Instellingen

Commentaar: hoe een mislukte zoekopdracht het leven van Nunë en Davit bepaalde

Nunë en Davit
Nunë en Davit © RTV Noord
De zaak rond de verblijfsvergunning van de Armeense Nunë en Davit kende donderdagmiddag een onverwacht einde. Een slechte voorbereiding van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) betekent vrijwel zeker een verblijfsvergunning voor de twee kinderen en hun ouders.
‘We moeten u complimenteren met uw scherpheid’, zei de procesvertegenwoordiger van het ministerie van Justitie en Veiligheid tegen de rechter. Na een schorsing in de zaak rond de uitzetting van de twee kinderen, ze zijn negen en zeven jaar oud, moest hij schoorvoetend toegeven dat de IND een adres over het hoofd heeft gezien. De gegevens stonden op een brief die sinds 2013 in het dossier van de familie zat.
Dat adres was niet zomaar een adres. Doordat ‘gegevens zouden missen’, het adres dus, oordeelde de IND dat het gezin een tijd ’niet in beeld’ was. Daarom wilde staatssecretaris Ankie Broekers-Knol (VVD) het jonge gezin terugsturen naar Armenië. Een land waar de kinderen nog nooit zijn geweest.
De scherpheid die de rechter had - hij zag het adres wél - ontbrak er bij de IND dus al acht jaar aan. Hadden de ambtenaren van de dienst er overheen gekeken? Was het zo belangrijke papiertje al die tijd zoek geweest? Had iemand het misschien per ongeluk in zijn bureaula gestopt?
Nee, niets van dat. ‘We hebben het nog proberen uit te pluizen met een zoekopdracht’, legt de vertegenwoordiger van de staatssecretaris uit. ‘Maar het kwam niet naar boven. Waarschijnlijk door het lettertype. Het was bovendien een omvangrijk dossier.’
‘Een omvangrijk dossier’ en ‘het lettertype’, dus. Een slapper excuus lijkt amper mogelijk. Probeer het zelf maar. Zelfs als je een brief in een onleesbaar lettertype schrijft, weet de control-F functie van je computer de tekst nog wel te vinden.
Nog veel erger is de betrokkenheid die de IND toont bij het leven van een jong gezin. Een zoekopdracht, een routineuze handeling die er alleen voor is om een computergebruiker leeswerk te besparen, stortte een vader, moeder, twee kinderen, een basisschool en vele anderen tijden in onzekerheid. Men heeft niet eens de moeite genomen om het dossier letterlijk door te nemen, bleek donderdag. Van de overheid mag je meer verwachten. Die moet tot het uiterste gaan en zorgvuldig zijn, zeker bij jonge kinderen.
Maar de onzekerheid kwam. Beïnvloedde hun jonge levens die onbezorgd horen te zijn. Zorgde ervoor dat de vader van het gezin niet kon werken. Maakte rechtszaken nodig, dwong afgelopen week nog honderden mensen naar de Grote Markt en leidde tienduizenden anderen naar een digitale petitie.
‘Een omissie van onze kant’, besloot de procesvertegenwoordiger donderdagmiddag, en er volgde applaus vanuit de zaal. Niet voor hem, niet voor de IND, wel omdat het gepruts is ontdekt en de twee jonge kinderen, omarmd door vele Groningers, in hun stad mogen blijven.
Hoe mooi voor het gezin ook, een wrange smaak blijft hangen. Hun onzekerheid was niet nodig geweest als de IND gewoon de stukken had gelezen, van a tot z had uitgeplozen in plaats van te vertrouwen op de toetsenbordcombinatie control-F. Een uitzettingsprocedure start je niet zomaar. Voordat je dat doet ken je je stukken van binnen en van buiten.
Het is de pijnlijke conclusie van een middag in de Groninger rechtbank. Een conclusie die bovendien niet nodig had hoeven zijn. Zoals het voormalige ChristenUnie-kamerlid Joël Voordewind meteen na de zitting twitterde: ‘Gênant dit. Het gaat om mensenlevens!’