Column: Helemaal gek geworden

‘Ze zijn helemaal gek geworden!’ Het is mijn moeder die het met harde stem en een boze en tikje wanhopige blik zegt. Ik ben even kort op de koffie. Bij het pruttelen van de koffiemachine hadden we eerst de laatste roddels uit de Story doorgenomen.

‘Dat gaat tegenwoordig ook maar uit elkaar’, bromde m’n 82-jarige moeder. Ze had het over de nieuwe scheiding van André Junior en Monique, waar kennelijk heel Nederland in de ban van is. Als de koffiekopjes op tafel staan met voor mijn moeder een drankbonbonnetje en voor mij een bitterkoekje erbij, gaat het over politiek.

De stem van mijn moeder wordt gaandeweg het gesprek steeds luider. Ze staat op schuifelt naar de salontafel en grijpt er een groot formulier vanaf. Terwijl ze terug schuifelt, vouwt ze het open.

‘Nou moet je toch es zien. Hier kan je toch geen wijs meer uit worden. 220 Volt. Wie noemt een partij nou zo. En hier: Splinter. Dat is toch die zoon van die Chabot, En Jezus Leeft. Nou niet bij mij in huis. Ze zijn helemaal gek geworden’, en ze slaat met haar vlakke hand op het formulier.

37 politieke partijen met een veelvoud aan kandidaten voor een zetel in de Tweede Kamer erop. De komende dagen moeten we eentje uit die lijst gaan kiezen. Voor mijn moeder een bijna onmogelijke opgave.

Ze stemde altijd met mijn vader mee. Maar die is er niet meer om haar leidraad te geven in deze politieke wirwar. En ik ben niet zo politiek geëngageerd en misschien ook niet zo invoelend in haar politieke voorkeuren om haar te helpen.

‘Ik ga niet stemmen’, zegt ze resoluut. ‘Nou dat zou ik wel doen’, geef ik tegengas. ‘Anders gaat je stem verloren. Je moet gewoon gaan stemmen op je gevoel.’ Ze knikt nadenkend. Ik geef het stembureau weinig kans.

Op de terugweg naar de Oranjestraat - lopend langs het ziekenhuis waar ooit een schitterend beeld van een heilige aan de muur hing maar dat ze hebben verkwanseld - denk ik na over wat ik zou moeten gaan stemmen.

Ik weet het ook nooit met dat stemmen. Ik vind dat bijna alle partijen wel iets hebben waar ik het mee eens ben. En dat ze allemaal wel iets hebben waar ik het helemaal niet mee eens ben. En dan heb ik het nog niet over de voor en tegens van de kopstukken van een partij. Tja, waar stem je dan op?

Met de roemruchte Stemwijzer heb ik het ook niet zo. Ik kom heel vaak op ChristenUnie uit, terwijl ik helemaal niet christelijk ben en ook geen christelijke achtergrond heb. Sowieso is die Stemwijzer een vreemd fenomeen.

Roos, een hele goede vriendin van me, is lid van de PvdA. Ze zat van de week met de handen in heur lange haar. In de Stemwijzer kwam ze uit op VVD en toen ze het nog een keer probeerde omdat ze zichzelf niet meer vertrouwde, kwam het CDA uit de bus. Ze stond op de rand van een depressie.

Een goede bekende, Bartje Vis, had ook de Stemwijzer ingevuld. Hij kwam uit op de FvD, de partij van Thierry Baudet. Dat is niet de partij geloof ik van ene Martijn Koning, maar wel van oer-CDA'er Henkie Bleker uit Wollinghuizen, zo laat hij zelf weten.

Goede bekende Bartje kwam dus uit bij de FvD. Die kwam er op de sociale media eerlijk voor uit. De geinponem schreef er met ironisch dikke zwarte letters bij: ‘Je suis een wappie.’

Kortom. Van die Stemwijzer raak je aardig in de war. En toch kan ik het niet laten. Thuisgekomen op nummer 13 doe ik ‘m toch. Onder het genot van nog een kopje koffie uit eigen machine, bijtend op een stukje pure chocola. Ik moet straks toch iets te kiezen hebben, want helemaal niet stemmen is voor mij geen optie.

Ik werp eerst nog een nauwgezette blik op de lijst met 37 partijen. Feestpartij, Piratenpartij, Ubuntu Connected Front, Blanco, Code Oranje, Ja21. Nee, ik heb niet meteen een voorkeur, ofschoon ik niet vies ben van een feestje.

Ik verhuis de muis naar de Stemwijzer en vlug tellend kom ik tot dertig partijen, die kans op mijn stem maken. Zeven partijen doen dus niet mee in de Stemwijzer. En daaronder ook de de Feestpartij. Die partij en die andere zes worden kennelijk kansloos geacht door mijnheer Stemwijzer. Of zouden ze zich weer terug hebben getrokken van het politieke schaakbord?

Vervolgens ‘klik’ ik de Stemwijzer van voor tot achter in. Of ik ook siervuurwerk wil met oud en nieuw, of ik een coronavrijbewijs voor bezoek aan een festival wil, of ik een kerncentrale wil. Ik antwoord naar eer en geweten.

Ik ben toch wel een beetje gespannen over de uitslag. Wordt het weer ChristenUnie?

Ik wacht even met klikken. Wil ik dit eigenlijk wel weten? ‘Nait zo zoezen Hinderk, klikken’, zeg ik tegen mezelf.

Ik klik. Och jee. Nee toch. Ik ben door Stemwijzer gebombardeerd tot kiezer van TROTS.

Ken ik helemaal niet. Ik speuren op internet. TROTS blijkt voluit Trots op Nederland te zijn. Dan begint me iets te dagen. Trots Op Nederland, TON. Dat was die partij van Rita Verdonk. De afgevallen VVD-ster. Nu is Sander van den Raadt de voorman van de partij, die zich simpelweg TROTS noemt.

Ik ken die partij niet, maar TROTS is, als ik de Stemwijzer mag geloven, wel voor een Publieke Omroep. Zal ik daar dan maar op gaan stemmen? Ik kijk nog een keer de hele lijst van 33 partijen na, die overigens op een andere website 37 partijen telt, alsof ik toch niet helemaal zeker van mijn keuze ben.

Wat zie ik nu? Volgens een van de verkiezingssites doet TROTS niet mee in kiesdistrict Groningen. Maar nieuwe TROTS leider Van den Raadt reageert meteen en zegt met trots dat zijn partij wel degelijk meedoet in Stad en Ommeland. Snapt u het nog?

Ik denk aan mijn moeder. Moeders hebben zoals altijd gelijk: Ze zijn helemaal gek geworden.

Erik Hulsegge

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws