Het nieuwe jaar van de thuiswerker

Onze thuiswerker was een poosje ‘uit beeld’. Zijn laptop donderde van de thuiswerkplek, hij kreeg corona, zijn Lolo kreeg een prenatale dip… van die dingen. We vinden hem terug in de WW, want het mysterieuze bedrijf waar hij de koude sales deed, heeft de corona en het bijbehorende gespartel van het management niet overleefd.

Maandag:

Laat ik gewoon maar weer beginnen met mijn dagboek, na een paar weekjes geestelijke achtbaan. Dan kan Vojtech later zijn laatste maanden in de buik van Lolo een beetje teruglezen. Want ja, het wordt een jongen, goddank, weten we sinds een paar weken. Een meisje was ook leuk geweest, maar ik zag behoorlijk op tegen de vieze langharige drugsverslaafde vriendjes waar ze mee thuis zou komen, terwijl Vojtech gewoon zelf dat vieze langharige drugsverslaafde vriendje wordt. We noemen hem toch maar geen Fidelrosa, want Lolo’s moeder is in Mala Skala aan corona overleden en haar laatste wens was dat haar enige kleinkind een Tsjechische naam zou dragen. Zo kun je ook na je dood nog wat voor de wereld betekenen. Vojtech zal haar eeuwig dankbaar zijn. Lolo is heel verdrietig en ik probeer maar gewoon een beetje haar steunpilaar te zijn, daar ben ik geloof ik beter in dan in koude sales.

De hele dag in huis gestudderd. Als het leger deze week tóch komt, om Groningse verpleeghuizen te ondersteunen in hun oorlog tegen corona, dan kunnen ze misschien gelijk mijn biljart gratis meenemen, dat nog altijd de hele babykamer vult. Hebben die militaire artsen tenminste nog een verzetje, tussen de operaties door. Vreemd hoe kostbare spullen ineens hun waarde verliezen, als ze niet meer staan waar ze horen.

Dinsdag:

Lolo vraagt zich af of zwangere vrouwen niet als éérste gevaccineerd moeten worden, omdat het ongeboren kind dan ook beschermd is tegen corona. Mijn wiskundeneefje begint een petitie om jongeren als eerste te vaccineren omdat zij zich niet aan de regels kunnen houden en omdat de horeca dan weer open kan. De Partij voor de Dieren vindt straks vast dat eerst vleermuizen moeten worden ingeënt, omdat het probleem dan bij de bron wordt aangepakt en ik krijg zojuist een appje van oud-collega en complotwappie Bobbi Eden waarin ze waarschuwt tegen de nanochip die we geïmplanteerd krijgen. Intussen duurt het nog een week of drie voor die spuit er eindelijk in mag (en dat is altijd nog heel wat eerder dan de mijne, nudge nudge wink wink, want Lolo wil veel rust voor Vojtech). Geen idee waarom het zo lang duurt, die prik. We schijnen er langer over te doen dan Duitsland, juist omdát wij al zo’n geweldige vaccinatiestructuur hebben.

Ik heb vandaag een communicatieplan geschreven voor een koude doorstart van onze zaak, die we post corona lekker lean en mean willen voorzetten met Sjoerd, Ron Jeremy en ondergetekende. Zin in! Piloot 3.0 Jelmer heeft zich met zijn schietstoel gelukkig al in veiligheid geparachuteerd als consultant bij een adviesbureau voor marketing van reclame. Die zien we nooit meer terug met die gluipkop van hem.

Woensdag:

Nog een dagje te gaan voor oud en nieuw. Lolo en ik vieren het met ons drieën en we steken geen vuurwerk af. Iedereen zit elkaar nu op te fokken met onheilsvoorspellingen dat het morgen één groot armageddon van ontevredenen zal worden die met vuurwerk en geweld massaal de frustraties van een halfjaar mondkapjes gaan afreageren, maar ik moet dat nog zien. Zelf hebben we in elk geval niet het gevoel dat er weer een feestje van ons wordt afgepakt, net zo min als met afgelopen kerst. Vorig jaar waren we allebei single en knikten we elkaar dagelijks hooguit even toe bij het koffieapparaat, dat trouwens nog altijd op Marktplaats staat. En nu zijn we bijna een gezin! Wat kan de liefde toch mooi zijn. Volgend jaar gaan we trouwen, op 23 april, hebben we afgesproken.

Ik heb even niet zoveel inspiratie voor communicatie, dus vandaag sta ik in de keuken. Ik draag zorg voor de appelflappen en Lolo bakt ‘medovnik’, naar het recept van haar moeder omdat ze vindt dat Vojtech zijn roots moet leren kennen.

Donderdag:

Eerst even een Whatsapp-vergadering gehad met Sjoerd en Ron over ons communicatietraject. We gaan ons volgend jaar inschrijven bij de KvK als ‘Goede Raad van Wijze Mannen’ en Sjoerd kwam met de slogan: ‘Wij zeggen wat u bedoelt’. Ik denk dat we een gat in de markt aanboren. Goede raad is duur tenslotte. We zongen samen nog even onze nieuwe bedrijfsyell en dat was dan het einde van werkzaam 2020.

Daarna een beetje appelflappen en plakken medovnik naar binnen geschoven en iets te vroeg aan de wijn begonnen. Daardoor begin ik al rond vijf uur tranen in mijn ogen te krijgen bij sommige nummers van de Top 2000, maar dat geeft niks, want Lolo is de hele middag al aan het huilen. Wat een zegen dat we nergens heen hoeven! ’s Avonds hoeven we van onszelf niet naar Youp of andere stuitende humoristen te kijken en gaan we lekker om elf uur naar bed.

Later:

Een uurtje later hoor ik een enkele knal en een paar vuurpijlen. Het armageddon blijft uit en de thuisblijvers hadden wederom groot gelijk. Gauw weer naar bed.

Vrijdag:

Zelden zullen we met meer opluchting een jaar achter ons laten en aan een nieuw beginnen. Lolo en ik willen het goede van 2020 meenemen over die drempel, zoals de herinnering aan haar moeder, ook al was het een moeilijk mens vond ik, dat altijd net warm water ging aftappen als ik onder de douche stond. We nemen ook de zorgzaamheid en liefde voor elkaar mee die we afgelopen jaar hebben opgedaan, het stevig groeiende wurmpje Vojtech in Lolo haar buik, en dat biljart. Hopelijk raak ik dat volgend jaar kwijt.

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws