Instellingen

Column: Doe mij maar Surinaamse ‘thee’ in Sauwerd

De familie Kromowidjojo aan de 'thee'
De familie Kromowidjojo aan de 'thee' © Karel-Jan Buurke/RTV Noord

De eredivisie is weer begonnen. Hoera! Veel voetbal en vermaak. Toch denk ik ook met weemoed terug aan de Olympische Spelen, nog maar kort geleden. Met name aan de nachten bij de families Grol en Kromowidjojo.

Voetbal is natuurlijk prachtig. Ik begon in 1988 op mijn vijfde met voetballen bij ZNC in Zuidbroek en deed niets liever dan lekker door de blubber glijden of paaltjevoetbal op straat en janken als we hadden verloren. Er bestaat bijna geen beter gevoel, dan het gevoel na het sporten. En voetbal was het vroeger helemaal voor mij.

Toch zit er een minder leuk aspect aan de ‘belangrijkste’ sport van Nederland: aandacht. Aandacht doet iets met mensen. Dat werd nog eens benadrukt tijdens de Olympische Spelen, waar sporters juist puur met de sport bezig zijn, en veel minder met geld en aandacht. Olympische sporters zijn doorgaans zeer goed benaderbaar en open, waardoor ze vaak leuke ‘frisse’ verhalen hebben.

En dat niet alleen. Ook de sfeer eromheen is gemoedelijk. Zo was ik tijdens de Spelen eerst een nachtje in Velserbroek om met de familie Grol te kijken. Twee nachten later zat ik in Sauwerd bij de familie Kromowidjojo voor de 50 meter vrije slag. Dat waren mijn twee hoogtepunten van de Spelen.

Ik arriveerde om 3.00 uur ‘s nachts in huize 'Kromo' met een flesje Surinaamse rum voor de vader van Ranomi, die uit Suriname komt, en wat chocolaatjes. Dat vond ik wel zo netjes, aangezien ze altijd maar weer beschikbaar zijn, en niet in de laatste plaats omdat het vreselijk lekker is. Ik ben zelf twee keer in Suriname geweest en wat ik daar wel heb geleerd is dat je nooit de jungle in moet gaan zonder rum. Uiteraard namen we een glaasje, en voor de tv-opnames noemde vader Rudi de rum ter camouflage Surinaamse ‘thee’.

Natuurlijk kreeg ik ook genoeg hapjes en drankjes aangeboden, want we maakten er een feestje van tijdens de laatste afstand van Ranomi op de Spelen van Tokio. Het is een vanzelfsprekende beleefdheid van mensen onder elkaar. Het was erg gezellig en ik heb er zelfs nog tot 7.00 uur gezeten bij de familie van een drievoudig olympisch kampioene. Dat laatste zeg ik erbij, omdat prestaties en status soms iets kunnen doen met mensen, maar in dit geval niet merkbaar.

Nu het voetbal weer is begonnen, denk ik: o ja, zo kan het ook. Ik zet zondagmiddag de televisie aan en zie gelijk dat het weer o zo bijzonder is dat een speler op de fiets naar het stadion gaat, terwijl-ie twee kilometer van het stadion woont. Nee, je bent juist gek als je dat NIET doet. Maar goed, blijkbaar gelden er voor voetballers andere normen en waarden.

Een ander treffend voorbeeld is dat ik bij een wedstrijd van FC Groningen in Duitsland een keer een bratwurstje mit wat pommes wilde eten aan het enige beschikbare eettafeltje bij het veld, en dat de technisch directeur van de FC, Mark-Jan Fledderus, vond dat hij daar (zonder eten) beter kon gaan staan. Ik kreeg een blik van: wat moet je hier? Terwijl in de normale gelijkwaardige wereld iemand zou zeggen: 'Hé, je hebt je handen vol en ik ben hier niet om te eten, dus zet je spul hier maar neer, want daar is dat tafeltje voor.'

Nee, voetbal heeft niet dezelfde charme als de Olympische Spelen. Dezelfde lol die ik had als kind, toen ik een balletje trapte in Zuudbrouk, beleef ik nu niet meer in het voetbal. Maar eerlijk is eerlijk, laten we niet al te hypocriet zijn, ik werk daar zelf natuurlijk ook aan mee. Het volk wil voetbal zien, dus de media haken daar gretig bij aan. Ik hoor daar net zo goed bij.

Neemt niet weg, dat het voor de gelijkheid binnen de sportwereld best goed is als we onze blik verbreden en niet alleen naar het voetbal kijken. Want wat hebben we weer genoten van de Olympische Spelen. Ach, en ergens moet ik ook wel weer gniffelen om mensen die zichzelf iets te interessant vinden, maar vermoeiend is het soms ook. Als ik dan weer zie hoe een fietsende voetballer wordt bejubeld, dan denk ik met weemoed terug aan de Spelen. En vooral aan die gezelligheid en heerlijke Surinaamse ‘thee’ in Sauwerd.