Door de mand: Kees Vlietstra heeft het over 'we' en 'ze'

Zaterdagavond. Coach Danny Buijs na afloop van de met 3-1 verloren wedstrijd tegen RKC: 'Als je zulke fouten maakt worden deze genadeloos afgestraft.' Opvallend was dat de oefenmeester minder aan het coachen was langs de kant dan we van hem gewend zijn.

Nogmaals Buijs: 'Ik vind dat het team zelf meer dingen moet oppakken. Het kan niet zo zijn dat je altijd maar afhankelijk bent van de coaching van de zijkant. Dat er elke keer geschreeuwd moet worden: Loop met je man mee. Meer naar rechts. Stap uit. Vandaar dat ik wat meer in de dug-out zat om te observeren.'

Opmerkelijke switch van Danny. Waar het AD de credits geeft aan coach Advocaat bij een overwinning van Feyenoord en de schuld van een nederlaag bij de spelers in de schoenen schuift, is het in De Telegraaf over Ajax en Ten Hag net andersom. Wint Ajax dan komt het door de spelers, verliest Ajax dan ligt het uiteraard aan Ten Hag.

Beide kranten praten poep. Benieuwd hoe de noordelijke media de stijlbreuk van Danny gaan beoordelen. Is dit zijn eigen keuze of is het van hogerhand opgelegd door de directie? Zijn de spelers het geschreeuw zat of wil Buijs daadwerkelijk dat zijn spelers meer eigen verantwoordelijkheid moeten nemen? Gaat het over 'we' of over 'ze'?

Zaterdagmiddag. Waar zal ik het morgen eens over gaan hebben in mijn column?, vraag ik mijn broertje op de terugweg van Arnhem naar Peize.

Sinds oktober zijn we samen bondscoach van de korfballers van Jong Oranje. Op woensdag en zaterdag trainen we op het nationale sportcentrum Papendal de beste talenten van het land. Volgens Mike valt dat beste allemaal wel een beetje mee. Ze kunnen er af en toe echt geen reet van.

Meestal komt broerlief met een fijne suggestie voor een column-onderwerp. Een actuele noordelijke sportgebeurtenis gecombineerd met herinneringen aan eigen sport- en kroegleven. Doe het maar weer over de coachingstijl van Danny Buijs. Altijd goed.

Zeven uur eerder. Op de heenweg naar Papendal roept broer: 'En nu heel snel naar een parkeerplaats. Ik moet pissen.'

Ik parkeer tussen een Poolse en Tsjechische vrachtwagen. Broertje loopt in zijn zwarte TeamNL jas naar de bosjes aan de rand van de parkeerplaats. Zie hem staan. Licht gebogen. Mijn beste vriend. Ik denk in een flits aan een ander poep- en pisverhaal. Maart 2012.

Hè Keessie, ik moet schijten', fluistert mijn broertje me in mijn rechteroor. Ik kijk op de wedstrijdklok. Nog anderhalve minuut te spelen in de eerste helft. Nic. staat met 16-15 voor in de uitwedstrijd tegen kampioenskandidaat KZ. We zijn samen coach van het Groningse Nic. De sporthal in Koog aan de Zaan is stijf uitverkocht.

'Nou, dan ga je lekker poepen. Ik zie je zo.'

Mike staat op en loopt als de bal aan de andere kant van de zaal is met samengeknepen billen in versnelde wandelpas langs het speelveld naar de kleedkamer waar we in de rust de bespreking gaan houden.

Onze Taiwanese sterspeler Ricky Wu is deze eerste helft onnavolgbaar. Hij staat stijf van de Ibuprofen om de pijn in zijn linkerknie te onderdrukken. De pijnstillers werken als doping voor the Asian Sensation. Als de zoemer klinkt voor het einde van de eerste helft lopen spelers en begeleiding opgetogen naar de kleedkamer. In de kleedkamer is het een kippenhok. Iedereen coacht iedereen. Terugkerend verschijnsel in teamsport. Als het goed gaat in de wedstrijd heeft iedereen de bek in de schijterij. Dan vertellen ze elkaar opgewonden hoe het nog beter kan. Als het niet goed gaat is het meestal doodstil en wachten ze op de oplossing van de coach.

Enfin, ik laat ze even uitrazen. Dan toch: 'He toppers, jullie spelen fantastisch. Jullie zitten heel goed in de wedstrijd.'

Ik kijk de spelers één voor één aan. Ricky Wu kijkt glazig terug. Snel iets in het Engels verzinnen schiet het door me heen. 'Ricky, you're sitting great in the game.'

Niels en Ivo kijken elkaar lachend aan. Ricky haalt zijn schouders op.

Vanaf de wc komt een grommend geluid. Mike rammelt aan de deur en schreeuwt: 'And I'm shitting great'.

In een hectische slotfase hebben we uiteindelijk de wedstrijd met één goal verschil verloren. Na afloop moest Ricky naar de dopingcontrole en terwijl onze spelers en speelsters onder de douche staan drink ik samen met mijn broertje een biertje in de kantine. Ze kunnen er af en toe echt geen reet van.

Mooie tijden. Terug naar de onze(kere). In Peize drinken we nog een bakkie. We praten over 'we' en over 'ze'. Bij het afscheid nemen, woensdag half acht Glimmen oké?, valt mijn oog op een beeldje in zijn boekenkast. Het is een sculptuur van glas. Met inscriptie:

Beste Coachduo
Korfballeague 2012
Mike Vlietstra

Moet ineens aan Bibian Mentel denken. De Paralympisch snowboardkampioene heeft twee weken geleden gehoord dat ze uitzaaiingen in haar hersenen heeft en behandeling niet meer mogelijk is. In een warm interview op RTL4 gaf ze vorige week aan dat mensen herinneringen moeten verzamelen, geen bezittingen. Mooie levensles.

Ik pak het glazen beeldje uit de kast. Eigenlijk best wel een mooi ding. En Bibian heeft gelijk. De herinneringen zijn nog mooier.

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws