Column: Denkende apparaten

‘We kunnen de kleinkinderen weer knuffelen!’ Dat is, kernachtig uitgedrukt, de emotie van Groningse opa’s en oma’s van 61 tot 64 jaar, nu ze eindelijk aan de beurt zijn voor hun prik. Vanaf vandaag kunnen huisartsen lekker aan de slag met deze leeftijdscategorie, terwijl de GGD, terugtellend, inmiddels bij de 73-jarigen is aanbeland.

Laten we aannemen dat ook de kleinkinderen, althans tot een bepaalde leeftijd, graag door hun opa’s en oma’s geknuffeld willen worden. Laten we bovendien hopen dat ouderen zonder kleinkinderen in elk geval elkáár kunnen knuffelen, of desnoods een willekeurige voorbijganger, want wat heb je anders aan zo’n prik, als je niet meer kunt knuffelen. De knuffel wordt hét symbool van onze aanstaande coronabevrijding.

Het duurt allemaal wel wat lang, door prikpauzes, vaccins die onvoldoende beschikbaar waren en ander geklungel van overheidswege en dan stond Groningen ook nog eens achterin de rij. Het roept de vraag op hoe het nou kan dat goed georganiseerde Europese landen (Nederland is weliswaar bijna het sloomste jongetje van de klas, maar de verschillen in het rechter rijtje zijn klein) niet in staat zijn om sneller te vaccineren. Waar hebben we zo’n hoogopgeleid ambtenarenapparaat voor?

Die laatste vraag hadden de kroegbazen aan het Zuiderdiep afgelopen week ook: hoe is het mogelijk dat de gemeente, uitgerekend als, ja ,als!, de terrassen weer open mogen, de straat, hallo, boulevard! een halfjaar wil openbreken ten behoeve van een gasleiding? Had dat niet in het afgelopen jaar gekund? Iets vergelijkbaars overkwam de winkeliers in de Zwanestraat afgelopen zomer, dus er zit wel systeem in. De overheid mag dan helemaal overgestapt zijn op ‘marktdenken’ en ‘klantgerichtheid’, maar zulk beleid is net zo onbegrijpelijk als een kapper die nu wegens verbouwing gesloten zou zijn.

Het probleem is dat weldenkende ambtenaren samen een apparaat vormen dat niet kan denken. En dan te bedenken dat dit soort apparaten meer hoofd hebben dan handen en voeten, door al die managers en beleidsambtenaren die er niet weg te branden zijn. Het apparaat wíl helaas wel graag denken. Daardoor worden relatief simpele oplossingen als ‘vaccins kopen, kopen, kopen en dan maar prikken, prikken, prikken’ of, in Groningen, ‘straat openbreken tijdens een lockdown en niet erna’ over het hoofd gezien. Denkende machines mogen dan vaak een rol spelen in dystopische films, in handen vallen van niet-denkende machines is nog net een graadje erger.

Gelukkig stelt de gemeente na alle protesten haar plannen uit (net als afgelopen zomer in de Zwanestraat), want er zijn nog altijd denkende mensen die het apparaat besturen. En als het een beetje meezit haalt ook de grote vaccinmachine zuchtend en steunend ergens in de zomer de eindstreep, nog net vóór Bulgarije.

Als we dan een zomer vol terrasplezier achter de rug hebben, ebt de onvrede over alle haperingen in de ambtelijke molens vanzelf weg. Er lopen dan hooguit nog wat ongevaccineerde miesmachers rond die het hele afgelopen jaar elkaar al demonstratief hebben lopen knuffelen bij op het Malieveld, het Museumplein, de Grote Markt en de Drafbaan. Verbitterd kijken ze toe hoe de gevaccineerde medemens, met of zonder kleinkinderen, deze zomer hetzelfde doet, maar dan met veel plezier. Ze hopen dan maar dat we elkaar dood gaan knuffelen.

Meer over dit onderwerp:
columns opinie
Deel dit artikel:

Recent nieuws