Maak me gek

Sinds kort zit ik in het verzet. Het is niet makkelijk, maar er is mij uitgelegd dat verzet nou eenmaal zelden makkelijk is. Het gaat om het volgende. Sinds een jaartje of zo is het bij sommige omroepen gebruik om programma’s te larderen met een streamer.
Dat gebeurt meestal op de plek waar anders de ondertitels staan. Dat hebben we geleerd van zenders als CNN, die onderin beeld “Breaking News” aankondigen.
Omdat sommige Nederlandse omroepen brekend nieuws minder belangrijk vinden dan een prijsvraag, gebruiken zij streamers om mensen geld uit de zak te kloppen. Als ik een autootje wil winnen, moet ik alleen even een SMS’je sturen. Kost geen drol, staat er, en daarna wat kleine lettertjes.
Als je écht pech hebt, komt ook nog eens Gerard Joling op postzegelformaat in beeld om zijn eigen programma te promoten. Net lang genoeg om hem met de afstandsbediening tussen zijn ogen te raken, merkte ik laatst. Maar dat mag ik niet meer van mijn vriendin. Is duur en zo, en iets over assertiviteit.
SBS vindt die streamers prachtig. Het liefst tijdens wedstrijden van het Nederlands elftal, en dan zo’n keer of acht per wedstrijd. Ik hou niet van Oranje op zes. Ten eerste speelt het Nederlands elftal altijd kloten op SBS. Onze Oranjejongens hebben feilloos in de smiezen dat een wedstrijd nooit echt belangrijk kan zijn als Hans Kraaij junior langs het veld staat. Maar dat terzijde.
Een paar weken geleden was het weer zover. SBS zond de hele avond reclame uit, af en toe hinderlijk onderbroken door een voetbalwedstrijd. Na een kwartiertje voetballen werd ik via een tekst onderin beeld opgeroepen om nú te SMS’en, anders zou het autootje naar iemand anders gaan. En of je nou wilt of niet, je móet naar die tekst kijken. We zijn er nou eenmaal aan gewend, we zijn er mee opgegroeid. Of je nou Derrick keek (“Harrie, haal jij de wagen even”), Daar komen de schutters (“geen paniek, geen paniek!”) of een Amerikaanse western (“snij ze af bij de pas!”). Hoe goed je Engels of Duits ook is, je ogen gaan automatisch naar de tekst onderin het tv-scherm.
Oké, de eerste keer liet ik me nog verrassen, die telt niet. Maar daarna nam ik een definitief besluit. Ik kijk niet meer. Ik verzet mij. Elke keer als er tijdens voetbalwedstrijden een tekst onderin beeld verschijnt, pin ik mijn blik op de bal. Of op de scheidsrechter, desnoods. Lastig, erg lastig zelfs, maar het kan.
Binnen onze omroep gaan ook stemmen op om ook met die streamers te beginnen. Een makkelijke manier om alle kijkers mee te bereiken, zo is de gedachte. Nou, mooi niet. Aan mijn lijf, dames en heren, geen polonaise meer. Wie mij lief heeft, volgt mij. Yes, we can!