Instellingen

Door de mand: Kees Vlietstra voerde vaak een strijd met Grol die hij niet kon winnen

Kees Vlietstra
Kees Vlietstra © RTV Noord

Hé pap, ik ben wel een beetje klaar met dat Japans georiënteerd eten deze week. Zullen we vanavond gewoon weer eens een keer patat halen bij Harry's Café?

Oudste zoon aan het woord. Hij werkt inmiddels als bezorger bij het sterrenetablissement in Engelbert. Had zelf eigenlijk ook wel weer zin in een vette bek. Maar is dat wel verstandig? Moest door zijn opmerking direct aan een tweet van ene Ralf Crutzen denken na afloop van de door Niek Kimmann gewonnen BMX finale op de Olympische Spelen.

Ik dacht even dat BMX een onderdeel zou zijn waarop ik ook hoog zou scoren, maar ik haalde het door elkaar met BMI.

Na anderhalve week televisie kijken ben ik gesloopt. Zie alles zo veel mogelijk live en als dat niet lukt in de herhaling. Voor de zekerheid snort de videorecorder mee. Met name de Groningse deelnemers volg ik met bovenmatige belangstelling. En, het moet gezegd met stijgende irritatie. Want wat een eikenprocessierupsjeuk geeft onze Bram Douwes in de kennisquiz De Slimste Mens. Brammetje gedraagt zich als een eelske medde en laat dagelijks zien dat er echt wel wat boven Groningen gaat.

Maar hoe irritant ook, Bram wint wel. Zeven afleveringen inmiddels, drie maal de slimste van de dag. Cijfers waar een andere Groninger, judoka Henk Grol een moord voor zou doen.

Henk had ook iets van zeven ronden moeten overleven om zijn doel te halen; een gouden medaille op de heilige tatami in Tokio. Maar Henk lag al in de eerste ronde na 25 seconden op zijn rug. Grol trapte weer in zijn eigen valkuil. Het verwarren van doel en middel. Proces en resultaat.

Het winnen van een medaille kán het resultaat zijn van goed judoën en niet van iets heel graag willen. Of moeten.

Heb het al eerder aangegeven maar zijn aandacht had op goed en gedoceerd trainen onder wedstrijdspanning moeten liggen. En de arbeid-rust verhouding in balans hebben was ook wel lekker geweest. In heel zijn imposante carrière heeft hij zichzelf nooit het geluk gegund van het winnen. Hij moest en zou door naar die ene gouden medaille die ontbrak.

Henk was niet bang voor al die mastodonten uit Oezbekistan, Armenië en Tadzjikistan. Nee, Henk was doodsbang om geen gouden medaille te halen.

Henk had direct na zijn nederlaag een andere verklaring.

Ik ben gewoon een stomme lul. Ik heb het gewoon niet goed gedaan. Klaar.

Na de verloren gemengde landenwedstrijd zat de carrière van Henk er dan echt op. In de analyse toonde de Veendammer zelfkennis.

Ik heb gewonnen, verloren, door het putje gegaan en weer opgestaan. Ik had graag een ander einde gewild, maar nu is er bezinning. Ik voerde vaak een strijd met Henk Grol en die kon ik nooit winnen.

Het deed me pijn om Henk zo te zien.

Wielrenster Annemiek van Vleuten liet eerder deze week zien dat zij wel in staat was om het proces, de weg naar het einddoel, centraal te stellen. Is sowieso wel handig in een tijdrit op de weg om de weg centraal te stellen. Van Vleuten vloog naar goud. Háár analyse gaf maar weer eens aan hoe belangrijk de juiste mindset is.

Na de wegrit ging het alleen over de miscommunicatie in de wegwedstrijd, niet over mijn prestatie, zei Van Vleuten woensdag. Maar ik wist dat ik goed was. Dan kan het in de tijdrit nog fout gaan doordat je aan fouten gaat denken, maar ik was vandaag in een goede flow en dacht niet aan wat er mis kon gaan.

Mooie sportlessen van Van Vleuten. De belangrijkste les geeft ze vlak voor dat ze het podium op gaat voor het Wilhelmus: Ik moet nog even een beha aan.

Net als in de finale van de De Slimste Mens is het tijdens de Olympische Spelen ook handig om een plan, een strategie te hebben. Kennis is ook wel lekker. Die kennis (quiz) en vaardigheden (sport) doe je op door te leren en te trainen. Met als doel om optimaal te presteren op het moment suprême. Daar gaat het vaak fout. Presteren onder druk. Zo vlogen de voetbalvrouwen en de hockeymannen uit het toernooi na gemiste penalties en shootouts. Direct na de aftocht van de hockeymannen kreeg ik vanochtend een appje van de noordelijke hockeygoeroe Joost van Geel die het perfect samenvatte:

They train, train, train, train. And when the tournament starts they miss the train.

Tja, proces, resultaat, trainen, leren, game ready, mindset, doel, strategie, middel, voeding en flow. Het is als atleet de kunst om al deze grootheden precies op elkaar af te stemmen. En daar moet je net als Bram Douwes wel de Slimste Mens voor zijn.

Direct nadat we de Chinees Ma Long tafeltennis goud hadden zien winnen ben ik game ready.

He Nick, ik ben er klaar voor. Potje tafeltennis?

Verveeld kijkt meneertje op van zijn mobiel.

Och pap, waarom? Je weet nu toch al dat je weer gaat verliezen.

Zijn antwoord raakt me. Laat dat uiteraard niet merken. Och jongen, ik heb in mijn leven meer verloren dan jij ooit zult winnen. Ben daar ook niet meer mee bezig. Ik kijk nu vooral naar het proces. Kijk hoe ik mezelf kan verbeteren.

Jongste zoon legt zijn mobiel op tafel. Hou toch op man, zegt hij. Dat softe gelul steeds. Het gaat om winnen.

We beklimmen de trappen naar zolder. Naar de pingpongtafel. Naar weer een wedstrijd. Naar weer een potje elkaar bashen. Terwijl ik mijn batje pak en naar de wasmachine kant van de zolder loop en achter de wedstrijdtafel ga staan prent ik mezelf in om op eigen opslag direct aan te vallen op zijn backhand. Het is heet op zolder. En waar Annemiek van Vleuten een kledingstuk aantrok in de hitte van Tokio trek ik er één uit in Meerstad. Mijn shirt.

Zwaai met mijn armen. Kom maar op ventje. Ik ben in vorm.

Nick kijkt me minachtend aan en wijst naar mien dikke witte pokkel. Ja, ik zie het. In ronde vorm.

Na afloop van mijn verloren potje, weer zilver met een gouden rand, hebben we om het levensgeluk te vieren patat besteld bij Harry's Café.