Door de mand: Kees Vlietstra weet van de hoed en de rand

Vorige week vergeten te melden. Op de dag dat er nogal wat ophef ontstond over het kapperjuichen van de Ajacieden Labyad en Promes in de wedstrijd tegen AZ kwam eerder die dag jongste zoon na drie uur online les de huiskamer binnen stappen.

Pap, ik heb een tussenuur. Wil je me even kaal scheren?

Ik keek verbaasd op vanaf de krant. Vriend, één tussenuur? Dat is veel te kort. Het duurde wel drie uur voordat ik helemaal kaal was van de zomer.

Zoonlief reageerde glimlachend: Ja, maar jij hebt ook een grote kop.

Voor een columnist is dat lekker. Een bruggetje tussen een actuele sportgebeurtenis en een anekdote.

Kan tussen die twee ook heerlijk verdwalen. En wat betreft dé anekdote hou ik me altijd vast aan dé zin uit De Renner van Tim Krabbé:

De werkelijkheid mist de kern van de zaak; om een duidelijk beeld te geven heeft de werkelijkheid een hulpmiddel nodig, de anekdote.

In de zoektocht naar anekdotes is het volgen van Twitter ideaal. Machtig medium. Waar Kwakdeuze Trump via Twitter het Capitool liet bestormen waarschuwde van de week Niels Hilboesen, aka De Nachtburgemeester van Meerstad, op datzelfde Twitter potentiële relschoppers om de binnenstad van Groningen met rust te laten onder dreiging van represailles door de harde kern van de FC. Het bleef heerlijk stil in stad.

Ook heerlijk om te volgen, de twitteracounts: Boring James Milner, Boot Ameland (aankomsttijden Nes en Holwerd) en Maradona Retro Pics (elke dag een foto van Diego). Naast Twitter is Facebook ook nog steeds een bron van inspiratie en jolijt (corona-wappie Martin Drent). Zo reageerde van de week oud FC Groningen speler Marcel Roode op een foto op de Facebook pagina van Milko Djurovski. Op die foto de rookmagiër in FC tenue die stijlvol een bal met buitenkant rechts controleert. Marcel Roode schrijft onder de foto:

En Milko, copas met Puma-logo

Copas met Puma-logo. Een zin uitgesproken tussen twee profvoetballers. Die weten van de hoed en de rand. Alarmbellen gaan af. Heb namelijk jaren geleden via via de anekdote gehoord dat Milko Djurovski verwikkeld was in een schoenengate. De Macedoniër zou in zijn tweede periode bij de FC gevangen zitten tussen Puma en Adidas. In zijn Cambuur tijd zou Milko een contract met Adidas hebben getekend. Dat botste met de clubsponsor van de FC: Puma. Toen Milko zijn eerste wedstrijd weer in het groen-wit speelde deed hij dat op zwarte Adidas kicksen: Copa Mundial. Waarop hij een boete kreeg van de FC. Een week later speelde hij op Puma. Met als gevolg dat Adidas boos werd en ook een boete uitdeelde. Om beide merken tevreden te houden speelde Milko de derde wedstrijd op één Puma- én één Adidas schoen.

Heb toen onderzoek naar het waarheidsgehalte van dit verhaal gedaan maar nooit kunnen achterhalen hoe dat nou precies zat. Was een omerta. Ook Herman Sandman heeft dit verhaal niet meegenomen in zijn vermakelijke boek Mangup, de speurtocht van Herman naar Milko. Was het verhaal dus al bijna vergeten totdat Marcel Roode met zijn Facebook bericht me toch weer triggerde.

Copas met een Puma logo.

Contact met Roode gezocht. Die vertelt dat hij, toen ze samen bij de FC speelden, net als Milko op Adidas Copa Mundial met een Puma streep erop voetbalde. Hulplijn uit China, Joop Gall, onderstreepte dit verhaal en stuurt me door naar de oud masseur/verzorger van de FC, Henk Hagenauw. Henk was meer dan veertig jaar in dienst en als één man tussen de spelers liep dan was het Hagenauw wel. Henk appt:

Hoi Kees,

Helaas weet ik het juiste verhaal niet meer. Maar het had er ook mee te maken, dat hij naar Cambuur was gegaan en daarna weer terug kwam. Toen hij eenmaal weer terug was wist Milko het zelf ook niet meer. Volgens mij had hij een persoonlijk contract getekend in de Cambuur tijd (waarschijnlijk Adidas) en moest hij bij Groningen op Puma spelen. Hij loste dit op door een Puma- en een Adidasschoen te dragen tijdens de wedstrijd. Ik vond het in ieder geval briljant opgelost ????

De werkelijkheid mist de kern van de zaak; om een duidelijk beeld te geven heeft de werkelijkheid een hulpmiddel nodig, de anekdote. Precies. Blijkt dus maar weer hoe belangrijk voetbalschoenen voor voetballers zijn. Ligt heel gevoelig. Op alle niveaus.

In 2013 speelt de VV Engelbert D2 een uitwedstrijd tegen VVSV09 D1 in Ulrum. Mooi sportpark naast een echte kartbaan. Gezellige kantine. Terwijl de jongens zich aan het omkleden zijn gaan de ouders aan de koffie. Oudste zoon komt de kantine binnen lopen. Op kousen. 'Pap, ik ben mijn voetbalschoenen vergeten.'

'Tsja, en nu?,' reageer ik. 'We hebben maar 11 spelers en Kareltje is er nog niet eens' zegt Toon teleurgesteld.

Kareltje is de laatste man van VVE D2. Type niet lullen maar poetsen. Alle ballen richting Waddenzee. Terwijl de Henk Hagenauw van Ulrum een paar voetbalschoenen uit de doos met gevonden voorwerpen tovert komt het bericht door dat Kareltje met zijn vader Karel (geen grap) op het verkeerde veld staat. Ze staan in Zoutkamp. Wij in Ulrum.

Tien minuten later start de wedstrijd. Zoon Toon schuifelt op zijn geleende schoenen achter de spits aan.

Guus vecht zich kapot op het middenveld. Met een wesp. De wesp steekt in de nek van Guus. Dat moet de wesp met de dood bekopen. Begraven in de middencirkel op een voetbalveld in Ulrum. Mooie laatste rustplaats.

In Ulrum verloor onze D2 uiteindelijk met 10-1. Volgens zoonlief lag het aan zijn schoenen. 'Wat waren die lelijk hè pap?'

Meer over dit onderwerp:
binnenstadgroningen fcgroningen voetbal meerstad
Deel dit artikel:

Recent nieuws