MOOI KUT!

Kunstwerk is om óp te eten!
Van ons radiopresentatoren wordt verwacht dat wij ons netjes gedragen. Geen krachttermen. Geen, zoals dat zo mooi genoemd wordt, onwelvoeglijke taal. En terecht. Maar vanmorgen was dat anders.
Al even na zes uur klonken de woorden “kut, pruim en doos” in Van Zes tot Noord. Die woorden, en de vele synoniemen daarvoor, mocht ik tot 9 uur blijven gebruiken. En dat zonder blos op de wangen.
Reden was een reportage over een expositie in Groningen over het vrouwelijk geslachtsdeel, onder de noemer Mea Vulva, Mooi Kut. Een dankbaar onderwerp.
Niet bij iedereen zal het onderwerp in goede aarde zijn gevallen. De boze mailtjes en brieven zullen wel weer binnenkomen. Maar onder de noemer Kunst mag veel. Kutkunst inderdaad, ik hoor het u denken.
Er is iets vreemds met dit soort onderwerpen. Hoewel we er ongetwijfeld schande over spreken vandaag bij de koffieautomaat op het werk (“Heb je dat gehoord vanmorgen? Ze doen ook maar he, die kunstenbakkers. Nou, ik ga er niet naartoe, hoor. Mij niet gezien”) hebben dit soort onderwerpen wel een vreemd soort aantrekkingskracht. Mijn eerste weblog voor deze site heette “swaffelen” en werd gelijk de meest gelezen blog van die week. Ik bedoel maar.
Kunst dus. Het onderwerp deed me terugdenken aan die kunstenaar die volledig ingesmeerd met chocolade zichzelf tentoonstelde in een etalage in Groningen. Lizette Veenhuizen werd door ons uitgenodigd voor het TV-programma De Week Bekeken. Voor de opname gingen er heel wat potjes chocopasta doorheen. So far, so good.
Na afloop moest de chocolade er weer af. Het aanbod om het er af te likken werd door het publiek afgeslagen. De douche was het alternatief. De gestolde chocolade deed de afvoer onmiddellijk verstoppen en een collega is nog lang bezig geweest om dat probleem te verhelpen. Hij vond het behoorlijke kutkunst.
Oh ja. Bij het neergestorte vliegtuig in de Hudson in de Verenigde Staten is inmiddels de Zwarte Doos gevonden. Zou dat ook iets zijn voor de expositie Mea Vulva?