De Hortus: hoe lang nog?

't Wil maar niet lukken met de Hortus in Haren. In potentie een publiekstrekker van jewelste, maar in de praktijk is het één groot tranendal.
Zeker, er zijn betere tijden geweest. Ooit sleepte iedere Groningse ouder het eigen kroost elk jaar wel een keertje naar de grootste Botanische tuin van ons land. Dus waren er naast de slechte ook zeker goede tijden. Maar keer op keer trad na een opleving steevast het verval weer in. Ruzies, dreigende faillissementen, conflicten met de universiteit en directeuren met grootse plannen die 't nooit lang volhielden.
De complete tuin van Hortus kan belegd worden met toekomstplannen en niet uitgekomen voornemens. Maar nooit leiden al die inspanningen tot het gewenste resultaat. Kortom, 't is een wonder dat 't nog bestaat. Dat laatste is vooral te danken aan de vasthoudendheid van de vrijwilligers en de paar werknemers die er nog over zijn. Zij vechten nog dagelijks voor hun Hortus.
Vol goede moed is nog geen jaar geleden Annemarie Schipper als directeur nummer zoveel aan de slag gegaan. Ook zij haakt alweer af. Nu moeten ondernemers zorgen voor extra activiteiten in en rond de tuin die publiek trekken. Of dat lukt is sterk de vraag in deze barre economische tijden. Maar zolang het hek open staat, leeft de Hortus nog. De vraag is: hoe lang nog?