Instellingen

Door de mand: Kees Vlietstra onderstreept het belang van wisselgeld

Kees Vlietstra
Kees Vlietstra © RTV Noord

'Om de jetlag enigszins te verminderen kun je een pilletje melatonine van mij krijgen, waardoor je wat makkelijker in slaap komt.' Aan het woord is Frank Backx, sportarts van het Nederlands Team. Plaats van handeling: een vliegtuig boven Azië op weg naar Japan. Augustus 2001.

We gaan met het Nederlands korfbalteam naar Akita voor de World Games. De Olympische Spelen voor niet-Olympische sporten. Doc Frank mag graag praten. Maakt niet uit tegen wie. Staand in het smalle gangpad vertelt hij over de effecten van een jetlag. Dat door het reizen over verschillende tijdzones je bioritme in de war raakt en dat het als topsporter handig is om je daar op voor te bereiden.

Minimaal een week voor aanvang van de wedstrijden al op locatie zijn. Voorslapen helpt ook. En om in slaap te vallen helpt een pilletje melatonine. Sterspeler van PKC en international Erik Simons hoort de monoloog van Doc Frank met open mond aan. Een tijdje is het stil. 'Wat een flauwekul, dat hele jetlag-verhaal', begint Simons . 'Waarom heeft elk gebied op aarde eigenlijk een andere tijdzone? Het zou toch veel gemakkelijker zijn als het overal even laat is?'

Dokter Frank weet even niets te zeggen, wat op zich al een wonder is. Toch gaat Erik nog even door. 'Ja, dat ga ik uitvinden: overal op aarde dezelfde tijd. Overal op aarde dezelfde tijd als in Papendrecht. Als het in Papendrecht kwart voor elf is, dan is het in New York, New Delhi en Nieuwe Pekela ook kwart voor elf. Weg jetlag. Daar ga ik patent op aanvragen.' Met een big smile kijkt hij de sportarts aan. 'Voor mij geen pilletje, doc.'

Van de World Games in Japan toen naar de Olympische Spelen van nu aldaar. De huidige olympiërs moeten in de aanloop naar hun topprestaties niet alleen omgaan met een jetlag van hier tot Tokio, maar ook met de hoge temperaturen, de extreem hoge luchtvochtigheid én - alsof het allemaal nog niet genoeg is - met corona. Waar in 2016 de niet-medaillewinnaars met de zogenaamde losersvlucht van Rio terug naar Schiphol werden gebracht, zo worden de huidige atleten met coronavluchten naar Japan gevlogen.

Mathieu van der Poel volgt in de aanloop naar zijn te leveren topprestatie in het bultenbroezen van maandag, net als Erik Simons, ook zijn eigen pad. Eigen voorbereiding met eigen ideeën in een eigen programma. VDP maakt zijn eigen verhaal.

Dat is sowieso de bedoeling van sporten. Verhalen maken. Ongeacht niveau, prestatie of tak van sport. In de beschouwingen en analyses bij de verschillende takken van sport erger ik me groen en geel aan de zogenaamde analisten in de media die die verhalen bagatelliseren, belachelijk maken en in perspectief willen plaatsen. Dat eeuwige gezeik van Van der Gijp en Derksen onder leiding van opperzuiger Genee. Denigrerend belachelijk maken van alle sporten buiten het voetbal.

Of zo'n Inge de Bruijn, die als viervoudig olympisch kampioene even de voetballers de maat neemt tijdens een sportforum in het Forum. Ze trainen een uurtje, dan gaat de Rolex weer om, stappen ze in hun dikke Bentley en in het weekend gaan ze zelfs op stap. Dat is toch geen topsport? Dat zijn amateurs!

Nee Inge, die voetballers zijn profs in een teamsport die zichzelf financieel onafhankelijk aan het sporten zijn in plaats van een paar stuivers te pakken na hun carrière door in hun nakie over een onbewoond eiland te paraderen. Die voetballers trainen zich (ook) het schompes in professionele programma's. Al die individuele (ex-)(top)sporters die een mening hebben over hun voetballende collega's, pfff. Erben Wennemars die teamsporters mentaal sterker denkt te kunnen maken omdat hij, Erben zelf hè, zoveel verstand heeft van lactaatmetingen tijdens pootje over.

Hou toch op mensen. Hou op. Geniet gewoon van de topsport of geniet van de top van een sport.

Geniet van de verhalen. Op alle niveaus. En er is de komende twee week genoeg mooie topsport te zien. Om alles echt live te kunnen zien heb ik een abonnementje op Discovery + genomen. Werd helemaal gek van het schakelprogramma van Studio Sport. Discovery+ dus. Soort van pay-tv. Moest direct bij mijn eerste live-wedstrijd - Frankrijk wint in het basketbal van Nightmare Team USA - aan mijn eerste pay-tv-ervaring in Japan denken.

Op diezelfde World Games van 2001. In de week voorafgaand aan het toernooi sliepen we in een luxe hotel. We hadden allemaal een éénpersoonskamer. Met een televisie. Met bovenop die tv een gleuf, waar je geld in kon gooien. De Japanse munt het liefst, de yen. Kanaal 23, ken je klassiekers, was het pornokanaal. Het beeld was gescrambeld, maar als je een muntstuk van 100 yen in de gleuf gooide, kon je een paar minuten Japanse intimiteit zien.

Werd er nou niet bepaald warm van. Als assistent-bondscoach heb ik toch geprobeerd de beelden professioneel te analyseren. Op zoek naar het verhaal van deze tak van topsport. Conclusie was dat Japanse intimiteit een mix was van harakiri, twister en origami. In ieder geval zeer verward, zonder een pilletje melatonine, in slaap gevallen.

De volgende ochtend liep ik langs de receptie naar de ontbijtzaal. Alle mannelijke selectiespelers stonden aan de balie. Geld wisselen bij de receptioniste. Na de tweede kop koffie viel het kwartje. Wat een verhaal.