Door de mand: Laat het pamperen maar aan Kees Vlietstra over

'Ik heb toen gezegd: doe alsjeblieft die pamper af.' Tot u spreekt Danny Buijs, de trainer van FC Groningen na afloop van de met 1-0 verloren wedstrijd tegen Vitesse. 'In de eerste helft was het heel slecht, na rust hebben we wel gevoetbald en gingen duels aan als kerels.'

In de pauze vielen harde woorden. 'Ik heb toen gezegd: doe alsjeblieft die pamper af. Als we hier verliezen vind ik dat niet erg, maar dan wel FC Groningen-waardig', aldus Buijs. Dé vraag van dit weekend is natuurlijk waaróm de spelers van FC Groningen met pampers om de wedstrijd tegen Vitesse zijn begonnen. Is namelijk heel dom.

Wat ik nog weet van mijn vijfjarige voetbalcarrière in het derde van VV Engelbert is dat voetballen met een luier om de prestatie niet bevordert. In ieder geval niet mijn prestatie. In het najaar van 2013 speelde ik in de uitwedstrijd tegen Forward 9, als gevolg van een verloren weddenschap, met een luier om.

Ik dacht dat ik na afloop van de dinsdagtraining wel vijf uit vijf penalty's zou scoren tegen de keeper van het eerste elftal. Het werd er één uit vijf. En moest ik dus in een luier, over het voetbalbroekje, tegen Forward. Die Vindicat-studentjes keken daar trouwens niet raar van op, die waren wel meer ranziger gekkigheid gewend. Ik speelde niet mijn beste wedstrijd.

Enfin, waarom speelde de FC met luiers om? Heb daar de hele zondag over nagedacht. Waarom gaat een ploeg met poep in de broek het veld op? Heel simpel, omdat ze bang zijn. De spelers en staf hadden ontzag voor Vitesse en waren schijtbenauwd. Tegen een betere ploeg kan een mindere ploeg in het voetbal prima een wedstrijdje winnen, en dat is ook direct de charme van deze balsport, als er aan minimaal één opdracht wordt voldaan: vechten, duelleren, strijden, met het mes dwars in de bek van gras hooi maken. En dat is onmogelijk met een pamper om.

Trainer Danny Buijs heeft zijn spelers met poep in de luiers het veld opgestuurd. In de pauze heeft hij zijn spelers gesommeerd zonder pampers te spelen. In de tweede helft was het spel beter. Was dit een examenwedstrijd geweest voor Buijs? Dan was hij niet geslaagd. Een herexamen dus. Dinsdag: ADO-thuis.

Het woord pamper komt trouwens uit het Engels van het werkwoord to pamper, wat verwennen of vertroetelen betekent. Pampers zijn luiers. En een luier is vochtabsorberend ondergoed, dat wordt gebruikt om ontlasting en urine op te vangen, om op een later moment te kunnen verschonen. In dit onderzoekje naar luiers in de sport zijn de herinneringen weer sterker dan de drang naar verdieping.

Ongeveer twintig jaar geleden was ik door voormalig Nic.-coach Freek Keizer gevraagd om als examinator een aantal studenten van een lerarenopleiding te beoordelen tijdens een gymnastieklesje. En als Freek je iets vraagt, zeg je geen nee. En zo zaten we daar ineens samen in het gymlokaal van de W.A. van Lieflandschool aan de Paterswoldseweg bij een gymles van groep 2 en 3. De lesgeefster was Roelfina uit Appingedam.

Roelfina gaf een puik lesje korfbal. Enig minpuntje was haar gekozen eindspel; geen partijtje maar een tikspelletje. Ze koos voor lintenroof. De bedoeling van dit spel is dat de tikkers zoveel mogelijk lintjes van de loslopende kinderen pakken. Die lintjes hangen als een staart uit de gymbroekjes. Als je je lintje kwijt bent, kun je een nieuwe halen bij juf Roelfina. Prachtig spel.

Dit had juffie allemaal heel goed uitgelegd. Na de uitleg deelde ze de lijntjes uit, terwijl de tikkers zenuwachtig aan de andere kant van de zaal hun prooien stonden te bespieden. Er was in groep 2/3 één meisje met het downsyndroom, Amber uit Helpman. Amber was nog niet zindelijk en droeg in plaats van een gympakje een shirtje en een luier. Nadat ze het lintje, een mooie rode, van juf Roelfina had ontvangen, propte ze het reepje stof trots in haar luier.

Na het startsein van juf Roelfina stormden de tikkers achter de linten aan. Amber dribbelde voor de bank langs, waar de examinatoren zaten te observeren. Eén van de tikkers, laten we zeggen Achmed uit de Korrewegwijk, had de jacht geopend op Amber. Of beter gezegd: op het lintje in de luier van Amber. Vlak voor onze voeten pakte Ahmed het lintje vast en trok het met een ferme ruk uit de, naar het leek en rook, volle luier.

Amber had gisteren duidelijk stamppot rauwe andijvie gegeten. Tenminste, dat kon ik opmaken uit de klodders stront die door de lucht vlogen. De grootste klodder, een al dente substantie, klapte met een sierlijke boog net boven het hoofd van de bukkende gast-examinator op de muur. Amber trippelde eerst teleurgesteld, maar later alweer opgewonden naar juf Roelfina voor een nieuw lintje. Examinator Keizer haalde zijn neus op. Ik bleef stoïcijns naar de les kijken. Zuchtend stond Freek op van het bankje en liep naar de kleedkamer. Even later kwam hij terug met een rol wc papier.

Zonder een woord te zeggen veegde hij de klodders poep van de muur boven mijn hoofd. Bleek dat er ook al wat bruine smurrie in mijn nek gesijpeld was. Met een geroutineerde polsbeweging veegde de heer Keizer dat ook even af met het zachte wc papier. Nog nooit was de reclameslogan van Popla toiletpapier zo letterlijk in de praktijk gebracht; Koning, Freek Keizer, Admiraal, Popla kennen we allemaal.

Juf Roelfina was geslaagd.

Meer over dit onderwerp:
fcgroningen voetbal onderwijs columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws