hangen hoog in de bomen aan dunne takken!

De natuur leeft. De natuur draait gewoon door. De natuur trekt zich helemaal niets aan van corona en onze menselijke zorgen.

Wat ben ik blij met dit besef! Corona is naar, een hersenbloeding is kut en het menselijke leed verdrietig. Maar hoe fijn is het dat Moeder Natuur dit kan relativeren. Zij stopt echt niet met leven, al gaat de hele mensheid ten onder.


Eind december. Nog steeds voel ik weinig bij corona. Het raakt mij niet. Nog steeds heb ik er stiekem een hekel aan als mij gevraagd wordt om me met coronacijfers bezig te houden. De enige reden om mij zo goed en zo kwaad als het gaat te voegen naar de maatregelen is de overbelasting in de zorg. Alleen dat telt, ook in de tweede golf. Ook mensen die buiten corona om zorg nodig hebben, moeten die zorg probleemloos kunnen krijgen. Dat heeft mijn vader aan den lijve ondervonden.

Zelf heb ik niet ver van overspannenheid af gezeten. Ik ben niet de enige. Er zijn meer mensen die psychisch lijden onder de lockdown, die in gespannen gezinssituaties leven, die omkomen van de stress of die hun inkomen zien verdampen. Om over de toeslagenaffaire en een falende rechtsstaat nog maar te zwijgen. En dan hebben we het helemaal nog niet gehad over armoede, oorlogen en het leed waar wij geen weet van hebben.

De bomen zijn kaal, de dagen grijs, de nachten lang, de temperaturen laag. Het leven ligt stil. Blue monday is niet ver weg. Toch sluit ik het jaar af met een lichtpunt. Waarom? Omdat mijn vader volledig hersteld is. Moeder Natuur: bedankt!

Meer over dit onderwerp:
natuur coronavirus zorg columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws