Doet ie t of doet ie t niet?

© Google Maps
Ik kan weer zonder omwegen naar m’n werk. Oranjestraat Winschoten - Mediacentrale: 21 minuten en 55 seconden. Hand geklokt. De nieuwe afrit van de A7 richting Euroborg is er eentje om in te lijsten.
Twee boterzachte bochtjes waar mijn rode peuzjootje met 120 nog soepel door heen glijdt. Dat geldt niet voor iedereen want aan de remsporen te zien is het voor zeker één automobilist faliekant misgegaan.
Dan twee kleine rotondes. Bij de eerste heb je wel heel erg de neiging om snel even tegen de rijrichting in binnendoor te steken. En na de tweede rij je weer op vertrouwd terrein richting Gideonbrug. Vroeger toen dat stuk nog A7 was, kwam je er met dik 120 aangereden. Er stond wel een hééél groot bord met ‘Hier Honderd’ maar daar trok je je niet zoveel van aan. Je ging pas remmen over de brug en door de bocht, want daar stond de flitspaal. Eerst een grote ouderwetse grijze kast en later een grote groene maar onopvallende pispaal.
En daar zit m nu de kneep. Die groene paal staat er nog steeds. In de eerste paar dagen dat de nieuwe weg weer open was reed ik als vanouds, gewoontedier als ik ben, met 120 over de Gideonbrug en remmen tot honderd bij de paal. Maar ik denk, na dag vijf ongeveer, dat er iets begon te knagen. Iets in me zei dat er iets niet klopte.
Hoe hard mocht ik eigenlijk? Honderd leek me plotseling wel heel erg hard. Op dag zes ging ik eens opletten. Nergens een bord te bekennen. Op dag zeven zag ik nog niets. Ergens op dag acht schrok ik me de pleuris.. Meteen op de hoek van de tweede rotonde aan het begin van de nieuwe weg ontwaar ik plotseling het bord 70. Mozes kriebel! Die stond er die dagen ervoor écht niet. Of toch wel?
Ik begin te twijfelen. Ondertussen reken ik uit dat ik er zeven keer langs ben gekomen. Dus ook zeven keer langs de flitspaal. Dus zeven keer 30 kilometer te hard. Dat wordt een PL bij de bank…
De volgende dag kijk ik nog es goed. Nu ontdek ik boven het bord 70 ook nog het bord autoweg. Je weet wel zo’n blauw vierkant bord met een wit autootje erin. Vroeger bij theorie van autorijles heb ik toch echt geleerd dat je op een autoweg maximaal honderd mag. Het wordt nog ingewikkelder.
Mijn collega Collin Nissink, onze televisiecoördinator maar meer nog de algehele knuffelbeer van de redactie, rijdt ook over dat stuk weg. Maar hij komt van de oude rijksweg. Zeg maar vanaf het Bastion hotel. Bij die route kom je pas halverwege net vóór de Gideonbrug op het nieuwe oude stuk weg. Volgens Collin heet het nu de N7 in plaats van de A7. Maar Collin komt helemáál geen maximumsnelheid bord tegen. ‘Dan is het simpel: Gewoon tachtig!!’, bromt Collin.
Misschien denk je nu ‘wat een geneuzel over een stuk weg’. Maar het houdt veel meer mensen bezig. Een hele beroepsgroep zelfs. Ik werd deze week gebeld door een taxichauffeur. De hele taxiwereld van Groningen houdt zich bezig met de snelheid op de N7.
De taxi’s brengen en halen namelijk de gasten van het Bastion hotel. Zij komen nooit aan het begin van de weg waar dat bord staat en komen net als collega Collin er pas halverwege op en gassen er dan flink op los. ‘We rijden er allemaal honderd..’ vertelde hij. Ik hem keurig uitleggen dat je er echt maar zeventig mag.
Taxichauffeur: ‘Da’s mooi kloten..!!!’
Ik: ‘Ik ben er ook al zeven keer langsgekomen’
Taxichauffeur: ‘Collega’s van me al meer dan 20 keer’.
Ik: ‘Da’s mooi kloten!’
Taxichauffeur: ‘Dan rest er nog maar één vraag…’
Ik: ‘Huh?’
Taxichauffeur: ‘Die flitspaal…Doet ie t of doet ie t niet???’