Door de Mand: Kees Vlietstra heeft ook ervaring met matchfixing

Vier ex-spelers van Aris Leeuwarden worden verdacht van matchfixing. In het voorjaar van 2019 zijn mogelijk wedstrijden opzettelijk verloren, blijkt uit onderzoek van de NOS. Het zou gaan om vier wedstrijden.

Het vermoeden is dat samengewerkt werd met Koreaanse gokkers, die tienduizenden euro's hadden ingezet op de wedstrijden. Expres verliezen. How low can you go?

Ik moest direct aan mijn eigen matchfixingervaring denken, als rechtsback van Engelbert 3. Amateurvoetbal en matchfixing is net zo'n twee-eenheid als Mark Rutte en selectief geheugenverlies. Een voetbalseizoen van het derde van Engelbert was heerlijk overzichtelijk. Bij het begin van de competitie waren we meestal compleet en moest Ronald als aanvoerder een heus roulatiesysteem bijhouden om iedereen maar aan zijn speelminuten te laten komen.

Zo richting winterstop werd de opkomst al minder en waren we blij als we nog precies twaalf spelers over hadden en vroeg ik me regelmatig af waarom Ronald me steeds als grensrechter opstelde in plaats van op mijn geliefde rechtsbackpositie. Niets is namelijk zo kleinerend om met een lullig vlaggetje om tien uur s ochtend op een mistig voetbalveld te staan. In Wedde. Kijkend naar het geploeter en gestuntel van mijn teamgenoten en dan opeens beseffen dat mijn voetbalkwaliteiten nog lager worden ingeschaald door Ronald, is niet leuk wakker worden. In Wedde.

Maar goed, na de winterstop begon het grote matchfixen voor Engelbert 3. Waar we voor de winter alleen maar expres wedstrijden wonnen, lieten we zo richting de zomer weleens een wedstrijdje lopen. Meestal tegen een ploeg die in de buurt speelde én op degraderen stond. Voor een kratje bier. Expres verliezen voor een beetje winst in levensgeluk.

En ondanks dat die matchfixingpraktijken van ons derde al jaren verjaard zijn, wil ik toch even duidelijk stellen dat steller dezes nooit vooraf bij deze deals betrokken was. Waar laatste man Jeroen alias De Sloopkogel weleens een balletje liet lopen deed ik als grensrechter en als rechtsback mijn stinkende best om expres te winnen. Het resultaat was overigens hetzelfde: een kratje bier.

Mooie tijden. Terug naar de onze(kere). Matchfixing is vaak gekoppeld aan gokken. En o, wat verlang ik weer naar het gokken. En vooral naar het gokken in een willekeurige kroeg. Tijdens deze Paasdagen is het geoorloofd om even terug te denken aan vervlogen tijden.

In 1996 werd het EK voetbal in Engeland gespeeld. Football was coming home. Met mijn toenmalige schoonfamilie maakten we voorafgaand aan het toernooi een potje. Welk land wordt Europees kampioen? De inleg was tien gulden. Zwager was er heilig van overtuigd dat Oranje zou winnen. Hij wist toen nog niet dat volgens wisselspeler Edgar Davids basisspeler Danny Blind zijn hoofd in het kontgat van bondscoach Guus Hiddink stopte. Schoonvader koos voor het thuisland, schoonmoeder nam titelverdediger Denemarken, de dochter des huizes gokte op Tsjechië, opa nam Schotland en oma zei: 'Ik wil Barcelona.'

Nadat ik had uitgelegd dat het om een landentoernooi ging en Barcelona toch echt een club was en niet meedeed, schudde oma wat met haar hoofd. 'Ik wil Barcelona', zei ze. Na nog twee mislukte didactische pogingen om het verschil tussen de Champions League en het EK uit te leggen, bleef oma volhouden dat Barcelona Europees kampioen zou worden. Ze drukte me een tientje in de handen. 'Ik neem Barcelona. Klaar.' Schouderophalend vulde ik oma met haar keuze in op het formulier. Ik mocht als laatste. 'Nou, vooruit, neem ik Duitsland wel.'

Mijn éigen opa en oma waren eigenaar van de Waterloo Bar aan de Verlengde Oosterweg. Ze waren een topteam en meerdere keren Gronings en zelfs Nederlands kampioen biertappen. Mijn opa tappen, oma uitserveren. Kon ik uren naar kijken. Wat gokken in de Waterloo Bar betreft bleef het bij een gokkast. De gokkast was zo'n echte eenarmige bandiet. Door aan een stang met een glimmende zwarte knop te trekken, zette de speler de rollen in beweging. Gokkast Bonanza. Op de rollen een cowboy, een indiaan en een paard. Ik kon er als klein ventje uren naar kijken. Ingecalculeerd gokverlies van de klanten bracht levensgeluk bij mijn grootouders.

Mijn habitat is inmiddels verplaatst van de Waterloo Bar naar Harry's Café in Engelbert. Ook daar gokken we op sportwedstrijden. Of eigenlijk op maar één wedstrijd per weekend. Van de FC. 'Tuurlijk kan je nog meedoen met onze poule Keessie, 6-4 voor FC Groningen is nog vrij.' FC Groningen - Ajax. Ik hoop en verwacht dat het 1-1 gaat worden, maar deze eindstand is al jaren gereserveerd door Menno. Of de FC nu uit tegen PSV speelt of thuis voor de beker tegen Helmond Sport; Menno speelt altijd 1-1.

Ik ga aan de bar zitten. Naast Menno, Dokter Bert, Abel en Panda. 6-4 is nog vrij. Doen? Dokter Bert kijkt me smalend aan. 'Wil je een biertje trouwens?', vraagt hij. Ik knik. Dokter Bert steekt vier vingers omhoog en zwaait naar Gerda. Was niet nodig, want Gerda tapt al soepel vier glazen bier. Mag ik altijd graag naar kijken. Gerda is een vakvrouw. In één vloeiende beweging laat ze het bier in de glazen draaien. Ze zet de glazen één voor één op het lekblad. Een eindje weg van de tap zodat er geen druppels uit de prethaak in de vers getapte biertjes kunnen vallen. Met de spatel strijkt ze het overtollige schuim van de glazen. Eén strijk. Niet meer. Zoals het hoort. Het is geen kleien.

Ze zet de glazen voor ons neer op de bar. Op een viltje. Met het Heineken-logo richting de klant. Er glijdt heel langzaam een druppel langs het glas richting viltje. Dit is kunst. Bijna zonde om het glas leeg te drinken. Toch maar gedaan. Proost. En terwijl ik het schuim van mijn lippen veeg, zeg ik tegen Dokter Bert: '6-4 voor Groningen zei je? Die neem ik. Heb er wel een goed gevoel bij. Wat kost dat? Twee euro was het toch?'

Matchfixing in Engelbert. Bewust verliezen om levensgeluk te winnen.

Meer over dit onderwerp:
kunst_en_cultuur voetbal columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws