Instellingen

Door de (te harde) mand: Bepaalt Kees Vlietstra dat?

Kees Vlietstra
Kees Vlietstra © RTV Noord

Heerlijk boek. Michiel Romeyn, Bepaal jij dat? Een bijzondere blik in het hoofd van de kunstenaar/televisiemaker/acteur. Een feest van herkenning. Lullos en Crediteuren Debiteuren. Prachtige titel ook. Lading dekkend. Bepaal jij dat?

Heb via YouTube de bewuste Jiskefetscène waarin Romeyn een boek gaat kopen ook al weer een paar keer teruggekeken. Klassiekertje.

Romeyn: Jij verkoopt boeken?

Verkoopster: Ja.

R: Ik zoek een boek voor mijn vriendin. Wat kost dat?

V: Dat hangt ervan af wat voor boek u wilt hebben.

R: Wat heb jij er mee te maken wat voor boek ik wil hebben.

V:Zodat ik de prijs kan bepalen.

R: Bepaal jij dat?!

Bepalen. Mooi werkwoord. Wethouder sport Inge Jongman bepaalt hoe de Groninger korfbalverenigingen zich voelen. Ze voelen zich blij volgens Jongman. Dat zegt ze in een persbericht over een te plaatsen blaashal op het kunstgrasveld van KV Hoogkerk.

'Er is contact geweest met de korfbalclubs die gebruik gaan maken van de blaashal. Dit zijn KV Hoogkerk, Nic., ROG en Club Brothers. Ze zijn blij met de komst van de blaashal.'

Heb het hele bericht in een emotionele achtbaan zes keer overgelezen. Voelde van alles maar blijheid was niet een van de emoties. De woorden van mevrouw Jongman dansen voor mijn ogen.

Locatieonderzoek, blaashal, blij, capaciteit binnen sport, blij, half miljoen euro, blij. Heb zelf ook maar even een emotie-onderzoekje gedaan bij mijn geliefde Nic. Open vraagstelling.

Vind je het ook zo belachelijk dat we in een blaashal in Hoogkerk moeten gaan spelen?

Nic. was het unaniem eens met de stelling. Waarvan akte.

Heb het hier al eens eerder voorgerekend en het is eigenlijk niet zo heel moeilijk want waar men twee sporthallen sloopt (De Wijerthal en de oude ALO) en men één bouwt (Europaparkhal) komt men hoe dan ook één sporthal tekort. Met als gevolg capaciteitgebrek.

Zal het nog maar weer eens in historisch perspectief plaatsen voor de wethouder. Ter lering en vermaak. En dan mag de wethouder zelf bepalen of ze er blij van wordt.

Eigenlijk begon het verval met de opkomst. 1991. We waren met Nic. 1 debutant in de Hoofdklasse, het hoogste korfbalniveau van Nederland. We speelden in de Wijerthal. Zonder schotklok en op rieten manden. In de kantine van Geert en Jopie werd betaald met guldens. De klassieke pelikaan hal had aan de kopse kant een tribune. De sportvloer was altijd glad. Onze wedstrijdmanden waren van heerlijk zacht pitriet. Als je rechtdoor schoot nam de mand met een enorme gulzigheid de bal tot haar. De drie componenten waaraan een schot moet voldoen om tot een treffer te worden gepromoveerd (hoogte, afstand, richting) waren bij onze manden niet van belang. 'Gooi hem maar omhoog' was de enige aanwijzing die we kregen. 'De mand doet de rest.' Magneetwerking.

In de overgangsklasse werden we met deze manden kampioen. Na de vrijdagtraining nam ik de manden altijd mee naar huis. Voor een goede nachtrust. De manden sliepen in het ligbad. In lauw warm water. Met een flinke scheut biotex. Alles was geoorloofd om Nic. in Ahoy' te krijgen.

De derde competitieronde stond de tweede thuiswedstrijd van de competitie op het programma. Deetos uit Dordrecht kwam op visite, doelpuntenmachine.

Wij hadden de eerste thuiswedstrijd tegen Keizer Karel, ondanks de zachte mandjes, kansloos verloren.

Dit kon dus zo niet langer.

Na spoedberaad besloten we voor aanvang van de dinsdagtraining om op keiharde manden te gaan spelen. Deetos op onze zachte pitriet manden laten schieten was pure zelfmoord.

We kozen voor de hardste manden. Betonkorfbal. Deetos was not amused. Onze penningmeester ook niet. Bij het inschieten raakten drie ballen lek. Rebounden was onmogelijk. Alle missers vlogen via de mand keihard de hal uit. De scheidsrechter verordonneerde dat de nooduitgangen open moesten. De pupil van de week is door een afgedwaald schot via de knoerter harde mand met een klaplong opgenomen in het Martini ziekenhuis. Ons plannetje werkte wel. Eindstand 13-13.

Een paar dagen later kwam er bericht uit Zeist. Er was een officieel protest ingediend door Deetos, de scheidsrechter en de ouders van onze eigen pupil van de week. Ze vonden de manden te hard. We hebben onze clubadvocaten op deze zaak gezet. Die heeft de hele rechtsgang zo'n vijftien jaar kunnen rekken. Totdat in 2006 de definitieve uitspraak kwam: Nic. mocht niet meer in de Wijert hal spelen. We gingen in andere sporthallen spelen. Verspreid door de stad. Clubbinding naar de kloten.

In 2019 is de Wijerthal gesloopt. Het doet nog steeds pijn.

Toch mooie tijden. Terug naar de onze(kere). Er komt eind oktober een blaashal in Hoogkerk. En daar zijn we blij mee. Nou, mevrouw de wethouder: bepaalt u dat?